Eric Lindros
 | |||||||||||||
| Data i miejsce urodzenia |
28 lutego 1973 | ||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Obywatelstwo | |||||||||||||
| Wzrost |
195 cm | ||||||||||||
| Pozycja |
napastnik (center) | ||||||||||||
| Uchwyt |
prawy | ||||||||||||
| Draft |
NHL 1991, numer: 1 (1 runda) | ||||||||||||
| Dorobek medalowy | |||||||||||||
| |||||||||||||
| Odznaczenia | |||||||||||||
_BAR.svg){kind=small}  | |||||||||||||
| Strona internetowa | |||||||||||||
Eric Bryan Lindros (ur. 28 lutego 1973 w London) – kanadyjski hokeista, reprezentant Kanady, trzykrotny olimpijczyk.
Jego brat Brett (ur. 1975) także był hokeistą.
Kariera klubowa
St. Michael's Buzzers (1988–1989)
Detroit Compuware (1989)- Oshawa Generals (1989–1992)
- Team Canada (1988–1992)
- Philadelphia Flyers (1992–2000)
- New York Rangers (2001–2004)
- Toronto Maple Leafs (2005–2006)
- Dallas Stars (2006–2007)
W drafcie NHL z 1991 został wybrany przez klub Quebec Nordiques z numerem 1. Tym samym jest jednym z trzech zawodników w historii klubu z najwyższym numerem w drafcie (przed nim byli Mats Sundin i Owen Nolan).
Lindros odmówił założenia koszulki Nordiques na scenie podczas draftu i przez rok nie podpisał kontraktu, grając w tym czasie dla reprezentacji Kanady. Rok później, właściciele Nordiques, zmuszeni do odsprzedaży, porozumieli się jednocześnie z Philadelphia Flyers i New York Rangers. Sprawę musiał rozstrzygać niezależny arbiter, który przyznał zawodnika klubowi z Filadelfii. W zamian za Lindrosa Quebec Nordiques otrzymał m.in. Petera Forsberga, grupę innych graczy oraz 15 mln USD. Te zasoby pozwoliły drużynie (już po przenosinach do Denver jako Colorado Avalanche) wygrać Puchar Stanleya w 1996 roku.
Wieloletni zawodnik i kapitan drużyny Philadelphia Flyers. W czasie występów w Filadelfii w latach 1995–1997 Lindros jako center oraz Amerykanin John LeClair jako lewoskrzydłowy i Szwed Mikael Renberg jako prawoskrzydłowy stworzyli osławiony atak nazwany "Legion of Doom" (dosł. Legion Zguby) charakteryzujący się grą ofensywną i skutecznością w grze w fizycznej. W sezonach 2000/2001 i 2004/2005 nie występował.
Łącznie w lidze NHL grał w czterech klubach. Rozegrał 13 sezonów (osiem w Filadelfii), w tym 813 meczów (uzyskał 922 punkty za 396 goli i 526 asysty).
8 listopada 2007 oficjalnie zakończył karierę zawodniczą.
Kariera reprezentacyjna
Uczestniczył w turniejach Canada Cup 1991, zimowych igrzyskach olimpijskich 1992, 1998, 2002, mistrzostw świata 1993 oraz Pucharu Świata 1996.
Sukcesy i osiągnięcia
- Reprezentacyjne
Złoty medal mistrzostw świata juniorów do lat 20: 1990, 1991, 1992
Canada Cup: 1991
Srebrny medal zimowych igrzysk olimpijskich: 1992
Złoty medal zimowych igrzysk olimpijskich: 2002
Srebrny medal Pucharu Świata: 1996- Srebrny medal mistrzostw świata: 1996
- Klubowe
- Mistrzostwo OHL - J. Ross Robertson Cup: 1990
- Mistrzostwo CHL - Memorial Cup: 1990
- Indywidualne
- Jack Ferguson Award: 1989
- Sezon OHL i CHL 1990/1991:
- Eddie Powers Memorial Trophy - pierwsze miejsce w klasyfikacji kanadyjskiej w OHL: 149 punktów
- Red Tilson Trophy - najwybitniejszy zawodnik OHL
- Najlepszy zawodnik Roku CHL
- Nagroda Top Draft Prospect CHL
- Mistrzostwa świata do lat 20 w 1991:
- Skład gwiazd turnieju
- Najlepszy napastnik turnieju MŚ do lat 20: 1991
- Hokej na lodzie na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1992:
- Skład gwiazd turnieju
- Drużyna Gwiazd pierwszoroczniaków NHL: 1993
- Mistrzostwa świata w 1993:
- Skład gwiazd turnieju
- Najlepszy napastnik turnieju MŚ
- Pierwsze miejsce w klasyfikacji kanadyjskiej turnieju: 17 punktów
- Mecz Gwiazd NHL: 1995, 1996, 1997, 1998, 1999, 2000
- Trofeum Harta: 1995
- Lester B. Pearson Award: 1995
- Pierwsze miejsce w klasyfikacji kanadyjskiej play-off w NHL: 1997
- Wyróżnienia
- Władze klubu Philadelphia Flyers w 2017 zdecydowały o zastrzeżeniu numeru #88, w którym występował Eric Lindros, dla zawodników drużyny.
- Hockey Hall of Fame: 2016
Odznaczenia
- Meritorious Service Medal (odmiana cywilna) – 2017
- Medal Diamentowego Jubileuszu Królowej Elżbiety II – 2012
Przypisy
- ↑ Człowiek, który wytresował NHL – Eric Lindros
- ↑ Zarchiwizowana kopia. [dostęp 2013-06-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-23)].
- ↑ Report: Lindros retirement due to be announced this week [online], sports.espn.go.com [dostęp 2017-11-15].
- ↑ Why This is the Ultimate Honor | NHL.com [online], www.nhl.com [dostęp 2017-11-15] (ang.).
- ↑ Lindros leads 2016 Hockey Hall of Fame class. nhl.com, 2016-06-27. [dostęp 2020-12-18]. (ang.).
- ↑ Mr. Eric Lindros. Meritorious Service Decorations - Civil Division. gg.ca. [dostęp 2025-03-03]. (ang.).
- ↑ Eric Bryan Lindros. Queen Elizabeth II’s Diamond Jubilee Medal (2012). gg.ca. [dostęp 2025-03-03]. (ang.).
Linki zewnętrzne
- Oficjalna strona
- Eric Lindros w bazie Eliteprospects.com (ang.)
- Eric Lindros w bazie The Internet Hockey Database (ang.)
- Eric Lindros – profil na stronie NHL
- NHL: Eric Lindros zjechał z lodu (wiadomosci24.pl 17.11.2007)