Chevrolet 210

Model 1953

Chevrolet 210 pierwszej generacji został zaprezentowany w styczniu 1953 roku wraz z nową gamą samochodów Chevroleta na rok modelowy 1953.

Model 210 był następcą modelu DeLuxe z poprzedniej generacji samochodów Chevroleta. Jego nazwa powstała przez skrócenie o jedną cyfrę numeru serii produkcyjnej samochodów Chevroleta w wyższym standardzie wyposażenia DeLuxe – 2100 – zgodnie z panującą w latach 50. tendencją do odchodzenia od opisowych nazw, wspólnych dla różnych producentów, na rzecz nazw unikalnych. W materiałach marketingowych nazwę zapisywano słownie jako „Two-Ten” (dwa-dziesięć). Chevrolet 210 stanowił pośredni model marki, plasujący się pomiędzy tańszym 150 a wprowadzonym w tym samym roku droższym Bel Air. Zgodnie ze specyfiką ówczesnego rynku amerykańskiego wszystkie modele osobowe marki miały taką samą wielkość i konstrukcję, a różniły się przede wszystkim poziomem wyposażenia i wykończenia oraz częściowo odmianami nadwoziowymi. Stylistykę całej gamy unowocześniono w stosunku do poprzedniej generacji Chevroletów, zachowując jednak ogólnie podobny, konserwatywny charakter, z odstającymi na boki tylnymi błotnikami, częściowo zakrywającymi koła, oraz wyraźnie wysuniętym nosem maski. Błotniki stanowiły już jednak integralną całość z tylnymi panelami nadwozia. Do nowocześniejszych akcentów należały pojedyncza gięta szyba przednia zamiast dwuczęściowej, zachodząca na boki gięta szyba tylna oraz podwyższona, zamiast opadającej, linia tylnych błotników. Wprowadzono też drobne ulepszenia, w tym uruchamianie silnika kluczykiem oraz opcjonalne wspomaganie układu kierowniczego.

Atrapa chłodnicy w 1953 roku miała kształt owalnego otworu obramowanego grubą chromowaną opaską, z poziomą belką, trzema pionowymi żebrami i dużymi okrągłymi światłami parkingowymi na końcach. Pomiędzy błotnikami, których górna linia biegła od pojedynczych reflektorów do końca nadwozia, znajdowała się wyższa, wystająca maska, ozdobiona emblematem na nosie i ornamentem na górze. Podwyższono linię tylnej części nadwozia, zwiększając pojemność bagażnika. Tylne lampy zespolone, umieszczone na przedłużeniu wystających błotników, były pionowe i składały się z trzech sekcji, z opcjonalnymi światłami cofania na dole. Two-Ten różnił się zewnętrznie od tańszego modelu 150 przede wszystkim ozdobnymi elementami metalowymi: poziomą listwą boczną biegnącą na całej długości nadwozia, listwą na jego dolnej krawędzi, wygiętymi panelami chroniącymi przednią dolną część tylnych błotników oraz obramowaniami szyb. Droższy Chevrolet Bel Air miał natomiast podwójne listwy na tylnych błotnikach.

Podstawowym silnikiem wszystkich Chevroletów był sześciocylindrowy rzędowy Thrift-King OHV o pojemności 3,86 l (235,5 in³) i mocy 108 KM, współpracujący z trzybiegową mechaniczną skrzynią biegów – była to wersja silnika Stovebolt(inne języki) stosowanego w poprzednich latach. Za dopłatą 178 dolarów dostępny był silnik w wersji Blue-Flame o mocy zwiększonej do 115 KM, współpracujący z automatyczną skrzynią biegów Powerglide(inne języki). Opony miały rozmiar 6,70×15, a w kabriolecie 7,10×15. Samochody miały tradycyjną konstrukcję, z nadwoziem osadzonym na ramie skrzynkowej i tylnym zawieszeniem na resorach wzdłużnych. Rozstaw osi wynosił 292,1 cm (115 cali), tyle samo co u poprzedników. Nadwozie było oznaczone w koncernie General Motors jako A-body, a jego konstrukcję dzielono z większym Pontiakiem.

