Charles Spackman Barker

Charles Spackman Barker
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

10 października 1804
Bath

Data i miejsce śmierci

26 listopada 1879
Maidstone

Zawód

organmistrz

Odznaczenia
Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)

Charles Spackman Barker (ur. 10 października 1804 w Bath w Anglii, zm. 26 listopada 1879 w Maidstone w Anglii) – angielski organmistrz.

Życiorys

Pochodził z rodziny artystycznej. Jego ojciec – Joseph Barker(inne języki) oraz wuj – Thomas Barker (Maler)(inne języki), byli malarzami. Imiona otrzymał po swoim chrzestnym Charlesie Spackmanie(inne języki) – koneserze sztuki, wielkim fanie twórczości jego ojca i jego opiekunie po śmierci ojca w 1809 (Barker miał wówczas 5 lat).

W młodości, przez zainteresowanie naukami przyrodniczymi odbywał przez pewien czas praktykę farmaceutyczną i stomatologiczną, które porzucił z powodu zbyt dużej wrażliwości. Od 1830, przez dwa lata odbywał praktykę u organmistrza Jamesa Bishopa(inne języki) w Londynie. W 1832 założył własny warsztat organmistrzowski w Bath.

Pod wpływem rozmowy z organistą katedry York Minster, który skarżył się na ogromny wysiłek gry na nowo wybudowanych organach (1832), skoncentrował swoją pracę na udoskonaleniu traktury gry – mechanizmu przenoszenia ruchu z klawiszy na zawory w wiatrownicach. Jego pierwszym znaczącym, ale nie wprowadzonym na szeroką skalę wynalazkiem był hydrauliczny system tłoków i cylindrów. W 1837, przebywając w Paryżu, opracował dźwignię pneumatyczną. Urządzenie to, które opatentował w 1839, zostało wkrótce nazwane od jego nazwiska dźwignią Barkera. Licencji na budowę dźwigni udzielił firmie organmistrzowskiej Aristide Cavaillé-Colla, który zastosował ją po raz pierwszy w organach bazyliki św. Dionizego w Saint-Denis. Niedługo potem zatrudnił się w warsztacie organowym Daublaine-Callinet(inne języki). W 1844 przypadkowo doprowadził do pożaru organów w kościele Saint Eustache w Paryżu; reperował je i rozbudowywał przez 10 lat, do roku 1854.

W 1851 prezentował jeden ze swoich instrumentów na EXPO w Londynie. W 1855 został odznaczony Orderem Narodowym Legii Honorowej.

W 1858 założył z Charlsem Verschneiderem(inne języki) warsztat organowy. Za namową organisty Alberta Pescharda(inne języki) opracował elektryczną trakturę gry. Po raz pierwszy zainstalował ją w 1865, w organach kolegiaty Saint-Laurent w Salon-de-Provence(inne języki).

W 1870, po wybuchu wojny francusko-pruskiej powrócił do Anglii. Zmarł w 1879.

Wynalazki

Dzieła

Niektóre organy piszczałkowe zbudowane przez Charlesa Barkera:

RokMiejscowośćBudynekUwagi
1855Paulerspury (Anglia)Kościółz ojcem
1860Saint-Maixent-l’École (Francja)Église Saint-Léger de Saint-Maixent-l'École(inne języki)
1861Caen (Francja)Kościół Notre-Dame-de-la-Gloriette(inne języki)zachowane
1862Awinion (Francja)Kolegiata Saint-Agricol(inne języki)zachowane
1863Chalon-sur-Saône (Francja)Katedra Saint-Vincent w Chalon-sur-Saône(inne języki)z Charlesem Verschneiderem
1863Chalon-sur-Saône (Francja)Kościół St-Jean-de-Vignesz Charlesem Verschneiderem
1863Cherbourg (Francja)Bazylika Trójcy Świętej w Cherbourgu(inne języki)z Charlesem Verschneiderem
1864Meudon (Francja)Kościół św. Marcina w Meudon(inne języki)z Charlesem Verschneiderem
1865Salon-de-Provence (Francja)kolegiaty Saint-Laurent w Salon-de-Provence(inne języki)z Charlesem Verschneiderem, pierwsze na świecie organy z trakturą elektryczną
1868Paryż (Francja)Kościół św. Augustynaz Albertem Peschardem, z pierwszą w historii trakturą elektropneumatyczną
1868Paryż (Francja)Kościół św. Piotra z Montrougezachowane