Fotokataliza – zmiana szybkości reakcji chemicznej lub jej inicjacji w wyniku działania promieniowania UV, promieniowania widzialnego lub podczerwieni, w obecności substancji (fotokatalizatora), która absorbuje światło i jest zaangażowana w przemiany chemiczne reagentów. W procesie wykorzystywane są najczęściej tlenki metali z grupy półprzewodników typu, takie jak tlenek cynku (ZnO), tlenek wolframu(VI) (WO3), tlenek tytanu(IV) (TiO2), tytanian strontu (SrTiO3), wanadan bizmutu (BiVO4), jak również siarczki (CdS, ZnS), a także związki węgla, np. grafitowy azotek węgla (g-C3N4) lub związki metaloorganiczne.
Można wyróżnić dwa rodzaje fotokatalizy:
Aby zaszła reakcja fotokatalityczna, konieczne jest wzbudzenie półprzewodnika, które następuje w wyniku absorpcji kwantu promieniowania hν o energii równej lub wyższej niż szerokość jego przerwy energetycznej (Eg). Warunkiem zainicjowania procesu fotokatalitycznego jest zatem spełnienie warunku hν ≥ Eg. Na skutek wzbudzenia następuje przeniesienie elektronu z pasma walencyjnego (EVB) do pasma przewodnictwa (ECB), generując odpowiednio wzbudzony elektron (e–) oraz nieobsadzony poziom energetyczny, zwany dziurą elektronową (h+). Powstałe nośniki ładunków w wyniku oddziaływań kulombowskich mogą migrować na powierzchnię fotokatalizatora i brać udział w reakcjach redoks z cząsteczkami wody, anionami hydroksylowymi, tlenem cząsteczkowym oraz związkami nieorganicznymi i organicznymi. Na skutek tych reakcji generowane są reaktywne formy tlenu, m.in. rodniki hydroksylowe (•OH), anionorodniki ponadtlenkowe (O2•−) oraz tlen singletowy (1O2), odpowiedzialne (obok elektronów i dziur) za przebieg reakcji fotokatalitycznej.