Model Two-Ten był najlepiej sprzedającym się Chevroletem w latach 1953–1954 – łączył wyższy standard i bardziej atrakcyjną stylistykę niż seria 150 z ceną nieco niższą niż bardziej luksusowego Bel Aira, pozostając jednym z najtańszych samochodów na rynku amerykańskim. Konkurował bezpośrednio w popularnym segmencie cenowym z modelami Ford Customline, Plymouth Cambridge (od 1954 roku Plymouth Savoy) oraz mniej popularnym nowym modelem Studebaker Champion(inne języki). W 1953 roku nabywca modelu 210 miał do wyboru najszerszą gamę nadwozi: dwudrzwiowe kabriolet (Convertible), Club Coupe i hardtop Sport Coupe, dwu- i czterodrzwiowe sedany oraz czterodrzwiowe kombi. Wszystkie odmiany mieściły sześć osób, z wyjątkiem pięciomiejscowego kabrioletu, przy czym kombi występowało w sześciomiejscowej odmianie Handyman (nazwa dzielona z modelem kombi 150) i ośmiomiejscowej Townsman, wyposażonej w dodatkowe wstawki ozdobne wokół okien imitujące drewno. Kabriolet miał elektrycznie podnoszony dach. W pierwszym roku ceny wynosiły: 1707 dolarów za dwudrzwiowego sedana, 1761 dolarów za czterodrzwiowego, 1967 dolarów za hardtop, 2093 dolary za kabriolet i 2273 dolary za kombi Townsman. W wyposażeniu dodatkowym, oprócz wspomagania układu kierowniczego, dostępne były m.in. radio i osłony tylnych kół. Wyprodukowano 649 821 egzemplarzy (w tym 332 497 czterodrzwiowych sedanów i jedynie 5617 najrzadszych kabrioletów), dzięki czemu model 210 był w tym roku najliczniej produkowanym modelem marki Chevrolet, odpowiadając za 48% jej produkcji. Nowa gama samochodów odniosła duży sukces, a Chevrolet zanotował znaczny wzrost sprzedaży w stosunku do poprzedniego roku, co pozwoliło mu utrzymać pierwsze miejsce na rynku amerykańskim.

Model 1954

W roku modelowym 1954 zmiany stylistyczne były niewielkie. Owalną atrapę chłodnicy poszerzono na całą szerokość nadwozia, dzięki czemu samochód sprawiał wrażenie szerszego i nowocześniejszego. Pozioma belka wewnątrz miała pięć pionowych żeber, a światła parkingowe były podłużne i poziome, umieszczone na przecięciu belki z krawędziami obramowania. Tylne pionowe owalne lampy zespolone otrzymały oprawy z niewielkimi kapturami, stanowiącymi zaczątek płetw. Zmieniono również detale ozdobne. Bazowym silnikiem stał się Blue-Flame 115 o mocy 115 KM, współpracujący z mechaniczną trzybiegową skrzynią biegów, a za dopłatą dostępny był silnik w wersji o mocy 125 KM, z automatyczną skrzynią biegów Powerglide.

W 1954 roku zakończono produkcję wersji kabriolet, hardtop i najdroższego ośmioosobowego kombi Townsman serii 210, przenosząc je do serii Bel Air. Dwudrzwiowe nadwozie Club Coupe otrzymało natomiast dodatkową nazwę Delray (lub Del Ray) i stało się bardziej ekskluzywną odmianą ze specjalną winylową tapicerką. Ceny nieznacznie wzrosły, jednak gama jako całość stała się tańsza wskutek wycofania droższych odmian. Delray Coupe kosztował 1782 dolary, a najdroższe kombi Handyman – 2133 dolary. Two-Ten rocznika 1954, wyprodukowany w liczbie 524 222 egzemplarzy, pozostał najliczniejszym modelem Chevroleta, który jednak w tym roku modelowym znalazł się pod względem sprzedaży za Fordem.

W przeciwieństwie do serii 150 model Two-Ten był dostępny z pełną gamą wyposażenia, obejmującą automatyczną skrzynię biegów Powerglide, i miał bogatsze standardowe wykończenie wnętrza, w tym dwie osłony przeciwsłoneczne. Samochody standardowo wyposażano również w zegar mechaniczny, zapalniczkę i popielniczki. Tapicerkę wykonywano z wzorzystych tkanin, dopasowanych kolorystycznie do nadwozia. W 1954 roku w wyposażeniu dodatkowym pojawiły się elektryczne sterowanie szybami i regulacja siedzeń oraz wspomaganie hamulców. W tym roku po raz ostatni montowano w samochodach Chevroleta instalację elektryczną o napięciu 6 V. Z czasem modele Chevroleta z lat 1953–1954, w tym 210, stały się jednymi z bardziej poszukiwanych przez kolekcjonerów, są także przerabiane na samochody hot rod.

