Chrząszcze o ciele długości od 2 do 25 mm, w zarysie okrągławym do owalnego. Dymorfizm płciowy jest w tej grupie słabo zaznaczony. Na głowie i przedpleczu brak jest u nich rogów, żeberek czy listewek. Czułki zbudowane są z dziewięciu członów. Ukryty pod rozbudowanym nadustkiem aparat gębowy ma błoniaste, blaszkowate żuwaczki. Odnóża środkowej pary mają szeroko rozstawione biodra oraz smukłe, zakrzywione i nieco tylko ku szczytowi rozszerzone golenie. Odnóża tylnej pary mają golenie podobnie zbudowane, zakrzywione i chude z lekko rozszerzonym wierzchołkiem. Odwłok ma pygidium niezasłonięte pokrywami.
Ekologia i występowanie
W plemieniu dominują gatunki żerujące na odchodach (koprofagiczne), ale występują też takie żerujące na padlinie (nekrofagiczne) czy grzybach (mykofagiczne), a wśród form o drobniejszych wymiarach częste jest żerowanie na ściółce i martwej materii roślinnej (saprofagia). Większość prowadzi dzienny tryb życia. Osobniki dorosłe większości gatunków formują z odchodów lub padliny kule, które toczą na pewną odległość, po czym zagrzebują w norkach, gdzie służyć będą za pokarm dla larw.
Takson ten wprowadzony został w 1856 roku przez Jean Théodore’a Lacordaire’a pod nazwą Deltochilides. Przez dłuższy czas funkcjonował w literaturze pod nazwą Canthonini, wprowadzoną w 1875 roku przez Johana Wilhelma van Lansberge’a jako Canthonides i później skorygowaną przez Louisa Alberta Péringuey’a. W 2006 roku Andrew B.T. Smith sugerował możliwość zachowania nazwy Canthonini jako ważnej, mimo bycia przez nią młodszym synonimem, powołując się na artykuł 35.5 ICZN. Późniejsi autorzy zwrócili jednak uwagę, że artykułu tego nie można zastosować gdy dwie nazwy konkurują o tę samą rangę, w związku z czym za ważną uznaje się nazwę Deltochilini.
Do plemienia tego należy ponad 800 opisanych gatunków, zgrupowanych w około 120 rodzajach, w tym:
12Bruce D. Gill:Scarabaeinae. Dung beetles.[w:] Generic Guide to New World Scarab Beetles [on-line].2001-2005.[dostęp 2020-05-18].[zarchiwizowane z tego adresu].
123Clarke H. Scholtz, Adrian L.V. Davis, Ute Kryger:Evolutionary biology and conservation of dung beetles.Sofia-Moscow:Pensoft Pub.,2009. ISBN9789546425171.
↑T. Lacordaire:Histoire naturelle des insectes. Genera des Coléoptères ou exposé méthodique et critique de tous les genres proposés jusqu’ici dans cet ordre d’insectes. Tome troisème contenant les familles des pectinicornes et lamellicornes. 3.Paris:Roret,1856.
↑J.W. van Lansberge.Monographie des Onitides.„Annales de la Societe Entomologique de Belgique”.18,s.5–148,1875.
↑L. Peringuey.Descriptive catalogue of the Coleoptera of South Africa. Fam. Lucanidae. Fam. Scarabaeidae. Sub-families: Coprinae, Aphodiinae, Troginae, Chironinae, Geotrupinae, Hybosorinae, Orphninae, Dynastinae.„Transactions of the South African Philosophical Society”.12,s.1–560,1901.
↑Andrew B.T. Smith.A Review of the Family-group Names for the Superfamily Scarabaeoidea (Coleoptera) with Corrections to Nomenclature and a Current Classification.„The Coleopterists Bulletin”.60,s.144-204,2006. DOI: [144:AROTFN2.0.CO;2 10.1649/0010-065X(2006)60[144:AROTFN]2.0.CO;2].
↑PatriceP.BouchardPatriceP. i inni, Family-group names in Coleoptera (Insecta), „ZooKeys”, 88, 2011, s. 1-972, DOI:10.3897/zookeys.88.807.
↑S. Tarasov,D. Keith.Parachorius semsanganus sp. n. (Coleoptera, Scarabaeidae, Scarabaeinae) from Laos and its significance in the phylogeny of Oriental Deltochilini.„ZooKeys”.111,s.51–57,2011.
.jpg)
_O.Montreuil.det.jpg)
.jpg)
