Elfleda – anglosaska królowa. Druga żona Edwarda Starszego, matka króla Elfwearda.
Elfleda była córką ealdormana Æthelhelma, prawdopodobnie ealdormana Æthelhelma z Wiltshire, który zmarł w 897 roku. Choć genealog David H. Kelley i historyk Pauline Stafford zidentyfikowali go jako Æthelhelma, syna wuja Edwarda, króla Ethelreda I, to jednak takie pokrewieństwo jest bardzo mało prawdopodobne. Gdyby Æthelhelm był synem króla Æthelreda I, Elfleda i Edward byliby kuzynostwem w pierwszym stopniu, a ich małżeństwo byłoby zakazane jako kazirodcze. Inne małżeństwa z tamtego okresu pomiędzy kuzynami drugiego i trzeciego stopnia były uznawane za kazirodcze i niedozwolone, dlatego też mało prawdopodobne jest, aby zaakceptowano małżeństwo tak bliskich krewnych. Potwierdza to przymusowe unieważnienie małżeństwa króla Edwina i Elgivy, którzy byli kuzynami w trzecim stopniu. Inni historycy zwracają uwagę, że w dokumencie nadania od króla Alfreda dla ealdormana Æthelhelma nie ma żadnej wzmianki o pokrewieństwie między nimi. Gdyby Æthelhelm rzeczywiście był synem brata Alfreda, wówczas w dokumencie zostałby określony jako siostrzeniec króla.
Pierwsze małżeństwo Edwarda z matką króla Athelstan, Ecgwynn, zakończyło się około 899 roku, a na pewno przed 901 rokiem, kiedy Elfleda poświadczyła dokument Edwarda jako conjux regis (żona króla). To jedyny zachowany dokument, który poświadczyła, i nigdy nie występowała jako królowa. Choć wcześniej sądzono, że została konsekrowana na królową, gdy Edward został koronowany w 900 roku, obecnie uznaje się to za mało prawdopodobne.
W 1827 roku otwarto grób św. Kutberta w katedrze w Durham, a wśród znalezionych przedmiotów znajdowały się stuła i manipularz z inskrypcjami wskazującymi, że zostały ufundowane przez Elfledę dla biskupa Fritestana z Winchesteru. Jednakże przedmioty te zostały ofiarowane przez Æthelstana do grobu Kutberta, prawdopodobnie w 934 roku. Około 967 roku Hrotsvitha, mniszka z Gandersheim, napisała pochwałę czynów Ottona I, w której zestawiła szlachetne pochodzenie matki Eadgyth z niższym pochodzeniem Ecgwynn, choć nie sugerowała, że Edward nie poślubił Ecgwynn.
Edmund I, przyszły król, syn trzeciej żony Edwarda, Eadgifu, urodził się w 920 lub 921 roku, więc małżeństwo Elfledy musiało zakończyć się pod koniec drugiej dekady X wieku. Według relacji Williama z Malmesbury Edward oddalił Elfledę, aby poślubić Eadgifu – twierdzenie to budzi sceptycyzm u Seana Millera, lecz zostało przyjęte przez innych historyków. Elfleda obrała życie religijne, lecz poza klasztorem, ponieważ zachowała swoje posiadłości, i została pochowana w opactwie Wilton razem ze swoimi córkami, Eadfledą i Ethildą.
Dziećmi Elfledy byli: