| Państwo działania | |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
15 lipca 1953 |
| profesor | |
| Specjalność: slawistyka | |
| Alma Mater | |
| Doktorat |
1986 |
| Habilitacja |
1993 |
| Polska Akademia Nauk | |
| Status |
członek Rady Kuratorów Wydziału I Nauk Humanistycznych i Społecznych |
| nauczyciel akademicki | |
| uczelnia |
Uniwersytet w Getyndze |
| Okres zatrudn. |
1981–1993 |
| uczelnia | |
| Okres zatrudn. |
od 1993 |
Gerd Hentschel (ur. 15 lipca 1953 w Hanowerze) – niemiecki profesor slawistyki Uniwersytetu w Oldenburgu.
Jego prace badawcze skupiają się wokół socjolingwistyki i kontaktów językowych. Zajmuje się między innymi powiązaniami pomiędzy językami rosyjskim, białoruskim i ukraińskim, morfologią i gramatyką – w badaniu stosuje metody pracy analitycznej opartej na korpusach językowych. Istotnym obszarem badań Gerda Hentschela są zapożyczenia z języka niemieckiego w języku polskim, rosyjskim, ukraińskim i białoruskim. Zajmuje się również klasyfikacją etnolektu śląskiego z perspektywy slawisty, którego językiem ojczystym nie jest język polski. W jego obszarze zainteresowań naukowych jest język regionalny – kaszubski, a także gwara podhalańska.
Maturę zdał w maju 1972 w Hölty-Gymnasium w Wunstorf. Następnie w latach 1972–1974 odbywał służbę wojskową, po zakończeniu której rozpoczął studia z lingwistyki słowiańskiej na Uniwersytecie w Getyndze, poza głównym kierunkiem studiów, miał przedmioty dodatkowe z filologii angielskiej oraz literatury słowiańskiej. Od października 1981 do grudnia 1986 był asystentem naukowym w leksykograficznym projekcie poświęconemu zapożyczeniom w języku polskim. W lipcu 1986 uzyskał stopień doktora na Uniwersytecie w Getyndze. Praca doktorska dotyczyła percepcji samogłosek i naturalnej fonologii w oparciu o kontrastową analizę języka niemieckiego i polskiego (niem. Vokalperzeption und Natürliche Phonologie. Eine kontrastive Untersuchung zum Deutschen und Polnischen). Od stycznia 1987 pełnił funkcję doradcy akademickiego na seminarium dotyczącym filologii słowiańskiej – było to stanowisko dla młodych pracowników naukowych na uniwersytecie w Getyndze, gdzie oficjalnie pełnił obowiązki zarówno dydaktyczne, jak i administracyjne. W latach 1990–1992 był stypendystą Niemieckiej Wspólnoty Badawczej (DFG). W czerwcu 1993 uzyskał habilitację w dziedzinie filologii słowiańskiej ze specjalnością językoznawczą na macierzystej uczelni. Temat rozprawy habilitacyjnej: Konstanten der Kasusvariation: zum Wechsel zwischen Nominativ und Instrumental sowie Akkusativ und Genitiv im Russischen. W 1993 został profesorem slawistyki na Uniwersytecie w Oldenburgu.