Conrad Waddington

Conrad Waddington

Data i miejsce urodzenia	8 listopada 1905 r. Evesham
Data i miejsce śmierci	26 września 1975 r. Edynburg
profesor
Specjalność: biologia, embriologia

Conrad Hal Waddington (ur. 8 listopada 1905 r. w Evesham, zm. 26 września 1975 r. w Edynburgu) – brytyjski embriolog i genetyk, twórca pojęcia epigenetyka.

Życiorys

Urodził się 8 listopada 1905 r. w Evesham jako syn Mary Ellen Warner i Hala Waddingtona, plantatora herbaty w południowych Indiach. Uczęszczał do Clifton College School. Studiował nauki przyrodnicze w Sidney Sussex College(inne języki) w Cambridge z naciskiem na geologię, które to studia ukończył w 1926 r. z wyróżnieniem. W tym samym roku zaczął studia z paleontologii, podczas których badał amonity. Podczas studiów czytał prace filozoficzne Alfreda North Whiteheada, miał też stypendium dla studentów filozofii. Studia doktoranckie przerwał w 1929 r., a doktorat uzyskał w 1938 r. na podstawie całości dorobku.

Po studiach pozostał w Cambridge, zajmując się filozofią, sztuką współczesną i tańcem morris, ale potem zainteresował się pracami niemieckiego biologa rozwojowego Hansa Spemanna, który odkrył embrionalny organizer. W 1930 r. odwiedził biolożkę Honor Fell(inne języki) w Strangeways Laboratory, aby powtórzyć na pisklętach prace Spemanna nad embrionami płazów. Został asystentem na Wydziale Zoologii, odbył półroczny staż u Spemanna, a w 1936 r. został wybrany członkiem Christ's College. W tym czasie bezskutecznie lobbował na uczelni za zleceniem Walterowi Gropiusowi zaprojektowania nowego budynku. Udało mu się wykazać, że indukcja rzeczywiście zachodzi w embrionie kurczaka, i wraz z Josephem i Dorothy Needhamami(inne języki) rozpoczął poszukiwania cząsteczki indukcyjnej. Chociaż poszukiwania zakończyły się niepowodzeniem, w 1936 r. otrzymał nagrodę Alberta Bracheta(inne języki) w dziedzinie embriologii.

W 1939 r. Waddington wyjechał do USA, gdzie na California Institute of Technology wraz z Alfredem Sturtevantem i Theodosiusem Dobzhanskym badał muchówki z rodzaju Drosophila(inne języki). Podczas II wojny światowej, pracował w Operations Research przy danych ze zwiadu lotniczego i obronie przeciwlotniczej, ale także włączył się w pisanie książki Science in War.

Od 1946 r. profesor i dyrektor Instytutu Rozrodu i Genetyki Zwierząt na uniwersytecie w Edynburgu. Przekonał Radę Badań Rolniczych do wynajęcia dużego wiejskiego domu na obrzeżach miasta, Mortonhall House, zarządzanego na wzór college'u w Cambridge. Prowadził badania nad chemiczną naturą organizatorów u płazów i genetyczną kontrolą procesów morfogenetycznych. Autor prac teoretycznych dotyczących genetyki rozwoju, min. Organisers and Genes (1940), New Patterns in Genetics and Development (1962). To właśnie w Edynburgu wykonał pracę, z której jest najbardziej znany, a w której wprowadził termin epigenetyka.

Zmarł 26 września 1975 r. w Edynburgu z powodu zawału serca.

Członek Royal Society i Royal Society of Edinburgh. Odznaczony tytułem Komandora Orderu Imperium Brytyjskiego (1958).

Żonaty, miał jednego syna.

Przypisy