
Willa – niewielki budynek mieszkalny, powiązany zwykle z ogrodem.

W starożytnym Rzymie były to przeważnie wiejskie lub podmiejskie domy patrycjuszy i bogatych obywateli. Dom mieszkalny tego typu budowano na ogół na planie prostokąta, pomieszczenia (sypialnie, izby dla służby) otaczały centralnie położone atrium i wewnętrzny perystyl. Dookoła budynku znajdował się ogród z licznymi altankami.
Wyróżnia się następujące typy ówczesnych willi:
Natomiast villa publica była szczególnym budynkiem na Polu Marsowym w Rzymie, przeznaczonym dla potrzeb urzędników wykonujących zadania publiczne (np. majątkowe, poborowe spisy ludności) oraz dla zakwaterowania posłów zagranicznych.

Na terenie Italii odrodzenie kultury willowej nastąpiło prawdopodobnie w XIII wieku, zaś w XIV wieku na pewno pojawiły się one w okolicach Florencji. Typ willi nowożytnej, który stworzono we Włoszech w okresie odrodzenia, korzystając z wzorów antycznych, malowniczo kształtował jej bryłę i bogato dekorował jako okazałej rezydencji usytuowanej w ogrodzie (np. Villa Borghese, Villa Madama, Villa Torlonia). W okresie baroku wille budowano większe i okazalsze niż wcześniej. W XIX wieku budowano wille o formach historyzujących (głównie neogotyckie), a w I połowie XX wieku zasady budowy opierano na konstruktywizmie i funkcjonalizmie.
Współcześnie willą nazywa się większy, jednorodzinny budynek z ogrodem, staranniej opracowany architektonicznie, budowany w miejskiej bądź podmiejskiej strefie parkowo-ogrodowej.