Chorewo

Chorewo
Харава
Хорева
	; cerkiew pw. św. Proroka Eliasza w Chorewie w latach 30. XX w.
Państwo	Białoruś
Obwód	brzeski
Rejon	prużański
Sielsowiet	Chorewo
Populacja; • liczba ludności	; 431; (2019)
Kod pocztowy	225145
	Położenie na mapie obwodu brzeskiego Chorewo
	Położenie na mapie Białorusi Chorewo
	Położenie na mapie Polski w 1939 r. Chorewo
	52°38′10″N 24°35′00″E/52,636111 24,583333
	Multimedia w Wikimedia Commons

Chorewo (biał. Харава, Charawa; ros. Хорева, Choriewa) – agromiasteczko na Białorusi, w obwodzie brzeskim, w rejonie prużańskim, w sielsowiecie Chorewo, nad Jasiołdą i przy drodze republikańskiej R85.

Siedziba prawosławnej parafii Ikony Matki Bożej „Pomnożycielka Chlebów”. Poprzednia cerkiew pw. św. Proroka Eliasza w Chorewie została zburzona w okresie komunizmu.

Historia

W XIX i w początkach XX w. położone było w Rosji, w guberni grodzieńskiej, w powiecie prużańskim, w gminie Noski.

W dwudziestoleciu międzywojennym leżało w Polsce, w województwie poleskim, w powiecie prużańskim, do 22 stycznia 1926 w gminie Noski, następnie w gminie Rudniki. Były siedzibą Urzędu Gminy Rudniki. W 1921 miejscowość liczyła 477 mieszkańców, zamieszkałych w 107 budynkach, w tym 465 Białorusinów i 12 Polaków. 462 mieszkańców było wyznania prawosławnego i 15 mojżeszowego.

Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi.

Ludzie związani z miejscowością

Jakub Chareuski – białoruski dowódca partyzancki, jeden z przywódców antypolskiego i antyradzieckiego ruchu oporu; urodzony w Chorewie

Przypisy

↑ Urzędowy wykaz polskich nazw geograficznych świata. Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2019. ISBN 978-83-254-2578-4.
↑ Приход храма иконы Пресвятой Богородицы «Спорительница хлебов» в агрогородке Хорева. Eparchia brzeska i kobryńska. [dostęp 2026-01-28]. (ros.).
↑ Chorewo, pow. prużański, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 321 .
1 2 Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej – Tom VIII – Województwo Poleskie. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny Rzeczypospolitej Polskiej, 1924. ISBN 978-83-254-2578-4.
↑ Dz. U. z 1926 r. Nr 7, poz. 46 (ISAP)

Bibliografia

Chorewo, pow. prużański, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 321 .
Mapa WIG Prużana. [dostęp 2026-01-28]. (pol.).
Publiczna Mapa Katastralna Republiki Białorusi. [dostęp 2026-01-28]. (ros. • biał.).

[1] Urzędowy wykaz polskich nazw geograficznych świata. Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2019. ISBN 978-83-254-2578-4.

[eb-2] Приход храма иконы Пресвятой Богородицы «Спорительница хлебов» в агрогородке Хорева. Eparchia brzeska i kobryńska. [dostęp 2026-01-28]. (ros.).

[SgKP-3] Chorewo, pow. prużański, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo, Warszawa 1900, s. 321 .

[spis21-4] 1 2 Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej – Tom VIII – Województwo Poleskie. Warszawa: Główny Urząd Statystyczny Rzeczypospolitej Polskiej, 1924. ISBN 978-83-254-2578-4.

[DU-5] Dz. U. z 1926 r. Nr 7, poz. 46 (ISAP)