.jpg) Edward Trojanowski (1905) | |
| Data i miejsce urodzenia |
10 października 1873 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
19 maja 1930 |
| Narodowość | |
| Dziedzina sztuki |
malarstwo |
| Epoka | |
| Odznaczenia | |
 | |
Edward Trojanowski (ur. 10 października 1873 w Kole, zm. 19 maja 1930 w Otwocku) – polski malarz, tworzący w stylu secesji.
Był bratem aktora Zygmunta Trojanowskiego oraz ojcem Wojciecha. W latach 1892–1897 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Sankt Petersburgu, ale przerwał naukę i wyjechał do Monachium, a następnie do Paryża. Uczył się w Académie Julian pod kierunkiem Jeana-Paula Laurensa. W 1901 współzakładał krakowskie Towarzystwo Polska Sztuka Stosowana. Od 1906 był profesorem warszawskiej Szkoły Sztuk Pięknych. Początkowo wykładał sztukę stosowaną, a od 1922 malarstwo dekoracyjne. W tym czasie pełnił także funkcję kierownika artystycznego w Zakładach Graficznych B. Wierzbicki i Spółka.
Zaprojektował większą salę restauracyjną Teatru Starego w Krakowie (ok. 1906). Projektował także polichromie i witraże w kościołach (kościół MB Szkaplerznej w Lubrańcu) oraz wnętrza, w tym warszawskiego kabaretu „Chochlik” (1909).
Zajmował się projektowaniem witraży, mebli i tkanin, czerpiąc inspirację z polskich motywów ludowych. Tworzył scenografię, grafikę książkową, znaczki pocztowe i malarstwo ścienne. Z upodobaniem malował również pejzaże. Uczestniczył w wystawach m.in. Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie (od 1800) i Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie (od 1903). Jego prace były prezentowane w Lipsku, Wiedniu, Londynie i Paryżu, gdzie podczas Wystawy Sztuki Dekoracyjnej w 1925 otrzymał wyróżnienia za projekty kilimów i batików.
Zmarł w Otwocku. Pochowany został na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 282 wprost-6-4).
