Epifora (gr. ἐπιφορά epiphorá), także epistrofa (gr. ἐπιστροφή epistrophḗ), conversio – powtórzenie tego samego słowa lub zwrotu na końcu kolejnych segmentów wypowiedzi.
Na przykład:
Gdy byłem dzieckiem, mówiłem jak dziecko, czułem jak dziecko, myślałem jak dziecko. (1 Kor 13:11)
Najbardziej znanym polskim przykładem utworu literackiego opartego na epiforze jest sonet Sebastiana Grabowieckiego:
- Z Twej śmierci, Jezu, dochodzim żywota.
- Śmierć podejmując dla nas, władzą śmierci
- Bierzesz, a z Twej k nam miłości tej śmierci
- Moc dawasz, co nas wpuszcza do żywota.
- Śmierć, ty godność przechodzisz żywota,
- Bo tobą człek ujść może wiecznej śmierci.
- Nie ma nic nad cię, święta wdzięczna śmierci,
- Droższego ten skarb zmiennego żywota.
- Przeto i mnie zbrzydł żywot; pragnąc śmierci,
- Gdyż śmierć tylko wwieść może do żywota,
- Tak wielka waga w mych zmysłach tej śmierci.
- Tak ja mrąc żyję; konam, tak żywota
- Pochodzę i tak pożądam tej śmierci,
- Że w niej jest rozkosz mojego żywota.
W ten sam sposób zbudowany jest sonet angielskiego renesansowego poety Philipa Sidneya:
- NOW that of absence the most irksome night,
- With darkest shade, doth overcome my day:
- Since STELLA’s eyes wont to give me my day;
- Leaving my hemisphere, leave me in night.
- Each day seems long, and longs for long-stayed night;
- The night as tedious, woos th’approach of day.
- Tired with the dusty toils of busy day;
- Languisht with horrors of the silent night:
- Suffering the evils both of the day and night;
- While no night is more dark than is my day,
- Nor no day hath less quiet than my night.
- With such bad mixture of my night and day;
- That living thus in blackest winter night,
- I feel the flames of hottest summer’s day.
Tłumaczenie tego wiersza, pióra Juliusza Żuławskiego, znajduje się w antologii Poeci języka angielskiego, tom I, Warszawa 1969.