Dom Dwyer

Dom Dwyer
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko

Dominic James Dwyer

Data i miejsce urodzenia

30 lipca 1990
Cuckfield

Wzrost

174 cm

Pozycja

napastnik

Informacje klubowe
Klub

Orlando City

Numer w klubie

14

Kariera juniorska
Lata Klub
2000–2006 Norwich City
2009–2010 Tyler JC Apaches
2011 South Florida Bulls
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
2007–2008 Staines Town
2008–2009 King’s Lynn
2012–2017 Sporting Kansas City 173 (59)
2013 → Orlando City (wyp.) 14 (19)
2017– Orlando City 12 (4)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
2017–  Stany Zjednoczone 4 (2)
  1. ↑ Aktualne na: 1 stycznia 2018. Uwzględniono wyłącznie rozgrywki ligowe.
  2. ↑ Aktualne na: 1 stycznia 2018.

Dominic James „Dom” Dwyer (ur. 30 lipca 1990 w Cuckfield) – amerykański piłkarz pochodzenia angielskiego występujący na pozycji napastnika, obecnie zawodnik Orlando City.

Żonaty z Sydney Leroux, zawodową piłkarką.

Kariera klubowa

Dwyer urodził się w miejscowości Cuckfield, na południu Anglii. Członkowie jego rodziny byli związani z Royal Air Force, w związku z czym w dzieciństwie kilkukrotnie zmieniał miejsce zamieszkania, ostatecznie osiadając w Norwich. Tam przez kilka lat terminował w akademii Norwich City FC, po czym klub zrezygnował z jego usług. Przez cały okres dorastania zmagał się z problemami zdrowotnymi (trzy razy musiał pauzować z powodu złamania kości stopy), przez co jego dalsza gra w piłkę często stawała pod znakiem zapytania. W międzyczasie przez kilka miesięcy mieszkał z matką w Londynie i występował w tamtejszym półprofesjonalnym zespole Staines Town FC. Po powrocie do Norfolk przez trzy lata uczęszczał do College of West Anglia, gdzie wyrobił licencję trenerską FA Licence 1. Wziął wówczas udział w projekcie sportowym King’s Lynn Community Football, w ramach którego miał możliwość występów w szóstej lidze angielskiej, w barwach drużyny King’s Lynn FC.

W późniejszym czasie Dwyer, za pośrednictwem projektu Community Football, wziął udział w meczach próbnych organizowanych przez przedsiębiorstwo Soccer Icon USA na boiskach treningowych londyńskiego zespołu Queens Park Rangers FC. Po udanym występie skorzystał z propozycji Joego McLaughlina – koordynatora Soccer Icon, przyjmując stypendium naukowe w amerykańskim Tyler Junior College w Teksasie. Po przeprowadzce do Stanów Zjednoczonych występował w barwach szkolnej drużyny Tyler Apaches; w 2010 roku otrzymał nagrodę NJCAA National Player of the Year. Po dwóch latach spędzonych w Tyler przeniósł się na University of South Florida w Tampie, gdzie w 2011 roku jako gracz uczelnianego zespołu South Florida Bulls został wybrany do drużyny NSCAA All-American Second Team, a także otrzymał nagrodę Big East Offensive Player of the Year. W styczniu 2012 podpisał umowę z programem Generation Adidas.

Kilka dni później Dwyer został wybrany w MLS SuperDraft (z szesnastego miejsca) przez Sporting Kansas City. Pierwszy mecz rozegrał w nim 29 maja 2012 z Orlando City (3:2) w rozgrywkach U.S. Open Cup, zaś w Major League Soccer zadebiutował 1 września tego samego roku w wygranym 2:1 spotkaniu z Toronto FC. W swoim premierowym sezonie 2012 zajął ze Sportingiem pierwsze miejsce w konferencji wschodniej oraz triumfował w pucharze Stanów Zjednoczonych – U.S. Open Cup. Pełnił jednak wyłącznie rolę głębokiego rezerwowego i sporadycznie pojawiał się na boiskach. W grudniu 2012 trenował ze St. Mirren FC, lecz oferta wypożyczenia złożona przez szkocki zespół została odrzucona przez Sporting. Ostatecznie w marcu 2013 udał się na kilkumiesięczne wypożyczenie do współpracującego ze Sportingiem, trzecioligowego zespołu Orlando City SC. Tam od razu został gwiazdą ekipy – w sezonie 2013 triumfował z Orlando w rozgrywkach USL Pro, a w finale ligi z Charlotte Eagles (7:4) strzelił cztery gole. Sam został natomiast królem strzelców regularnego sezonu z piętnastoma bramkami na koncie (ex aequo z José Angulo).

Po powrocie do Sportingu, Dwyer wywalczył sobie pewne miejsce w wyjściowym składzie ekipy prowadzonej przez Petera Vermesa. Premierowego gola w najwyższej klasie rozgrywkowej strzelił 3 sierpnia 2013 w przegranej 2:3 konfrontacji z New York Red Bulls. W sezonie 2013 wygrał ze Sportingiem konferencję wschodnią, strzelając zwycięskiego gola w finale z Houston Dynamo (2:1), a następnie wywalczył mistrzostwo MLS. W sezonie 2014 strzelił dwadzieścia dwa gole w regularnym sezonie, zostając wicekrólem strzelców MLS (ustąpił jedynie Bradleyowi Wright-Phillipsowi). W 2015 roku wygrał natomiast po raz drugi U.S. Open Cup i został królem strzelców tej edycji pucharu (z pięcioma bramkami), dzieląc się tym osiągnięciem z kolegą klubowym Krisztiánem Némethem. Ogółem barwy Sportingu reprezentował przez pięć lat.

W lipcu 2017 Dwyer powrócił do Orlando City SC, występującego już w rozgrywkach MLS. Jego poprzedni klub otrzymał w zamian rekordowe 1,6 miliona dolarów do puli allocation money (900 tysięcy + 700 tysięcy zależne od występów gracza), co uczyniło go bohaterem najwyższego transferu między zespołami w historii ligi. W styczniu 2018 podpisał nowy, trzyletni kontrakt z Orlando.

Kariera reprezentacyjna

W marcu 2017 Dwyer otrzymał amerykańskie obywatelstwo, po ośmiu latach zamieszkiwania w tym kraju. W reprezentacji Stanów Zjednoczonych zadebiutował za kadencji selekcjonera Bruce’a Areny, 1 lipca 2017 w wygranym 2:1 meczu towarzyskim z Ghaną. W tym samym spotkaniu strzelił również pierwszego gola w kadrze narodowej. W tym samym miesiącu został powołany na Złoty Puchar CONCACAF, podczas którego rozegrał dwa mecze (obydwa w wyjściowym składzie) i zdobył bramkę w konfrontacji fazy grupowej z Panamą (1:1). Po zakończeniu fazy grupowej został zastąpiony w składzie przez Jozy’ego Altidore'a i już bez jego udziału Amerykanie – pełniący rolę gospodarzy – triumfowali w Złotym Pucharze po pokonaniu w finale Jamajki (2:1).