Dotyk (układ czuciowy) jest uznawany za jeden ze zmysłów, jednak wrażenia określane łącznie jako dotyk są kombinacją sygnałów przesyłanych przez komórki reagujące na ciepło lub zimno, nacisk oraz uszkodzenie (ból).
W rozmaitych eksperymentach wykazano, że dotyk i zmysł motoryczny są podstawowymi elementami definiującymi odbieranie rzeczywistości przez zwierzęta (w tym człowieka).
Receptory zmysłu dotyku (np. mechanoreceptory, ciałka blaszkowate) mieszczą się w skórze. Wśród narządów czucia można wyróżnić:
Bodźce z receptorów czuciowych docierają do mózgu przez nerwy czuciowe.
Zmysł dotyku spełnia bardzo ważną funkcję obronną. W momencie zadziałania czynnika szkodliwego, powodującego ból, następuje automatyczny ruch ciała, mający na celu uniknięcie kontaktu z czynnikiem wywołującym ból. Ruch ten jest ruchem bezwarunkowym (zachodzi automatycznie i nie podlega woli).
Współcześnie rozwój robotyki obejmuje m. in. badania i rozwój rozwiązań imitujących ludzki (czy zwierzęcy) zmysł dotyku u robotów. Komórki (receptory) istot żywych są zastępowane płytkami elektronicznymi (modułami) z układami (sensorami) dostarczającymi informacji o temperaturze, przyspieszeniu, wibracjach oraz promieniowaniu (podczerwieni). Impulsy (czy raczej dane) zostają przetworzone i zinterpretowane przez sztuczną inteligencję robota, co pozwala na wbudowanie im zachowań charakterystycznych dla istot żywych, np. odruchów bezwarunkowych, takich jak reakcja na ekstremalne ciepło (szybkie odsunięcie się od gorącego obiektu by uniknąć "oparzenia", w przypadku robota – uszkodzenia).