Edmund Kossowski

Edmund Kossowski
Data i miejsce urodzenia

25 października 1920
Osiek Wielkopolski

Data i miejsce śmierci

13 czerwca 2002
Warszawa

Typ głosu

bas

Gatunki

opera

Zawód

śpiewak operowy, pedagog

Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Medal 10-lecia Polski Ludowej

Edmund Kossowski (ur. 25 października 1920 w Osieku Wielkopolskim, zm. 13 czerwca 2002 w Warszawie) – polski śpiewak operowy (bas), pedagog.

Życiorys

Syn Walentego. Przez kilka lat, w tym podczas nauki w Państwowym Gimnazjum w Wolsztynie, uczył się gry na skrzypcach. Szkołę ukończył w 1939. Od 1941 rozpoczął w Krakowie naukę śpiewu. Jego nauczycielem do 1948 był Bronisław Romaniszyn. W 1948 ukończył też (uzyskał absolutorium) studia w krakowskiej Akademii Górniczo-Hutniczej.

Debiut sceniczny Edmunda Kossowskiego miał miejsce w 1945 roku na deskach krakowskiego Teatru Muzycznego (wykonywał partię Dziemby w Halce). Nawiązał też współpracę z Operą Wrocławską, a właściwie kierującym nią Stanisławem Drabikiem, który w latach 1945–1946 powierzał mu role w Halce i Verbum nobile Stanisława Moniuszki oraz w operze Rigoletto Verdiego. Później, przez lata 1946–1948, współpracował z Walerianem Bierdiajewem, który kierował wówczas Krakowskim Towarzystwem Operowym. Następnym miejscem pracy Kossowskiego była Opera Poznańska, której był solistą do 1954.

Po zdobyciu III nagrody na 1. Międzynarodowym Konkursie Wokalnym w Tuluzie (1954), był zapraszany i śpiewał na wielu scenach Francji. Po powrocie do Polski został solistą Teatru Wielkiego w Warszawie, gdzie śpiewał od 1954 do 1965. W tym czasie występował też w Bazylei, gdyż dyrekcja tamtejszego Teatru Operowego podpisała z nim umowę na stałe występy w latach 1958–1961. Jego śpiew uświetniał też uroczystości związane z 500. rocznicą założenia Uniwersytetu w Bazylei. Kossowski śpiewał tytułową rolę w wystawionej z tej okazji operze Borys Godunow.

W czasie swojej kariery występował na ważniejszych scenach niemal całej Europy. Śpiewał podczas spektakli operowych (opanował ponad 60 różnych partii wokalnych), ale również na różnego rodzaju koncertach i festiwalach, na których wykonywał także utwory kompozytorów współczesnych (oprócz arii operowych jego repertuar obejmował też ok. 50 partii oratoryjnych i wiele pieśni).

Przez długi okres (od 1972 do 1997) nauczał młodych śpiewaków w warszawskiej Akademii Muzycznej. W 1975 objął tam kierownictwo katedry wokalistyki, a w 1981 otrzymał tytuł profesorski.

Był mężem Marii Janiny z domu Tesarz (1924–2016), z którą miał syna Janusza (1945–2003).

Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu komunalnym Północnym (kwatera S-II-3-8-16).

Ordery i odznaczenia

Nagrody

Dyskografia (wybór)

Przypisy

  1. 1 2 M.P. z 1995 r. Nr 33, poz. 382 (ISAP) „za wybitne zasługi w upowszechnianiu kultury”.
  2. 1 2 M.P. z 1953 r. Nr 15, poz. 206 (ISAP) „za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki”.
  3. 1 2 Palmarès des précédentes éditions du Concours International de Chant de Toulouse [online], theatreducapitole.fr [dostęp 2022-01-12] (fr.).
  4. 1 2 Wyszukiwarka cmentarna --- Warszawskie cmentarze [online], www.cmentarzekomunalne.com.pl [dostęp 2023-12-13].
  5. ↑ Edmund Marian Kossowski, 1920–2002 [online], www.myheritage.pl [dostęp 2023-12-13].
  6. ↑ M.P. z 1955 r. Nr 101, poz. 1400 (ISAP) - Uchwała Rady Państwa z dnia 19 stycznia 1955 r. nr 0/196 - na wniosek Ministra Kultury i Sztuki.
  7. ↑ Nagrody Państwowe za osiągnięcia w dziedzinie nauki, postępu technicznego, literatury i sztuki. „Życie Warszawy”. Rok XII, Nr 173 (3656), s. 5, 2024-07-05. Warszawa: Instytut Prasy „Czytelnik”. [dostęp 2024-07-05].

Bibliografia

Linki zewnętrzne