Silniki

• R6 3,9 l (235,5 in³) Thrift-King OHV: 108 KM (sprężanie: 7,1:1) (1953)
• R6 3,9 l (235,5 in³) Blue-Flame OHV: 115 KM (sprężanie: 7,5:1) (1953, 1954)
• R6 3,9 l (235,5 in³) Blue-Flame 125 OHV: 125 KM (sprężanie: 7,5:1) (1954)

Model 1955

Chevrolet 210 drugiej generacji, przeznaczony na rok modelowy 1955, został zaprezentowany w październiku 1954 roku.

Druga generacja modelu 210, podobnie jak pozostałe modele marki, przeszła radykalne zmiany stylistyczne, mające na celu unowocześnienie i nadanie sylwetce bardziej sportowego charakteru; po raz pierwszy wprowadzono również silnik V8. Zrezygnowano z odstających tylnych błotników na rzecz gładkich boków o pontonowej formie, a spłaszczoną maskę obniżono niemal do wysokości linii przednich błotników, tworzących kaptury nad reflektorami. Przednia szyba została silnie wygięta na boki. Górna linia błotników przebiegała wysoko i poziomo na całej długości samochodu, z niewielkim wcięciem pod tylnymi oknami. Z tyłu błotniki wyciągnięto w niewielkie płetwy, z pionowymi lampami na ostro zarysowanych końcach. Pas przedni z atrapą chłodnicy został dynamicznie pochylony pod ujemnym kątem.

W pierwszym roku zastosowano minimalistyczną, nowoczesną, prostokątną kratę atrapy chłodnicy, nadającą samochodowi sportowy wygląd (jej stylistykę porównywano niekiedy z ówczesnymi modelami Ferrari). Atrapa nie zajmowała całej szerokości pasa przedniego, a po jej bokach, pod reflektorami, znajdowały się wydłużone poziome lampy postojowe. Model 210 nadal różnił się zewnętrznie od podstawowego modelu 150 poziomą ozdobną listwą stalową na tylnych błotnikach, łączącą się z ukośną listwą podkreślającą uskok linii bocznej nadwozia, natomiast bogatszy model Bel Air miał dodatkowo listwę na przednich błotnikach. Elementami ozdobnymi były ponadto obramowania szyb ze stali nierdzewnej, napisy „Chevrolet” po bokach przednich błotników, chromowane oprawy świateł oraz ornament z dwoma płetwami na masce.

Pod względem technicznym Chevrolet wprowadził obszerne modyfikacje, w tym nową gamę jednostek small block(inne języki) V8. Nabywca miał do wyboru szeroką gamę silników, taką samą jak w modelach 150 i Bel Air. Standardowo montowano sześciocylindrowy silnik rzędowy o pojemności 3,9 l (235,5 in³) i mocy 123 KM. Za dopłatą dostępny był taki silnik o mocy 136 KM, współpracujący z automatyczną skrzynią biegów Powerglide, oraz nowy silnik V8 o pojemności 4,3 l (265 in³) i mocy 162 lub 180 KM, z mechaniczną lub automatyczną skrzynią biegów (312 dolarów w najmocniejszej wersji). Trzybiegowe skrzynie mechaniczne mogły być po raz pierwszy wyposażone także w nadbieg. Istotnym ulepszeniem było przejście z instalacji elektrycznej o napięciu 6 V na 12 V. Wprowadzono też opony bezdętkowe. W wyposażeniu dodatkowym pojawiła się klimatyzacja (565 dolarów).

W gamie nadwozi dostępne były sedany (2- i 4-drzwiowy), dwa nadwozia coupé (Delray Club Coupe i nowy hardtop Sport Coupe) oraz dwa kombi. Różnice zewnętrzne między dwudrzwiowym sedanem a nadwoziem coupé nie były znaczące. Kombi ponownie nosiły nazwy Handyman (2-drzwiowe) i Townsman (4-drzwiowe) i wyróżniały się dużymi tylnymi oknami bocznymi, zachodzącymi na tylną ścianę. Wszystkie odmiany były sześciomiejscowe. Czterodrzwiowy sedan kosztował 1819 dolarów, najdroższe czterodrzwiowe kombi – 2127 dolarów, a najtańszy był 2-drzwiowy sedan w cenie 1775 dolarów. Podstawowymi konkurentami pozostawały nowe w tym roku pośrednie modele Ford Customline i Plymouth Savoy, a także Studebaker Champion DeLuxe(inne języki). W USA wyprodukowano 805 309 samochodów modelu 210 rocznika 1955, dzięki czemu pozostał on najliczniejszym modelem Chevroleta, odpowiadając za 47% produkcji marki, która zajęła pierwsze miejsce pod względem sprzedaży w roku modelowym w USA.

