Konger wschodni

Konger wschodni
	Conger cinereus
	Rüppell, 1830
	; Conger cinereus w nocy
	Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	zwierzęta
Typ	strunowce
Podtyp	kręgowce
Gromada	promieniopłetwe
Rząd	węgorzokształtne
Rodzina	kongerowate
Rodzaj	Conger
Gatunek	konger wschodni
Synonimy
	Conger cinereus cinereus Rüppell, 1830; Conger altipinnis Kaup, 1856; Conger flavipinnatus Bennett, 1832; Conger cinereus marginatus Valenciennes, 1850; Conger marginatus Valenciennes, 1850; Conger noordziekii Bleeker, 1857; Leptocephalus riukiuanus Jordan & Snyder, 1901; Leptocephalus caudalis Fowler, 1912; Leptocephalus congricinerei D’Ancona, 1928; Paramyrus kellersi Fowler, 1932;
	Kategoria zagrożenia (CKGZ)
	; najmniejszej troski
	Systematyka w Wikispecies
	Multimedia w Wikimedia Commons

Konger wschodni (Conger cinereus) – gatunek drapieżnej morskiej i słonawowodnej ryby węgorzokształtnej z rodziny kongerowatych (Congridae).

Występowanie

Konger wschodni jest szeroko rozprzestrzeniony i pospolity w Morzu Czerwonym oraz w tropikalnych wodach Indo-Pacyfiku. Przebywa w płytkich wodach przybrzeżnych w pobliżu raf, w zatokach, zalewach i lagunach oraz w wodach głębszych, na głębokościach do 80 m p.p.m. Okazjonalnie wpływa do estuariów. Preferuje miękkie podłoże, wodorosty i mangrowce.

Morfologia

Jest to dosyć duża ryba o wydłużonym, węgorzowatym kształcie ciała. Otwór gębowy sięga za tylną krawędź oka. Płetwa piersiowa rozpoczyna się tuż za głową i łączy się z płetwą ogonową. Ich krawędzie są bardzo ciemne. Płetwy piersiowe jaśniejsze u nasady, przy brzegach czarniawe. Młode osobniki są jaśniej ubarwione, z miedzianozłotawymi bokami. Dorosłe mają brunatnoszare ciało.

Długość ciała dorosłych osobników wynosi przeciętnie około 50 cm, maksymalnie do 140 cm. W drugiej połowie XX w. łowione osobniki miały przeciętnie 80–120 cm długości.

Taksonomia

Takson ten został opisany naukowo po raz pierwszy przez Eduarda Rüppella w 1830 z Morza Czerwonego. W późniejszych latach opisywany przez innych autorów pod nazwami, które zostały uznane za synonimiczne.

Polską nazwę zwyczajową konger wschodni zaproponował w 1982 Stanisław Rutkowicz.

Etymologia

Nazwa rodzajowa – łac. conger, jest dawnym określeniem węgorza. Epitet gatunkowy – łac. cinereus, oznacza „popielato-szary, koloru popielatego”, od cinis, cineris „popiół”.

Status zagrożenia

W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody (IUCN) konger wschodni od 2019 roku klasyfikowany jest jako gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern).

Znaczenie dla człowieka

Ma niewielkie, lokalne znaczenie gospodarcze. Bywa poławiany komercyjnie sprzętem sieciowym i haczykowym.

Przypisy

↑ Conger cinereus, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).
1 2 Conger cinereus, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species (ang.).
1 2 3 4 5 6 Stanisław Rutkowicz: Encyklopedia ryb morskich. Gdańsk: Wydawnictwo Morskie, 1982, s. 226. ISBN 83-215-2103-7.
1 2 3 R. Fricke, W.N. Eschmeyer, R. van der Laan (eds): Catalog of Fishes: genera, species, references (electronic version). California Academy of Sciences. [dostęp 2019-01-25]. (ang.).
1 2 3 Conger cinereus (ang.) w: Froese, R. & D. Pauly. FishBase. World Wide Web electronic publication. fishbase.org [dostęp 25 stycznia 2019]
↑ Edmund C.E.C. Jaeger Edmund C.E.C., Source-book of biological names and terms, wyd. 1, Springfield: Charles C. Thomas, 1944, 51, 57, OCLC 637083062 (ang.).

[itis-1] Conger cinereus, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).

[iucn-2] 1 2 Conger cinereus, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species (ang.).

[Rutkowicz-3] 1 2 3 4 5 6 Stanisław Rutkowicz: Encyklopedia ryb morskich. Gdańsk: Wydawnictwo Morskie, 1982, s. 226. ISBN 83-215-2103-7.

[E-4] 1 2 3 R. Fricke, W.N. Eschmeyer, R. van der Laan (eds): Catalog of Fishes: genera, species, references (electronic version). California Academy of Sciences. [dostęp 2019-01-25]. (ang.).

[FB-5] 1 2 3 Conger cinereus (ang.) w: Froese, R. & D. Pauly. FishBase. World Wide Web electronic publication. fishbase.org [dostęp 25 stycznia 2019]

[Jaeger-6] Edmund C.E.C. Jaeger Edmund C.E.C., Source-book of biological names and terms, wyd. 1, Springfield: Charles C. Thomas, 1944, 51, 57, OCLC 637083062 (ang.).