 | |
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Zawód, zajęcie |
stomatolog, naukowiec |
Fritz Jung (ur. 7 czerwca 1903 w Neurode (obecnie Nowa Ruda) zm. 28 maja 1981 w Moguncji) – niemiecki stomatolog, naukowiec i profesor na Uniwersytecie Jana Gutenberga w Moguncji, na którym wykładał protetykę i ortodoncję.
Urodził się w Nowej Rudzie jako najstarsze dziecko w rodzinie. Wychowywał się w domu z tradycjami medycznymi, jego ojciec Josef Jung oraz Selma z Herzigów również byli lekarzami i prowadzili w mieście praktykę dentystyczną.
Po ukończeniu gimnazjum humanistycznego w Kłodzku wyjechał na dalsze studia stomatologiczne, które w latach 1922–1926 spędził na uniwersytetach we Wrocławiu oraz Würzburgu.
We Wrocławiu ukończył w 1926 praktyki w klinice z wynikiem bardzo dobry. Pracował jako asystent naukowy u Karla Grevea w latach 1926–1928, dzięki czemu obronił doktorat z dziedziny badań nad protezami pisząc rozprawę „Untersuchungen über Einbettungsmassen“. Za doktorat otrzymał wyróżnienie magna cum laude.
Od 1929 był asystentem w Szwajcarii, następnie powrócił do Nowej Rudy. Podczas II wojny światowej w 1943 roku został zmobilizowany do lazaretu Reservelazaretts Breslau IV.
Po zakończeniu wojny aż do 1948 pracował w szpitalu w Mindelheim. Na wniosek profesora Hermanna Jung otrzymał posadę w nowo utworzonej klinice Uniwersytetu Jana Gutenberga w Moguncji, gdzie objął wydział protetyki i ortodoncji. W 1949 uzyskał habilitację. W 1952 otrzymał posadę w Instytucie Medycznym Uniwersytetu Humboldtów w Berlinie, jednakże odmówił, aby zbudować wydział w Moguncji. W tym samym roku został mianowany profesorem.
W latach 1964–1973 pełnił funkcję dyrektora Klinik und Poliklinik fur Zahn-, Mund- und Kieferkrankheiten (Universitätsmedizin der Johannes Gutenberg-Universität Mainz).
Opublikował liczne artykuły na temat problemów protetyki dentystycznej i ortodoncji, był ekspertem w leczeniu złamań żuchwy i chirurgicznej protetyki.