Drohomirczany

Drohomirczany
Państwo

 Ukraina

Obwód

 iwanofrankiwski

Rejon

iwanofrankiwski

Populacja (2001)

 

• liczba ludności

1627

Nr kierunkowy

+380 3436

Kod pocztowy

77454

Położenie na mapie hromady Iwano-Frankiwsk
Mapa konturowa hromady Iwano-Frankiwsk, po lewej znajduje się punkt z opisem „Drohomirczany”
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa konturowa Ukrainy, po lewej znajduje się punkt z opisem „Drohomirczany”
Położenie na mapie obwodu iwanofrankiwskiego
Mapa konturowa obwodu iwanofrankiwskiego, blisko centrum u góry znajduje się punkt z opisem „Drohomirczany”
Położenie na mapie rejonu iwanofrankiwskiego
Mapa konturowa rejonu iwanofrankiwskiego, blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „Drohomirczany”
Ziemia48°53′25″N 24°38′17″E/48,890278 24,638056
Multimedia w Wikimedia Commons

Drohomirczany (ukr. Драгомирчани) – wieś w rejonie iwanofrankiwskim (do 2020 roku w rejonie tyśmienickim) Ukrainy nad Bystrzycą Sołotwińską.

Wieś prawa wołoskiego, położona była w drugiej połowie XV wieku w ziemi halickiej województwa ruskiego. Przed 1772 miejscowość znajdowała się w granicach Rzeczypospolitej. W latach 1772–1918 wieś znajdowała się pod zaborem austriackim i położona była na terytorium Królestwa Galicji i Lodomerii, w obwodzie stanisławowskim. Wieś podlegała pod urząd pocztowy w Bohorodczanach oraz cerkiew prawosławną w Krechowcach i parafię rzymskokatolicką w Łyścu. Właścicielem tabularnym był Rudolf hrabia Stadion, a współwłaścicielem Tomasz Konarski. W 1881 wieś liczyła 814 mieszkańców, w tym 694 wiernych Cerkwi greckokatolickiej, 90 wyznawców Kościoła rzymskokatolickiego i 18 izraelitów.

24 lipca 1917 w rejonie wsi rozegrała się bitwa pod Krechowcami.

W dwudziestoleciu międzywojennym Drohomirczany były gminą wiejską w powiecie stanisławowskim w Polsce, która z dniem 1 sierpnia 1934 włączona została do gminy Łysiec.

W latach 1941–1944 nacjonaliści ukraińscy z OUN-UPA zamordowali tutaj 10 Polaków.

Urodzeni w Drohomirczanach

Przypisy

  1. ↑ Liczby ludności miejscowości obwodu iwanofrankowskiego na podstawie spisu ludności wg stanu na dzień 5 grudnia 2001 roku. (ukr.).
  2. ↑ Grzegorz Jawor, Osady prawa wołoskiego i ich mieszkańcy na Rusi Czerwonej w późnym średniowieczu, Lublin 2000, s. 212, 222.
  3. ↑ Dz. U. z 1934 r. Nr 64, poz. 564 (ISAP)
  4. ↑ Henryk Komański, Szczepan Siekierka, Eugeniusz Różański, Ludobójstwo dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na Polakach w Województwie Stanisławowskim 1939–1946, Wrocław: ALTA 2, 2008, s. 483, ISBN 978-83-85865-13-1, OCLC 261139661.

Bibliografia