2-Fenoksyetanol

2-Fenoksyetanol
Ogólne informacje
Charakterystyka fizyczna
przezroczysta, bezbarwna, oleista ciecz
Wzór Hilla

C8H10O2

Masa molowa

138,16 g/mol

Identyfikacja
Numer CAS

122-99-6

PubChem

31236

DrugBank

DB11304

Podobne związki
Podobne związki

eter dietylowy, glikol dietylenowy

Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

2-Fenoksyetanol – organiczny związek chemiczny z grupy eterów i alkoholi, fenylowa pochodna glikolu etylenowego. Stosowany jako bakteriostatyk. Używany jest w kosmetykach (m.in. jako fiksatywa do perfum), jako repelent w środkach odstraszających owady, jako rozpuszczalnik (rozpuszcza octan celulozy) oraz jako składniki lakierów oraz farb drukowych[potrzebny przypis].

Znajduje także zastosowanie w akwarystyce i hodowli ryb konsumpcyjnych, choć działa rakotwórczo na ryby, wywołując zmiany nowotworowe na skórze i błonach śluzowych.

Jest bezbarwną, silnie higroskopijną cieczą o dużej lepkości. Słabo miesza się z wodą. Jest jednym ze składników czynnych preparatu Octenisept.

Przypisy

  1. ↑ Farmakopea Polska X, Polskie Towarzystwo Farmaceutyczne, Warszawa: Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, 2014, s. 4276, ISBN 978-83-63724-47-4, OCLC 903979769.
  2. CRC Handbook of Chemistry and Physics, William M. Haynes (red.), wyd. 97, Boca Raton: CRC Press, 2016, ISBN 978-1-4987-5429-3, OCLC 961861918 (ang.).
    1. 1 2 3 4 S. 3-466.
    2. ↑ S. 5-161.
    3. 1 2 S. 16-29.
  3. ↑ Farmakopea Polska VIII, Polskie Towarzystwo Farmaceutyczne, Warszawa: Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, 2008, s. 3491, ISBN 978-83-88157-53-0.
  4. 1 2 3 4 5 6 7 2-Fenoksyetanol (nr P1126) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck) na obszar Polski. [dostęp 2018-07-24].
  5. ↑ 2-Fenoksyetanol (nr P1126) (ang.) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck) na obszar Polski. [dostęp 2018-07-24]. (przeczytaj, jeśli nie wyświetla się prawidłowa wersja karty charakterystyki)
  6. ↑ Andrzej K. Siwicki, B. Kazuń, K. Kazuń, E. Głąbski, E. Terech-Majewska, Choroby ryb sumowatych w nowych technologiach chowu, „Komunikaty Rybackie”, Olsztyn: Instytut Rybactwa Śródlądowego, 2001.