Ebuliometria, ebulioskopia – doświadczalna metoda wyznaczania masy cząsteczkowej różnych substancji na podstawie dokładnych pomiarów temperatury wrzenia roztworów słabych tych substancji na podstawie prawa Raoulta. Badania ebuliometryczne przeprowadza się za pomocą specjalnego przyrządu zwanego ebuliometrem. Nazwa pochodzi z łacińskiego czasownika ebullire (wrzeć) i greckiego skopein (widzieć). Podwyższenie temperatury wrzenia roztworu ze wzrostem stężenia nielotnej substancji rozpuszczonej nosi nazwę efektu ebulioskopowego i jest jedną z właściwości koligatywnych roztworów.
W roztworze idealnym podwyższenie temperatury wrzenia roztworu w stosunku do czystego rozpuszczalnika jest proporcjonalne do stężenia, zgodnie ze wzorami:
gdzie:
Stała równowagi i stała ebulioskopowa to wartości empiryczne. Można je obliczyć ze wzorów:
gdzie:
Wartość stałej ebulioskopowej dla wybranych rozpuszczalników:
| Substancja | Temp. wrz. | Kb | Kb |
|---|---|---|---|
| [°C] | [K·kg·mol−1] | ||
| kwas octowy | 118,1 | 3,07 | 3,22 |
| benzen | 80,1 | 2,53 | 2,64 |
| dwusiarczek węgla | 46,2 | 2,37 | 2,42 |
| czterochlorek węgla | 76,8 | 4,95 | 5,26 |
| naftalen | 217,9 | 5,8 | – |
| fenol | 181,8 | 3,04 | 3,54 |
| woda | 100,0 | 0,512 | 0,513 |