Kariera wojskowa
W 1978 r. rozpoczął służbę w izraelskim wojsku. Służył w Brygadzie Golani, został jej dowódcą w 1997 roku. W 1999 r. został sekretarzem wojskowym premiera Ehuda Baraka.
W 2001 r. został dowódcą dywizji zbrojnej Am’ud Ha’esz. W 2003 r. został mianowany dowódcą Dywizji Judejskiej i Samarii, która nadzoruje operacje na Zachodnim Brzegu. Dowodził Dowództwem Północnym podczas II wojny libańskiej. W walce z Hezbollahem był zwolennikiem odstraszającej doktryny „dahija", która zakłada stosowanie nieproporcjonalnie dużej siły wobec infrastruktury przeciwnika. Groził zniszczeniem każdej wiosce, z której Izrael zostałby ostrzelany. Eizenkot stosował także metodę „strzyżenia trawnika”.
W 2012 r. został mianowany zastępcą szefa Sztabu Generalnego Sił Obronnych Izraela.
Szef Sztabu Generalnego
W 2015 r. został mianowany szefem Sztabu Generalnego Sił Obronnych Izraela. Za jego kadencji Izrael po raz pierwszy od lat opublikował publicznie strategię swojej armii.
W następnym roku, żołnierz Elor Azaria zastrzelił rannego palestyńskiego napastnika w Hebronie. Pomimo nacisków ze strony izraelskiej prawicy, Eizenkot poparł wojskowe śledztwo i proces w sprawie Azarii. We wrześniu 2017 r. Eizenkot skrócił o cztery miesiące karę Azarii, z osiemnastu miesięcy do czternastu.
Podczas swojej kadencji Eizenkot realizował strategie wojskowe mające na celu zminimalizowanie walk. IDF zaangażowany był w mniej medialne operacje. W 2018 r. konfrontacyjnie podszedł do palestyńskich protestów na granicy z Izraelem – wojsko nie stroniło od używania ostrej amunicji, około dwustu demonstrujących zostało zabitych. Swoje wątpliwości w tej sprawie opisała komisja śledcza ONZ. Eizenkot sprzeciwił się ministrowi obrony Awigdorowi Liebermanowi postulującemu prowadzenie wojny na pełną skalę w Strefie Gazy. W 2019 r. stwierdził, że Izrael musi skoncentrować swoje wysiłki na Iranie, zamiast na drugorzędnych wrogach pokroju Hamasu w Gazie. W wywiadach podkreślał, że za jego kadencji wojsko izraelskie przeprowadziło tysiące ataków w Syrii w ramach kampanii przeciwko irańskim celom. W tym samym roku zakończyła się jego kadencja, następcą został Awiw Kochawi.
Przesłużył w wojsku 41 lat.
Kariera polityczna
Do świata polityki wszedł w 2022 r. – u boku innego byłego szefa sztabu – Beniego Ganca. Początkowo odmawiał odpowiedzi na pytania o jego poglądy polityczne takie jak rozwiązanie dwupaństwowe czy małżeństwa osób tej samej płci. W wyborach parlamentarnych zdobył mandat poselski z listy partii Ganca.
Dołączył do rządu jedności narodowej i gabinetu wojennego po wybuchu wojny z Hamasem 7 października 2023. Kilka dni później został zaprzysiężony na ministra bez teki. W czerwcu 2024 r. wraz z pozostałymi ministrami z partii Ganca opuścił rząd. Na początku lipca 2025 r. Eizenkot zrezygnował z zasiadania w Knesecie.
We wrześniu 2025 r. Eizenkot ogłosił powstanie własnej partii politycznej – Jaszar. Określany jako główny kontrkandydat Binjamina Netanjahu w wyborach parlamentarnych w 2026 roku.
.jpg)
generał porucznik (raw alluf)
