Debaryomyces hansenii

Debaryomyces hansenii
Ilustracja
Pączkujące Debaryomyces hansenii
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

grzyby

Gromada

grzyby workowe

Klasa

Saccharomycetes

Rząd

Saccharomycetales

Rodzina

Saccharomycetaceae

Rodzaj

Debaryomyces

Gatunek

Debaryomyces hansenii

Nazwa systematyczna
Debaryomyces hansenii (Zopf) Lodder & Kreger-van Rij
Yeasts, a taxonomic study, 3rd Edn (Amsterdam): 130 (1984)

Debaryomyces hansenii (Zopf) Lodder & Kreger-van Rij – gatunek jednokomórkowych grzybów zaliczanych do drożdży.

Systematyka i nazewnictwo

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Debaryomyces, Saccharomycetaceae, Saccharomycetales, Saccharomycetidae, Saccharomycetes, Saccharomycotina, Ascomycota, Fungi.

Po raz pierwszy opisał go w 1890 r. Friedrich Wilhelm Zopf, nadając mu nazwę Saccharomyces hansenii. W 1984 r. Jacomina Lodder i N.L.J. Kreger-van Rij przeniosły go do rodzaju Debaryomyces. Ma około 70 synonimów. Niektóre z nich:

Właściwości

Debaryomyces hansenii należy do drożdży zasadniczo nie posiadających zdolności fermentacji, ale donoszono, że niektóre szczepy potrafią fermentować glukozę i inne heksozy. D. hansenii metabolizuje cukry do pirogronianu w szlaku Embdena – Meyerhofa – Parnasa (EMP), a następnie utlenia pirogronian w cyklu kwasu trikarboksylowego. Potrafi asymilować kwasy organiczne, m.in. kwas cytrynowy, mlekowy i bursztynowy, działa również szlak pentozofosforanowy. Niektóre szczepy zewnątrzkomórkowo wytwarzają enzymy proteaza i lipaza. Brak aktywności amylolitycznej i pektynolitycznej. Najbardziej wyróżniającą cechą D. hansenii jest zdolność do wzrostu w obecności niezwykle wysokich stężeń soli (NaCl). Jest halofilem. Chociaż reakcja wzrostu na NaCl różni się w zależności od szczepu, większość szczepów rośnie w obecności 15% tej soli, a niektóre rosną nawet przy stężeniu 20–24%. Tolerancja soli D. hansenii jest największa przy pH bliskim 5,0 i maleje przy pH 3,0 i pH 7,0. Molekularne podstawy tolerancji soli u D. hansenii zostały szeroko zbadane i są powiązane ze zdolnością tych drożdży do akumulacji glicerolu w wysokich stężeniach wewnątrzkomórkowych jako substancji chroniącej. Znaczne ilości glicerolu są wydalane do środowiska zewnątrzkomórkowego, szczególnie w fazie stacjonarnej, ale są ponownie wykorzystywane po wyczerpaniu substratu glukozowego. Zbadano szlak produkcji glicerolu, który pochodzi z glukozy szlakiem EMP. Potrafi wewnątrzkomórkowo gromadzić i wydalać arabitol, ale jego wytwarzanie (na szlaku pentozofosforanowym) zachodzi przy braku stresu solnego.

Znaczenie