Fosbury flop (flop Fosbury’ego) – technika skoku wzwyż polegająca pokonywaniu poprzeczki plecami do niej po rozbiegu. Została spopularyzowana przez amerykańskiego skoczka wzwyż Dicka Fosbury’ego, który dzięki tej technice zdobył złoty medal na Igrzyskach Olimpijskich w 1968 w Meksyku.
We flopie Fosbury’ego technika zaczyna się od rozbiegu; stosuje się bieg w kształcie litery J, co pozwala na wygenerowanie siły odśrodkowej, która pomaga skoczkowi zainicjować obrót wokół własnej osi, co ułatwia przejście do pozycji tyłem do poprzeczki. Rozbieg najczęściej składa się z 8–12 kroków. We flopie środek ciężkości ciała znajduje się w okolicy pępka zawodnika. Technika ta umożliwia przeskoczenie poprzeczki, mimo że środek ciężkości znajduje się poniżej niej w momencie jej pokonywania, dzięki temu skoczek bardzo silnie wygina swój kręgosłup w „łuk” i przechodzi przez poprzeczkę segmentami. Skoczek najpierw przechodzi barkami, później plecami, a na końcu nogami.
W innych metodach skoczek musiał wynieść cały środek ciężkości ponad poprzeczkę, co wymagało większego użycia siły i energii odbicia. Techniką wymagającą wyniesienia środka ciężkości ponad poprzeczkę jest technika nożycowa. Różnica jest też w rozbiegu, w technice nożycowej rozbieg odbywa się pod kątem ostrym (zwykle 30–50 stopni), natomiast we flopie Fosbury’ego jest to bieg w kształcie litery J.
Są także inne techniki, takie jak Western Roll lub styl przerzutowy natomiast wszystkie są mniej wydajne od flopa Fosbury’ego, ponieważ środek ciężkości jest wyżej niż we flopie.
Początkowo technika budziła mieszane odczucia wśród trenerów i lekarzy sportowych. Obawiano się, iż lądowanie na plecach (zamiast na nogach jak w technice nożycowej) może prowadzić do poważnych kontuzji kręgosłupa, a nawet paraliżu. Obawy okazały się nietrafne, a lądowanie na miękkim podłożu było bezpieczne.
Kontrowersje dotykały nie tylko aspektu bezpieczeństwa, ale także aspektu estetycznego. Krytycy pisali, że styl wygląda jak „ryba wyrzucona na brzeg”. Twierdzili, że Dickowi Fosbury’emu nie uda się spopularyzować techniki.
Obecnie technika dominuje wśród lekkoatletów, a najwyższy skok wzwyż został wykonany techniką Fosbury’ego przez kubańskiego skoczka, Javiera Sotomayora z wynikiem 2,45 m. Rekordzistą Polski jest Artur Partyka z wynikiem 2,38 m, również uzyskanym techniką Fosbury flop.
.jpg)