Eresus moravicus

Samiec

Samiec osiąga od 3,5 do 5,6 mm długości prosomy. Karapaks ma część głowową rdzawoczarną z rozproszonymi białymi szczecinkami, a część tułowiową rdzawą ze szczecinkami czerwonymi przy brzegach lub na całej powierzchni. Część głowowa jest znacznie szersza od tułowiowej, silnie wyniesiona, o wydętym rejonie między oczami tylnych par. Szczękoczułki są czarne, na przedzie porośnięte szczecinkami czarnymi i rozproszonymi wśród nich białymi. Odnóża pary pierwszej i drugiej są brązowe, porośnięte czarnymi szczecinkami, z obrączkami białych szczecinek na odsiebnych końcach ud, rzepek, goleni i nadstopi, a często też dosiebnych końcach rzepek, nadstopi i stóp, ponadto z czerwonymi włoskami na udach i rzepkach drugiej pary. Odnóża pary trzeciej i czwartej są pomarańczowe, porośnięte prawie w całości włoskami czerwonymi, tylko na stopach i częściowo nadstopiach z włoskami czarnymi.

Opistosoma (odwłok) jest z wierzchu jaskrawo czerwona z rozproszonymi szczecinkami białymi oraz z dwiema, a rzadziej trzema parami czarnych, zwykle białymi włoskami obwiedzionych kropek. Od spodu jest czarna z czerwonymi włoskami ograniczonymi do wieczek płuc książkowych.

Nogogłaszczki samca cechują się mniej więcej tak szerokim jak długim w widoku bocznym konduktorem o pomarszczonej powierzchni i dość wąskiej w widoku brzusznym części nasadowej. Odznacza się on silnie zbudowanym, nieco wyższym od lamelli, wyraźnie ku dużej i okrągłej bruździe zakrzywionym zębem terminalnym.

Samica

Samica osiąga od 5,9 do 9,9 mm długości prosomy. Karapaks ma część głowową rdzawą, na przedzie, zwłaszcza wokół oczu par środkowych, zwarto porośniętą pomarańczowymi włoskami. Szczękoczułki są rdzawe, w nasadowej ⅓ powierzchni przednich również gęsto porośnięte pomarańczowymi włoskami. Odnóża są brązowoczarne; pary od pierwszej do trzeciej mają na spodach ud, rzepek, goleni i nadstopi krótkie, rdzawe szczecinki, w odsiebnych częściach członów zebrane w grupki, a w częściach pozostałych rozproszone. Opistosoma (odwłok) jest fioletowawoczarna, obrośnięta długimi, czarnymi szczecinkami, a w części przedniej zwykle ponadto rozproszonymi wśród nich krótkimi szczecinkami białymi.

Płytka płciowa ma przód podzielony słabo zaznaczoną listewką podłużną, a przednie odcinki szczelin słabo ku środkowi zakrzywione. Wulwa ma dobrze zesklerotyzowane, eliptyczne przewody kopulacyjne w przedniej części oraz sięgające na boki dalej od nich, zbudowane z wyraźnie wyodrębnionych płatów spermateki.