Charles Sumner Tainter, ok. 1886 | |
| Data i miejsce urodzenia |
25 kwietnia 1854 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
20 kwietnia 1940 |
| Zawód, zajęcie |
wytwórca instrumentów naukowych, inżynier, wynalazca |
| Narodowość |
amerykańska |
| Małżeństwo |
Lila R. Munro (1886–1924), Laura F. Onderdonk (od 1928) |
Charles Sumner Tainter (ur. 25 kwietnia 1854 w Watertown, zm. 20 kwietnia 1940 w San Diego) – amerykański wytwórca instrumentów naukowych, inżynier i wynalazca, najbardziej znany ze współpracy z Alexandrem Grahamem Bellem, Chichestrem Bellem i teściem Bella Gardinerem Hubbardem, a także z istotnych ulepszeń fonografu Thomasa Edisona, które zaowocowały powstaniem grafofonu – jedna z jego wersji była pierwszym dyktafonem.
W późniejszym okresie kariery Tainter był związany z International Graphophone Company of West Virginia oraz prowadził własne laboratorium badawczo-rozwojowe, co przyniosło mu tytuł „ojca mówiącej maszyny” (tj. ojca fonografu).
Tainter urodził się w Watertown w Massachusetts, gdzie uczęszczał do szkoły publicznej. Jego wykształcenie było skromne – wiedzę zdobywał głównie drogą samokształcenia. W 1873 roku podjął pracę w Alvan Clark and Sons Company, produkującej teleskopy w Cambridge w Massachusetts. Firma ta otrzymała wówczas kontrakt z Marynarką Wojenną Stanów Zjednoczonych na przeprowadzenie obserwacji tranzytu Wenus 8 grudnia 1874 roku, w wyniku czego Tainter został wysłany z jedną z ekspedycji obserwacyjnych do Nowej Zelandii. W 1878 roku otworzył własny sklep z instrumentami naukowymi w Cambridgeport w Massachusetts, gdzie poznał Alexandra Grahama Bella. Rok później Bell zaprosił Taintera do swojego Volta Laboratory w Waszyngtonie, gdzie ten pracował przez kilka następnych lat. Pracował tam u boku jednej z pierwszych dwóch kobiet-lekarzy, które ukończyły Georgetown University, Nettie J. Sumner.
W tym okresie Tainter współpracował z Bellami przy kilku wynalazkach, wśród nich przy fotofonie i fonografie, które rozwinęli w grafofon – istotne ulepszenie wcześniejszego urządzenia Edisona, za które Tainter otrzymał wraz z Bellami kilka patentów. Edison następnie pozwał Volta Graphophone Company (w której Tainter był współwłaścicielem) za naruszenie patentu, ale sprawa została rozstrzygnięta w drodze kompromisu między stronami.

W 1886 roku ożenił się z Lilą R. Munro i przez kolejne lata pracował w Waszyngtonie, udoskonalając swój grafofon i zakładając firmę, która próbowała wprowadzić grafofon na rynek jako maszynę do dyktowania – pierwszy dyktafon. W 1887 roku Tainter wynalazł helikalnie zwijaną papierową tubę jako ulepszony cylinder grafofonowy. Konstrukcja ta była lekka i wytrzymała, a z czasem znalazła szerokie zastosowanie w zastosowaniach odległych od pierwotnego przeznaczenia, takich jak tuby do wysyłki i pojemniki na produkty.
W 1888 roku zachorował na ciężkie zapalenie płuc, które miało go sporadycznie unieruchamiać do końca życia. Skłoniło go to wraz z żoną do przeprowadzki do San Diego w Kalifornii w 1903 roku. Po śmierci pierwszej żony w 1924 roku ożenił się z Laurą F. Onderdonk w 1928 roku. Tainter otrzymał kilka zaszczytnych nagród za swój grafofon.
W 1947 roku wdowa po Tainterze, Laura Fontaine Onderdonk, przekazała szereg niepublikowanych pism Sumnera Taintera, w tym zachowane Home Notebooks, do Smithsonian Institution's National Museum of American History. Home Notebooks zawierają codzienne zapiski szczegółowo opisujące prace projektowe, które Tainter prowadził w Volta Laboratory w latach 80. XIX wieku. W 1950 roku Laura Tainter przekazała inne przedmioty historyczne, w tym rękopisy Sumnera Taintera „Memoirs of Charles Sumner Tainter”, których pierwsze 71 stron opisuje jego doświadczenia do 1887 roku, a także dalsze pisma dotyczące jego pracy w fabryce grafofonów w Bridgeport w Connecticut.