| Data i miejsce urodzenia |
około 1832 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
po 1881 |
| Zawód, zajęcie |
lekarz wojskowy, dowódca w powstaniu styczniowym |

Emeryk Syrewicz (także: Serewicz, Sirewicz, ur. około 1832 w guberni kijowskiej, zm. po 1881 w USA lub we Lwowie) – polski lekarz wojskowy, podpułkownik, powstaniec styczniowy, dowódca najbardziej aktywnego oddziału ziemi gostynińskiej, jeden z najwierniejszych towarzyszy broni Edmunda Calliera.
Jego ojciec, Ksawery, był ziemianinem i miał majątek na terenie guberni kijowskiej. Studiował medycynę w Wilnie. Studia te ukończył po 1854. W 1859 został członkiem Towarzystwa Lekarskiego Wileńskiego po przedłożeniu pracy naukowej zatytułowanej "Hydrothorax izleczen mołokom". Wkrótce potem wstąpił do armii carskiej i w latach 60. XIX wieku został radcą nadzwyczajnym i lekarzem wojskowym. Służył w Ładożskim Pułku Piechoty. Mógł należeć do tajnej organizacji oficerskiej po przeniesieniu do Łęczycy, gdzie objął funkcję lekarza sztabowego w formacji lekkiej artylerii konnej.
Do powstańców styczniowych przyłączył się najprawdopodobniej już w pierwszych dniach walk. 28 stycznia 1863 napadł wraz ze zorganizowanym przez siebie oddziałem na kozaków transportujących jeńców, uwalniając więźniów. Akcja przeprowadzona została w okolicach jeziora Białego koło Gostynina. Według innych wersji przystąpił do powstania dopiero 3 maja 1863 pod wpływem Józefa Dworzaczka, naczelnika powstańczego powiatu łęczyckiego, również lekarza. Niedługo po tej dacie Edmund Callier mianował go dowódcą stuosobowego oddziału jazdy gostynińskiej. Nominację tę potwierdził generał Edmund Taczanowski. Oddział Syrewicza wykazywał się wyjątkową aktywnością i odwagą w walce z zaborcą. Operował na ziemi rawskiej, gostynińskiej oraz łowickiej i, mimo że był kilkukrotnie rozbijany, dotrwał do grudnia 1863. Do najważniejszych epizodów oddziału należały:
Szlak bojowy oddziału Syrewicza zakończył się około 8 grudnia 1863 w Balkowie (gmina Piątek), gdzie Rosjanie rozbili resztki formacji i aresztowali, a następnie rozstrzelali we Włocławku ostatniego jego dowódcę, z pochodzenia Włocha, Stanislao Bechiego. 11 grudnia 1863 Romuald Traugutt mianował Syrewicza podpułkownikiem.
Wkrótce po klęsce powstania przedostał się do Poznania, a w końcu grudnia 1863 do Francji, gdzie osiadł na przedmieściach Paryża (miał tam nabyć willę). Zapewne w 1865 wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. W grudniu 1881 zanotowano jego obecność w Chicago. Nie jest znane miejsce jego śmierci – według różnych wersji miał umrzeć w USA lub wrócić do Europy i ostatnie lata życia spędzić we Lwowie.
Miał żonę Wilhelminę, która w 1864 wystąpiła bezskutecznie do władz carskich o rozwiązanie małżeństwa z uwagi na udział męża w powstaniu styczniowym.