Christos paschon (Chrystus cierpiący, (gr.) Χριστὸς πάσχων) – bizantyjski dramat przedstawiający historię męki i zmartwychwstania Jezusa Chrystusa.
Utwór sceniczny, przeznaczony do indywidualnej lektury, według A. Wojtylak-Heszen autorstwa Grzegorza z Nazjanzu. Według wcześniejszych badań utwór pochodzący z okresu między XI a XII wiekiem. Napisany trymetrem jambicznym ilustruje cierpienie Marii z Nazaretu po śmierci Jezusa Chrystusa począwszy od momentu ukrzyżowania na Golgocie do rezurekcji. Autor czerpał z Biblii, apokryfów i z dużą znajomością z utworów literatury antycznej Eurypidesa, Ajschylosa, Likofrona. W harmonijnej formie piękna poezja centonu stanowi zachętę do zbawienia.