| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| profesor nauk o Ziemi | |
| Specjalność: geologia | |
| Alma Mater | |
| Doktorat |
1918 |
| Habilitacja |
1923 |
| Doktor honoris causa Uniwersytet w Kolonii – 24 listopada 1961 | |
| Nauczyciel akademicki | |
| Uczelnia |
Instytut Nauk Geologicznych Uniwersytetu Wrocławskiego |
Erich Bederke (ur. 3 czerwca 1895 w Zielonej Górze, zm. 19 kwietnia 1978 w Getyndze) – niemiecki geolog, profesor Uniwersytetu Wrocławskiego.
Uczeń Hansa Cloosa. Studia na Schlesische Friedrich-Wilhelms-Universität zu Breslau zaczął w 1913, początkowo z chemii i fizyki, jednak w 1917 przeniósł się na kierunek geologiczny tej uczelni. Doktorat obronił w 1918, habilitował się w 1923. Tuż po studiach wszedł do zespołu badawczego profesora Cloosa, badając budowę geologiczną Sudetów, zwłaszcza granitowego masywu kłodzko-złotostockiego. Następnie koncentrował się na badaniach dewonu sudeckiego oraz tektoniki Sudetów. Wysunął hipotezę, że najważniejszą dla powstania orogenu sudeckiego była orogeneza kaledońska. Stwierdził też, że gnejsy Gór Sowich są starsze od kaledonidów, a w Sudetach Wschodnich przeważała orogeneza waryscyjska.
W 1931 został wybrany na dyrektora Instytutu Geologii i Paleontologii Uniwersytetu Wrocławskiego, które to stanowisko piastował do końca wojny w 1945. Doprowadził do ewakuacji znacznej części zbiorów instytutowych muzeów mineralogicznego i geologiczno-paleontologicznego przed oblężeniem Wrocławia, przyczyniając się do ich uratowania. Ewakuowany z Wrocławia w styczniu 1945, udał się do Getyngi, gdzie został profesorem tamtejszego uniwersytetu.
Lista publikacji Bederke
Był też współautorem szeregu map geologicznych Sudetów.