| Data i miejsce urodzenia |
18 września 1902 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
25 września 1978 |
| Profesor nauk rolniczych | |
| Specjalność: uprawa i hodowla warzyw | |
| Alma Mater |
Uniwersytet Poznański (1929) |
| Doktorat |
1932 |
| Habilitacja |
1936 |
| Profesura |
1937 (profesor nadzwyczajny), 1946 (profesor zwyczajny) |
| Polska Akademia Nauk | |
| Status |
członek korespondent (1954), |
| Doktor honoris causa Uniwersytet Humboldtów w Berlinie – 1960 Uniwersytet Ogrodniczy w Budapeszcie – 1970 Akademia Rolnicza w Lublinie – 1974 | |
| Pracownik naukowy, nauczyciel akademicki | |
| Uczelnia wyższa | |
| Stanowisko | |
| Okres zatrudn. |
1929–1964 |
| Instytut badawczy | |
| Stanowisko |
dyrektor |
| Okres zatrudn. |
1964–1972 |
| Odznaczenia | |
Emil Chroboczek (ur. 18 września 1902 w Dziećmorowicach, zm. 25 września 1978 w Warszawie) – polski profesor nauk rolniczych, agrotechnik i hodowca roślin, specjalista w zakresie uprawy warzyw. Wieloletni kierownik Katedry Warzywnictwa Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego (SGGW), dyrektor Instytutu Warzywnictwa w Skierniewicach (1964–1972).
Urodził się w rodzinie Jana i Filomeny Chroboczek. W 1929 ukończył studia na Wydziale Rolniczo-Leśnym Uniwersytetu Poznańskiego (dyplom inżyniera rolnictwa), po czym rozpoczął pracę w Zakładzie Genetyki i Hodowli Roślin Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. W 1932 otrzymał stypendium Fundacji Kościuszkowskiej na studia w Cornell University w Stanach Zjednoczonych. W 1932 przygotował w Stanach Zjednoczonych rozprawę doktorską pt. A study of some ecological factors influencing seedstalk development in beets. W 1936 uzyskał habilitację. W latach 1933–1938 prowadził prace doświadczalne nad uprawą i przechowywaniem cebuli, które sprawiły, że Polska stała się jej eksporterem, a polska cebula zdobyła bardzo wymagający rynek angielski.
Był profesorem uprawy i hodowli warzyw w SGGW w Warszawie (od 1937 profesor nadzwyczajny, od 1946 profesor zwyczajny), długoletnim kierownikiem Katedry Warzywnictwa. W latach 1948–1950 pełnił funkcję dziekana Wydziału Ogrodniczego SGGW. W 1953 zapoczątkował wydawanie czasopisma naukowego „Biuletyn Warzywniczy”, którym przez wiele lat kierował. Zainicjował utworzenie i był pierwszym dyrektorem (w latach 1964–1972) Instytutu Warzywnictwa w Skierniewicach. Od 1954 członek korespondent, od 1966 członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk. Autor podręcznika akademickiego Ogólna uprawa roślin warzywnych (1957). W 1972 przeszedł na emeryturę.
Miał wielkie zasługi w odbudowie i przywróceniu dawnej świetności zabytkowemu Pałacowi Prymasowskiemu w Skierniewicach, siedzibie Instytutu Warzywnictwa, wraz z otaczającym go zespołem parkowym.
Został pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera B 32-3-17).
W 1936 zawarł związek małżeński z Zofią z domu Gabryl (1913–1999). Mieli dwoje dzieci, córkę Hannę i syna Jana. Był wierzącym i praktykującym katolikiem.
Otrzymał doktoraty honoris causa Uniwersytetu Humboldtów w Berlinie (1960), Uniwersytetu Ogrodniczego w Budapeszcie (1970) i Akademii Rolniczej w Lublinie (1974).
W 1995 otrzymał tytuł Honorowego Obywatela Miasta Skierniewice, gdzie znajduje się ulica jego imienia, i jest patronem Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych w Szubinie koło Bydgoszczy. W 2004 Rada Naukowa Instytutu Warzywnictwa w Skierniewicach nadała instytutowi jego imię. W Pałacu Prymasowskim w Skierniewicach, obecnej siedzibie Instytutu Ogrodnictwa, znajduje się poświęcona mu marmurowa tablica pamiątkowa, odsłonięta w 1972, i stała wystawa obrazująca jego życie i twórczość.