Ernest Bisanz
 podpułkownik saperów | |
| Data i miejsce urodzenia |
18 stycznia 1884 |
|---|---|
| Data śmierci |
18 października 1945 |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki | |
| Stanowiska |
szef Budownictwa |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
 | |
Ernest Bisanz (ur. 18 stycznia 1884 we Lwowie, zm. 18 października 1945) – podpułkownik inżynier saperów Wojska Polskiego II RP i Polskich Sił Zbrojnych.
Życiorys
Syn Wilhelma urodzony 18 stycznia 1884 we Lwowie, wyznania ewangelickiego. W 1905 w C. K. I Gimnazjum w Przemyślu ukończył z odznaczeniem VIII klasę oraz zdał egzamin dojrzałości (w tej szkole uczył się wówczas także brat Ewald (ur. 1888), późniejszy kapitan saperów rezerwy Wojska Polskiego. Następnie ukończył studia z tytułem inżyniera. Od 1912 należał do Towarzystwa Politechnicznego we Lwowie. W drugiej dekadzie XX wieku pracował w Wydziale Krajowym.
Po zakończeniu I wojny światowej, jako były oficer c. i k. armii został przyjęty do Wojska Polskiego i zatwierdzony do stopnia porucznika. Został awansowany na stopień podpułkownika w korpusie inżynierii i saperów ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1923 jako oficer nadetatowy 6 pułku saperów z Przemyśla był drugim oficerem w Szefostwie Inżynierii i Saperów Dowództwa Okręgu Korpusu Nr X w tym samym mieście. W październiku 1925 został przydzielony na stanowisko szefa Budownictwa Okręgu Korpusu Nr X. W 1934 jako podpułkownik przeniesiony w stan spoczynku był przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr VI jako oficer w dyspozycji dowódcy O.K. VI, pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto. Do 1939 figurował pod adresem ulicy Wałowej 3 we Lwowie.
Podczas II wojny światowej był oficerem Polskich Sił Zbrojnych w stopniu podpułkownika. Zmarł 18 października 1945. Został pochowany na brytyjskim cmentarzu wojennym w Ramleh w Palestynie (miejsce C-11-4).
Odznaczenie
Przypisy
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2025-09-30].
- 1 2 3 4 Wykaz poległych i zmarłych żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych na obczyźnie w latach 1939-1945. Londyn: Instytut Historyczny im. Gen. Sikorskiego, 1952, s. 272, 369.
- Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. Gimnazyum I w Przemyślu za rok szkolny 1905. Przemyśl: 1905.
- ↑ Kronika. „Echo Przemyskie”. Nr 52, s. 3, 29 czerwca 1905.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 988, 998.
- ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 164, 922.
- ↑ Księga pamiątkowa wydana z okazji 50-letniego jubileuszu Towarzystwa. Polskie Towarzystwo Politechniczne we Lwowie 1877-1927. Lwów: Polskie Towarzystwo Politechniczne we Lwowie, 1927, s. 89.
- ↑ Księga adresowa Król. Stoł. Miasta Lwowa. Lwów: 1916, s. 31.
- ↑ Wykaz oficerów, którzy nadesłali swe karty kwalifikacyjne, do Wydziału prac przygotowawczych, dla Komisji Weryfikacyjnej przy Departamencie Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922, s. 9.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 905.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 827.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 114, 884.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 64, 808.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 114 z 28 października 1925, s. 617.
- ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 349, 973.
- ↑ Książka telefoniczna. 1939, s. 616.
- ↑ Cmentarz Wojenny Brytyjskiej Wspólnoty Narodów. 2korpus.itgo.com. [dostęp 2018-08-29].
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2025-07-28].
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1934.