| Crystal Palace Football Club | |||||
| Państwo | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| Kraj | |||||
| Siedziba | |||||
| Data założenia | |||||
| Właściciel |
Woody Johnson (43%) | ||||
| Prezes | |||||
| Przydomek |
The Eagles (Orły) | ||||
| Sponsor techniczny | |||||
| I zespół | |||||
| Liga | |||||
| Stadion | |||||
| Trener | |||||
| Asystent trenera | |||||
| Mecze | |||||
| Debiut w First Division Crystal Palace 2:2 Manchester United (Selhurst Park, Anglia; 9 sierpnia 1969) | |||||
| Liga Konferencji | |||||
| |||||
| Mistrzostwa Anglii | |||||
| |||||
| Puchar Anglii | |||||
| |||||
| Strona internetowa | |||||
Crystal Palace Football Club – klub piłki nożnej z siedzibą w londyńskiej gminie Croydon. Został założony w 1905 roku. Obecnie występuje w Premier League. Zdobywca Pucharu Anglii w sezonie 2024/2025 oraz Ligi Konferencji UEFA w sezonie 2025/2026.
Crystal Palace został założony w 1905 roku w południowym Londynie. Swoje pierwsze spotkanie drużyna rozegrała 2 września 1905 roku z rezerwami Southampton w ramach Southern League Division Two. W 1924 roku Palace przenieśli się na stadion Selhurst Park, gdzie rozgrywają swoje mecze do dziś. Pierwszy mecz na tym stadionie rozegrany został 30 sierpnia, a rywalem był zespół Sheffield Wednesday.
W 1969 roku drużyna zajęła 2. miejsce w Division Two, uzyskując pierwszy raz w historii awans do najwyższej klasy rozgrywkowej w Anglii, gdzie spędziła następne 4 sezony. Inauguracyjny sezon w pierwszej lidze Palace zakończyli na ostatnim bezpiecznym 20. miejscu. W 1973 roku drużyna zajęła 21. miejsce spadając z ligi. W tym roku po raz pierwszy w herbie klubu pojawił się orzeł, który stał się w późniejszych latach jednym z najważniejszych symboli Palace. W kolejnym sezonie drużyna zaliczyła kolejny spadek do Division Three. W 1977 roku managerem został mianowany Terry Venables, który przez dwa lata wywalczył dwa kolejne awanse, wprowadzając Palace z powrotem do pierwszej ligi. W pierwszym sezonie po powrocie drużyna zajęła 13. miejsce. Natomiast w sezonie 1980/81 zespół znów spadł do Division Two.
Po 8 sezonach w Division Two Steve Coppell wprowadził Palace na najwyższy poziom rozgrywek, wygrywając w 1989 roku 3-0 baraż z drużyną Blackburn Rovers. W 1990 roku drużyna awansowała po raz pierwszy w historii do finału pucharu Anglii. Pierwsze spotkanie z Manchesterem United na Wembley zakończyło się wynikiem 3:3. W powtórzonym spotkaniu Palace przegrali 0:1. W sezonie 1990/91 drużyna zajęła 3. miejsce w pierwszej lidze, co było najlepszym osiągnięciem w historii Crystal Palace. W tym sezonie piłkarze Orłów wrócili także na Wembley, gdzie pokonali Everton, zdobywając Zenith Data Systems Cup. Po sezonie 1992/93 zespół spadł z nowo powstałej Premier League, aby po roku do niej powrócić, wygrywając tytuł First Division. Sezon 1994/95 Palace ukończyli na 19. miejscu, które oznaczało spadek z Premier League. Rok 1997 przyniósł kolejny awans do najwyższej klasy rozgrywkowej po wygraniu na Wembley finału baraży z Sheffield United 1:0. Pomimo wzmocnienia drużyny takimi piłkarzami jak Attilio Lombardo i Tomas Brolin drużyna zajęła ostatnie miejsce w Premier League. Na końcu tego sezonu drużyna zaliczyła jedyny w historii start w europejskich pucharach, przegrywając dwa razy 0:2 z tureckim zespołem Samsunspor w trzeciej rundzie Pucharu Intertoto. Sezon Crystal Palace zakończyli z poważnymi problemami finansowymi i weszli na dwa lata pod zarząd administracyjny. W lipcu 2000 roku nowym właścicielem klubu został Simon Jordan, wyprowadzając Palace z zarządu administracyjnego.
W 2004 roku drużyna awansowała do finału baraży o Premier League, gdzie na stadionie Millenium w Cardiff pokonała 1:0 West Ham United. Pobyt w Premier League zakończył się znowu po roku. Od sezonu 2005/06 drużyna nieprzerwanie występuje na drugim stopniu rozgrywek. W 2006 i 2008 roku Palace zakwalifikowali się do baraży o Premier League, jednak w półfinałach przegrali odpowiednio z Watford w 2006 roku i z Bristol City w 2008. W sezonie 2009/2010 do klubu ponownie wszedł pod zarząd administracyjny. W połowie rozgrywek drużynie odjęto 10 punktów, co zmusiło Palace do heroicznej walki o utrzymanie do ostatniej kolejki, gdzie w decydującym starciu na stadionie Hillsborough z ekipą Sheffield Wednesday zremisowali 2:2 zapewniając sobie utrzymanie po bramkach Alana Lee i Darrena Ambrose’a. W lecie 2010 klubowi groziła likwidacja. Został on jednak przejęty przez konsorcjum CPFC2010, co pozwoliło Palace przetrwać. W sezonie 2011/2012 Orły po zwycięstwie 2:1 nad Manchesterem United na Old Trafford awansowały do półfinału Carling Cup, gdzie jednak musiały uznać wyższość Cardiff City po rzutach karnych. Sezon ten drużyna zakończyła na bezpiecznym 17. miejscu w tabeli.
27 maja 2013 roku drużyna awansowała do Premier League, po wygraniu 1:0 w finale play-off z Watford. Bramkę na wagę awansu zdobył w 115. minucie spotkania Kevin Phillips z rzutu karnego. 3 stycznia 2015 r. trenerem Crystal Palace został Alan Pardew, którym był do 22 grudnia 2016 roku. W trakcie jego kadencji Crystal Palace doszło do finału FA Cup w sezonie 2015/2016, w którym przegrali 1:2 z Manchesterem United.
Po 9 latach klub z Londynu ponownie dotarł do finału FA Cup. Tym razem zmierzył się z Manchesterem City, które Crystal Palace pokonało 1:0 zdobywając pierwsze trofeum w historii. W tym samym roku klub z Londynu wygrał Tarczę Wspólnoty, pokonując mistrza Anglii w sezonie 2024/2025 – Liverpool.
| Seniorzy | ||||
|---|---|---|---|---|
| Rozgrywki | Osiągnięcie | I | Sezon | Uwagi |
| Liga Konferencji | Zwycięstwo | 1 | 2026 | |
| Mistrzostwa Anglii | III miejsce | 1 | 1991 | |
| Puchar Anglii | Zwycięstwo | 1 | 2025 | |
| Finał | 2 | 1990, 2016 | ||
| Tarcza Wspólnoty | Zwycięstwo | 1 | 2026 | |
| Puchar Pełnoprawnych Członków | Zwycięstwo | 1 | 1991 | |
| Stanowisko | O | Imię i nazwisko |
|---|---|---|
| Trener | Pierre Sage | |
| Asystent trenera | Jamal Alioui | |
| Trener I zespołu | Paddy McCarthy | |
| Trener bramkarzy | Andy Quy | |
| Trener stałych fragmentów gry | Damien Della Santa | |
| Trener przygotowania fizycznego | Sandy Guichard |
| Nr | Poz. | Piłkarz |
|---|---|---|
| 1 | BR | |
| 2 | OB | |
| 3 | OB | |
| 5 | OB | |
| 6 | OB | |
| 7 | PO | |
| 8 | PO | |
| 9 | NA | |
| 11 | NA | |
| 14 | NA | |
| 17 | OB | |
| 18 | PO | |
| 19 | PO | |
| 20 | PO | |
| 21 | PO |
| Nr | Poz. | Piłkarz |
|---|---|---|
| 22 | NA | |
| 24 | OB | |
| 26 | OB | |
| 28 | PO | |
| 29 | PO | |
| 31 | BR | |
| 34 | OB | |
| 38 | OB | |
| 42 | PO | |
| 44 | BR | |
| 46 | NA | |
| 49 | PO | |
| 55 | PO | |
| 59 | PO | |
| 63 | NA | |
| 64 | PO |
| Nr | Poz. | Piłkarz |
|---|---|---|
| 41 | BR |
| Nr | Poz. | Piłkarz |
|---|---|---|
| 52 | PO |
Od 1972 roku klub prowadzi plebiscyt na najlepszego piłkarza sezonu. Pierwszym triumfatorem był John McCormick.
Najzagorzalsi fani Crystal Palace zajmują dolne sektory trybuny Holmesdale Stand. Za największych rywali kibice Palace uważają Brighton & Hove Albion. Mecze między tymi drużynami znane są jako M23/A23 derby. Nazwa pochodzi od autostrady łączącej południowy Londyn z Brighton. W dalszej kolejności do największych rywali zaliczają się Millwall i Charlton Athletic.
Legenda do wszystkich tabel:
| Sezon | Rozgrywki | Runda | Klub | Dom | Wyjazd | Ogólnie |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1998 | Puchar Intertoto | 3R | 0–2 | 0–2 | 0–4 | |
| 2025/26 | Liga Konferencji | PO | 1–0 | 0–0 | 1–0 | |
| Faza ligowa |
3–1 (D) | 10. miejsce | ||||
| 2–0 (W) | ||||||
| 2–2 (D) | ||||||
| 1–2 (W) | ||||||
| 0–1 (D) | ||||||
| 3–0 (W) | ||||||
| 1/16 | 2–0 | 1–1 | 3–1 | |||
| 1/8 | 0–0 | 2–1 | 2–1, Dogr. | |||
| 1/4 | 3–0 | 1–2 | 4–2 | |||
| 1/2 | 2–1 | 3–1 | 5–2 | |||
| F | 1–0 (N) | |||||
| 2026/27 | Liga Europy | Faza ligowa |
– (D) | – | ||
| 2–3 (W) | ||||||
| – (D) | ||||||
| – (W) | ||||||
| 4–0 (D) | ||||||
| – (W) | ||||||
| 1–1 (D) | ||||||
| 2–2 (W) | ||||||