Custard – różnego rodzaju wyroby kulinarne na bazie słodzonego mleka, sera lub śmietanki, gotowanego z jajkami lub żółtkami w celu zagęszczenia, a czasami również z dodatkiem mąki, skrobi kukurydzianej lub żelatyny. W zależności od przepisu custard może mieć różną konsystencję, od rzadkiego sosu (crème anglaise) po gęsty krem cukierniczy (fr. crème pâtissière) używany do nadziewania eklerków.

Mimo iż rzadko produkowany jest w innych smakach niż podstawowy mleczny lub waniliowy[potrzebny przypis], to spotyka się też wersje pikantne z dodatkiem anyżu, cynamonu, kardamonu i ziaren ziela angielskiego, które podawane są z konfiturą z jeżyn i kruchymi ciasteczkami maślanymi.
Custard jest zazwyczaj gotowany w podwójnym bojlerze (bemar) lub bardzo delikatnie podgrzewany w rondelku na kuchence; można go również gotować na parze, piec w piekarniku z lub bez kąpieli wodnej, a nawet przyrządzać w szybkowarze. Custard jest przygotowywany ostrożnie, bo wzrost temperatury o 3–6 °C może go przegotować i sprawić, że się zważy. Zwykle, dobrze ugotowany custard nie powinien przekraczać 80 °C; zaczyna się ścinać przy 70 °C.
Chociaż custard może odnosić się do wielu różnych potraw, formalnie (oraz w kuchni francuskiej) określenie „custard” (fr. crème , a dokładniej fr. crème moulée) odnosi się wyłącznie do kremu zagęszczonego masą jajeczną.

Po dodaniu skrobi powstaje tzw. krem cukierniczy (fr. crème pâtissière, ang. pastry cream); przygotowuje się go z mleka lub śmietanki, żółtek jaj, cukru pudru, mąki lub skrobi oraz zazwyczaj dodatków smakowych, takich jak wanilia, czekolada lub cytryna. Crème pâtissière jest kluczowym składnikiem wielu francuskich deserów, w tym mille-feuille (w Polsce znany jako „Napoleonka”) i tart z nadzieniem. Jest on również stosowany we włoskich wypiekach, w tym w bostońskim cieście z kremem.
Kiedy dodana zostanie żelatyna, otrzymujemy fr. crème anglaise collée. Natomiast po dodaniu żelatyny i ubitej śmietany oraz po zastygnięciu w formie otrzymujemy bavarois. Kiedy jako środek zagęszczający używa się wyłącznie skrobi (bez jajek), otrzymujemy blancmange.
Po zgęstnieniu custard może być połączony z innymi składnikami: zmieszany z ubitymi na sztywną pianę białkami jajek i żelatyną tworzy krem chiboust; zmieszany z bitą śmietaną tworzy fr. crème légère. Po dodaniu miękkiego masła powstaje niemiecki krem maślany, inaczej fr. crème mousseline.

W Peru leche asada („pieczone mleko”) to custard pieczony w indywidualnych foremkach. Uznaje się to za danie restauracyjne.
W kuchni francuskiej istnieje kilka odmian custardu: