Z wierzchołka kłącza wyrasta od 2 do 6 liści odziomkowych, siedzących, tworzących pochwę liściową. Blaszki liściowe jajowate do odwrotnielancetowatych, całobrzegie, o wierzchołku ostrym do szczecinowatego. Liście łodygowe, o ile występują, ogonkowe.
Kwiaty drobne, zebrane od 1 do 45 w baldach lub grono, wyrastające na wzniesionym, często bezlistnym głąbiku. Okwiat pojedynczy, sześciolistkowy. Listki okwiatu wolne, jajowate do wąsko odwrotnielancetowatych, z obecnymi miodnikami. Pręciki osadzone u nasady listków okwiatu, o nitkowatych nitkach i podługowato-jajowatych do podługowato-równowąskich główkach. Zalążnia górna, dwu- lub trzykomorowa, jajowata do niemal cylindrycznej, naga. W każdej komorze zalążni powstaje od 2 do 10 zalążków. Szyjka słupka kolumnowata, bocznie spłaszczona, zakończona słabo dwu- lub trzyklapowym znamieniem. Szypułki nierówne, wydłużające się i wznoszące w okresie owocowania.
Młode liście gatunków Clintonia borealis, C. udensis i C. umbellulata, zbierane wczesną wiosną, przed rozwinięciem, są spożywane na surowo lub po ugotowaniu. Mają smak przypominający owoce ogórka.
Liście Clintonia borealis wykazują działanie nasercowe i dezynfekujące. Okład z liści stosowany jest tradycyjnie na otwarte rany, oparzenia, owrzodzenia i skrofuły.
Przypisy
↑Michael A.M.A.RuggieroMichael A.M.A. i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS One”, 10 (4), 2015, art. nr e0119248, DOI:10.1371/journal.pone.0119248, PMID:25923521, PMCID:PMC4418965 [dostęp 2020-02-20](ang.).
