Autobus podczas eksploatacji w Śremie | |
| Dane ogólne | |
| Inne nazwy |
DAB serii 11 |
|---|---|
| Producent | |
| Premiera |
1990 |
| Lata produkcji | |
| Miejsce produkcji | |
| Dane techniczne | |
| Typy nadwozia |
autobus miejski klasy MIDI |
| Układ drzwi |
0-2-2 |
| Wysokość podłogi |
230 mm |
| Silniki |
DAF NS 156 M/DAF NS 150 M |
| Moc silników |
150 KM |
| Długość |
8 660 mm mm |
| Szerokość |
2 500 mm |
| Wysokość |
3 015 mm |
| Masa własna |
8 300 kg |
| Masa całkowita |
12 500 kg |
| Rozstaw osi |
6 350 mm |
| Wnętrze | |
| Liczba miejsc ogółem |
80 |
| Liczba miejsc siedzących |
15 |
| Informacje dodatkowe | |
| ABS |
tak |
DAB serii 11 (dokładnie DAB 11-0860S lub DAB MidiCity oraz DAB Servicebus) - niskopodłogowy autobus miejski o długości 8 metrów, produkowany w latach 90. XX wieku przez duńską firmę DAB w Silkeborgu. Był to autobus klasy midi, który charakteryzowała zabudowana kabina oraz okrągłe, duże szyby, podobnie co w modelu DAB 15-1200C.
Pod koniec lat 80 XX wieku, DAB zaprezentował całkowicie niskopodłogowy autobus DAB 10-1200B Travolator, będący konstrukcyjnie zbliżony do wkrótce zaprezentowanej linii autobusów Servicebus i produkowanej wówczas serii DAB 1200B. Był to jednak autobus klasy maxi z układem drzwi 0-2-2-0. Wyprodukowana została jedna sztuka, która do dzisiaj pozostaje eksponatem w muzeum Sporvejsmuseet Skjoldenæsholm w Jystrup.
Produkcja autobusu DAB 11-0860S rozpoczęła się na początku lat 90 i trwała do wczesnych lat 2000.
Autobus sprzedawany był w wersji konwencjonalnej, jak i na LPG. Z powodu swojej długości i konstrukcji, autobusy te wykorzystywano w transporcie pasażerów m.in na lotnisku w Kastrup.
Autobusy posiadały 8 metrów i układ drzwi 0-2-2. Wyposażone były w automatyczną skrzynię biegów i w silnik firmy DAF (np. DAF NS 156 M). Skrzynia jak i osprzęt były modułem przytwierdzonym do tylnej osi, dzięki czemu naprawa lub wymiana komponentów była łatwiejsza. W pojeździe zastosowano też hamulce bębnowe i wspomagany układ kierowniczy. Nadwozie zostało wykonane z profili aluminiowych, które były odporne na korozję. Konstrukcja pojazdu wyróżniała się na tle pozostałych modeli tej marki udogodnieniami dla osób niepełnosprawnych i osób starszych. Autobus nie posiadał żadnych stopnii wewnątrz, dzięki czemu umożliwiał swobodny przewóz wózków inwalidzkich.
W Polsce autobusy tego typu pochodziły głównie z rynku wtórnego i były eksploatowane przeważnie od początku lat 2000, między innymi u przewoźników takich jak MZK Koszalin, ZGK Cieszyn oraz CLA Chełm. Niestety z powodu wysokiej awaryjności, pojazdy zaczęto wycofywać już w latach 2010-2012[potrzebny przypis].
Za granicą, autobus ten cieszył się popularnością w Danii, w krajach Beneluksu oraz w Australii, u przewoźnika Central Area Transit. Jeden z egzemplarzy eksploatowanych tamże, został zachowany i jest eksponatem należącym do stowarzyszenia Bus Preservation Society of Western Australia (BPSWA).
Jeden z autobusów tej serii, wystąpił w serialu Zachodni Wiatr (oryg. Westernwind) produkcji Holenderskiej, emitowanym w latach 1999-2003.