| Biskup tytularny Bethsaidy | ||
|
| ||
| Data urodzenia | ||
|---|---|---|
| Data śmierci | ||
| Biskup pomocniczy warszawski | ||
| Okres sprawowania |
1818–1831 | |
| Biskup pomocniczy gnieźnieński | ||
| Okres sprawowania |
1816–1818 | |
| Wyznanie | ||
| Kościół | ||
| Prezbiterat |
1790 | |
| Nominacja biskupia |
18 grudnia 1815 | |
| Sakra biskupia |
30 czerwca 1816 | |
| Data konsekracji |
30 czerwca 1816 | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Konsekrator | |||||||
| Współkonsekratorzy | |||||||
| |||||||
Daniel Eliasz Ostrowski herbu Korab (ur. 25 lipca 1762, zm. 30 sierpnia 1831) – polski biskup rzymskokatolicki, biskup pomocniczy gnieźnieński w latach 1816–1818, biskup pomocniczy warszawski (sufragan łowicki) w latach 1818–1831, sufragan łowicki, scholastyk gnieźnieński, archidiakon kurzelowski, proboszcz w Chełmnie, kanonik gnieźnieńskiej kapituły katedralnej od 1797 roku.
Studia odbył w Rzymie i tam w 1790 przyjął święcenia kapłańskie. Następnie był rektorem tamtejszego kolegium i kościoła polskiego. Sprawował funkcję proboszcza w Chełmie koło Radomia. Był też archidiakonem kurzelowskim, kanonikiem gnieźnieńskim. W 1816 został dziekanem kapituły łowickiej.
18 grudnia 1815 papież Pius VII mianował go biskupem pomocniczym archidiecezji gnieźnieńskiej ze stolicą tytularną Bethsaida. W 1818 został przeniesiony do archidiecezji warszawskiej. Nie rezydował w Warszawie, a w Chełmie. Był też proboszczem w Skierniewicach i Makowie.