Model 1956

W samochodach roku modelowego 1956, produkowanych od listopada poprzedniego roku, nieznacznie przestylizowano nadwozie, nadając mu bardziej dynamiczny wygląd, dzięki czemu samochód sprawiał wrażenie szybszego i niższego. Wraz ze zwiększeniem mocy silników nadano samochodowi bardziej sportowy wizerunek i w taki sposób go reklamowano. Kratę atrapy chłodnicy o dużych prostokątnych oczkach, pochyloną pod ujemnym kątem, poszerzono na całą szerokość nadwozia i lekko wygięto na kształt dziobu, a po jej bokach wkomponowano duże prostokątne światła parkingowe. Model 210 otrzymał długie listwy boczne, biegnące od przodu na całej długości nadwozia i łączące się ze znaną z poprzedniego roku ukośną listwą podkreślającą uskok linii bocznej na wysokości tylnych szyb, a następnie opadające na tylnych błotnikach (w tym roku również model 150 miał krótsze listwy z przodu, natomiast Bel Air – podwójne listwy o podobnym przebiegu). Emblemat Chevroleta na nosie maski był podkreślony szerokim „V” w samochodach z silnikiem V8. Napisy „Chevrolet” przeniesiono natomiast na tylne błotniki. Zakończenia tylnych błotników wyciągnięto ostrzej, a tylne światła otrzymały formę wystających pocisków w ozdobnych chromowanych oprawach. Pod oprawą lewego światła od tego roku znajdował się ukryty wlew paliwa. Nowocześniejszy kształt otrzymały także wycięcia tylnych kół.

Moc bazowego sześciocylindrowego silnika o pojemności 3,9 l podwyższono do 140 KM, a opcjonalnie dostępne były silniki V8 o pojemności 4,3 l i mocy od 162 do 205 KM (z dwu- lub czterogardzielowym gaźnikiem). Silniki oferowano z trzybiegową skrzynią mechaniczną, nadbiegiem lub automatyczną skrzynią biegów Powerglide. Gamę odmian nadwoziowych poszerzono o 4-drzwiowy sedan hardtop (Sport Sedan) i 4-drzwiowe 9-miejscowe kombi Beauville. Ceny wzrosły o około 7% (sedan czterodrzwiowy – 1955 dolarów, sedan hardtop – 2117 dolarów, najdroższe kombi Beauville – 2348 dolarów). W USA wyprodukowano 737 371 samochodów modelu 210, który nadal był najliczniejszym modelem Chevroleta; marka również w tym roku modelowym zajęła pierwsze miejsce na rynku amerykańskim.

Model 1957

W roku modelowym 1957, który zadebiutował w październiku poprzedniego roku kalendarzowego, samochody Chevroleta poddano dalej idącym zmianom stylistycznym przedniej i tylnej części nadwozia. Z przodu otrzymały masywny wygięty zderzak, tworzący dolne obramowanie szerokiej owalnej atrapy chłodnicy. Pośrodku otworu atrapy znajdowała się pozioma chromowana belka z emblematem Chevroleta pośrodku i światłami parkingowymi na końcach, a po bokach zderzaka – ozdobne kły wystające do przodu. Okrągłe reflektory pod kapturami błotników otoczono ozdobnymi ramkami o kształcie zbliżonym do kwadratu. Na nosie maski umieszczono napis „Chevrolet”, podkreślony szerokim „V” w samochodach z silnikiem V8, a na jej grzbiecie znalazły się dwa ornamenty po bokach zamiast jednej centralnej ozdoby. Z tyłu błotniki po raz pierwszy wyciągnięto w spiczasto zakończone pionowe płetwy o poziomej górnej krawędzi. Tylne światła umieszczono u podstawy płetw, a wlew paliwa znajdował się pod chromowaną ozdobą na krawędzi lewej płetwy. Model 210 ponownie miał listwy boczne na całej długości, opadające w kierunku tylnego zderzaka, a ponadto łączące się z nimi wyżej położone poziome listwy na tylnych błotnikach. W obszarze między listwami na błotnikach, który mógł być lakierowany na inny kolor, znajdowały się stylizowane napisy „Chevrolet” (w modelu Bel Air obszar ten wypełniały aluminiowe panele ozdobne). Od modelu Bel Air odróżniała go również mniejsza liczba ozdób, w tym krótsze chromowane okucia na samym końcu górnej krawędzi płetw, a także srebrzona krata atrapy chłodnicy i inne detale zamiast złoconych.

