Corvina veronese

Corvina veronese
‘Corvina Veronese’
Ilustracja
Jednoodmianowe wino ze szczepu corvina veronese na tle mapy regionu
Gatunek

winorośl właściwa
(Vitis vinifera)

Inne nazwy

corvina

Pochodzenie

Włochy

Ważne regiony uprawy

Veneto

Identyfikator VIVC

2863

Przeznaczenie owoców

wino

Kolor skórki

granatowoczarny

Cechy uprawowe
Dojrzewanie

średniopóźne do późnego

Winnice w regionie Valpolicella, centrum uprawy corviny

Corvina veronese, corvina – czerwona odmiana winorośli, pochodząca z Włoch i uprawiana tam jedynie w prowincji Werona. Podstawowy składnik m.in. win amarone i bardolino.

Charakterystyka

Prawdopodobnie pochodzi z regionu Valpolicella, gdzie była wzmiankowana w 1818. Nazwa może pochodzić zarówno od kruka (corvo), jak i od lokalnego cruina, co znaczy niedojrzały.

Corvina późno wypuszcza pąki i dość późno dojrzewa. Grona są duże, ale jagody są dość małe, o grubej skórce. Odmiana jest wrażliwa na mączniaka rzekomego i źle znosi suszę. Spośród odmian w tradycyjnym regionie uprawy jest najbardziej podatna na szlachetną pleśń Botrytis cinerea.

Wina

Wina z odmiany corvina są dość lekkie, o wiśniowo-owocowym smaku i rubinowoczerwonym kolorze.

Wina z winogron porażonych pleśnią Botrytis są dzięki obsuszeniu pełniejsze, ale tracą barwniki i w konsekwencji kolor jest mniej intensywny.

Corvina jest składnikiem win z apelacji DOC i DOCG: Bardolino DOC i Bardolino Superiore DOCG (na południowo-wschodnim brzegu jeziora Garda, 35-65%), Garda Corvina DOC (min. 85%) i Valpolicella DOC (40-80%). Corvinę często miesza się ze szczepem rondinella, a także odmianami molinara i negrara veronese.

Rozpowszechnienie

W 1990 we Włoszech zarejestrowano 4484 ha winnic obsadzonych corviną. W 2000 roku obszar ten wynosił 4867 ha.

Pojedyncze uprawy są spotykane poza Włochami w innych częściach świata, np. w Nowej Zelandii, w regionie Vino Alto, u pojedynczego producenta w Nowej Południowej Walii i w Tupungato w Argentynie.

Synonimy

Oprócz wariantów nazwy corvina szczep jest znany także jako corgnola, corniola, croetta, crovina, cruina, curvinessa, martinenga i sgorbera. Corva i corvinone są odrębnymi odmianami.

Zobacz też

Przypisy

  1. 1 2 3 Karen MacNeil: The Wine Bible. Nowy Jork: Workman Publishing, 2001, s. 363. ISBN 978-1-56305-434-1. (ang.).
  2. 1 2 3 4 5 Corvina veronese w bazie danych Instytutu Hodowli Winorośli Geilweilerhof. [dostęp 2015-07-14]. (ang.).
  3. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Jancis Robinson, Julia Harding, José Vouillamoz: Wine Grapes. HarperCollinsPublishers, 2012, s. 270-271. ISBN 978-0-06-220636-7. (ang.).
  4. 1 2 3 Tom Stevenson: The Sotheby's Wine Encyclopedia. Wyd. 4. Londyn: Dorling Kindersley, 2005, s. 277-281. ISBN 0-7566-1324-8. (ang.).
  5. 1 2 3 Tutto vino 2008 ↓, s. 44.
  6. ↑ Eckhard Supp, Steffen Maus: Włochy. W: André Dominé: Wino. Wyd. 2. Ożarów Mazowiecki: Wydawnictwo Olesiejuk, 2009, s. 390. ISBN 978-83-7626-712-8. (pol.).
  7. ↑ Stuart Walton, Brian Glover: The Ultimate Encyclopedia of Wine, Beer, Spirits and Liqueurs. Hermes House, 1998, s. 88. ISBN 978-1840380859. (ang.).
  8. 1 2 Jørgen Mønster Pedersen, Arne Ronold: Wina świata. Warszawa: Rosner i wspólnicy, 2003, s. 132. ISBN 83-89217-24-4. (pol.).
  9. 1 2 Tutto vino 2008 ↓, s. 333.
  10. ↑ Tutto vino 2008 ↓, s. 360.
  11. 1 2 Tutto vino 2008 ↓, s. 388.
  12. 1 2 Area tabular listing. Instytut Uprawy Winorośli Geilweilerhof. [dostęp 2015-07-14]. (ang.).
  13. ↑ Tom Stevenson: The Sotheby's Wine Encyclopedia. Wyd. 4. Londyn: Dorling Kindersley, 2005, s. 615. ISBN 0-7566-1324-8. (ang.).

Bibliografia