Bazowym silnikiem pozostała sześciocylindrowa jednostka o pojemności 3,9 l i mocy 140 KM. Oprócz opcjonalnego silnika V8 o pojemności 4,3 l (265 in³) i mocy 162 KM, dostępnego wyłącznie z mechaniczną skrzynią biegów, wprowadzono nową gamę silników V8 o pojemności 4,6 l (283 in³), dzielonych z Chevroletem Corvette. Wersje gaźnikowe, zależnie od odmiany, osiągały moc 185, 220, 245 lub 270 KM. Chevrolet po raz pierwszy zastosował ponadto silnik z wtryskiem paliwa, osiągający moc 250 lub 283 KM, jednak układ ten był jeszcze niedopracowany i sprawiał problemy eksploatacyjne. Oprócz skrzyni mechanicznej i automatycznej Powerglide wprowadzono nową automatyczną skrzynię Turboglide(inne języki). Silnik V8 o mocy 162 KM kosztował dodatkowo 100 dolarów, wersja o mocy 220 KM ze skrzynią Turboglide – 408 dolarów, a silnik z wtryskiem paliwa – od 484 do 755 dolarów.

Odmiany nadwoziowe pozostały bez zmian, natomiast ceny bazowe wzrosły o około 10% (sedan czterodrzwiowy – 2174 dolary, kombi Beauville – 2563 dolary). W USA wyprodukowano 653 358 samochodów, w tym 260 401 czterodrzwiowych sedanów i 166 414 wszystkich odmian kombi. Model 210 stanowił 43,3% produkcji marki, jednak w tym roku liczniej produkowany był Bel Air. Podstawowymi konkurentami były wówczas całkowicie nowe modele Ford Fairlane i Plymouth Savoy.

Cała generacja Chevroletów z lat 1955–1957 zyskała później status popularnych klasyków, a zwłaszcza model z 1957 roku stał się jednym z ikonicznych amerykańskich samochodów lat 50.. Produkcję zakończono jesienią 1957 roku, po czym model 210 został zastąpiony przez Biscayne.

Silniki

• R6 3,9 l (235,5 in³) Blue-Flame, OHV: 123 KM (sprężanie: 7,5:1, 1-gardzielowy gaźnik) (1955)
• R6 3,9 l (235,5 in³) Blue-Flame, OHV: 136 KM (sprężanie: 7,5:1, 1-gardzielowy gaźnik) (1955, tylko skrzynia aut.)
• R6 3,9 l (235,5 in³) Blue-Flame, OHV: 140 KM (sprężanie: 7,5:1 lub 8:1, 1-gardzielowy gaźnik) (1956–1957)
• V8 4,3 l (265 in³) Turbo-Fire, OHV: 162 KM (sprężanie: 8:1, 2-gardzielowy gaźnik) (1955–1957)
• V8 4,3 l (265 in³) Turbo-Fire, OHV: 170 KM (sprężanie: 8:1, 2-gardzielowy gaźnik) (1956, tylko skrzynia aut.)
• V8 4,3 l (265 in³) Turbo-Fire, OHV: 180 KM (sprężanie: 8:1, 4-gardzielowy gaźnik) (1955)
• V8 4,3 l (265 in³) Super Turbo-Fire, OHV: 205 KM (sprężanie: 9,25:1, 4-gardzielowy gaźnik) (1956)
• V8 4,6 l (283 in³) Turbo-Fire 283, OHV: 185 KM (sprężanie: 8,5:1, 2-gardzielowy gaźnik) (1957, tylko skrzynia aut.)
• V8 4,6 l (283 in³) Super Turbo-Fire 283, OHV: 220 KM (sprężanie: 9,5:1, 4-gardzielowy gaźnik) (1957)
• V8 4,6 l (283 in³) Corvette, OHV: 245 KM (sprężanie: 9,5:1, 2×4-gardzielowy gaźnik) (1957)
• V8 4,6 l (283 in³) Corvette, OHV: 250 KM (sprężanie: 9,5:1, wtrysk paliwa) (1957)
• V8 4,6 l (283 in³) Corvette, OHV: 270 KM (sprężanie: 9,5:1, 2×4-gardzielowy gaźnik) (1957)
• V8 4,6 l (283 in³) Corvette, OHV: 283 KM (sprężanie: 10,5:1, wtrysk paliwa) (1957)