Giovanni Marco Rutini

Giovanni Marco Rutini
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

25 kwietnia 1723
Florencja

Pochodzenie

włoskie

Data i miejsce śmierci

22 grudnia 1797
Florencja

Gatunki

muzyka poważna, muzyka klasycystyczna

Zawód

kompozytor

Multimedia w Wikimedia Commons

Giovanni Marco Rutini (ur. 25 kwietnia 1723 we Florencji, zm. 22 grudnia 1797 tamże) – włoski kompozytor.

Życiorys

W latach 1739–1744 kształcił się w Conservatorio della Pietà dei Turchini w Neapolu, gdzie jego nauczycielami byli Leonardo Leo (kompozycja), Nicola Fago (klawesyn) i Vitoantonio Pagliarulo (skrzypce). Od 1748 do 1757 roku przebywał w Pradze, gdzie wystawiał swoje opery w teatrze Giovanniego Battisty Locatellego i uczył gry na klawesynie w domach niemieckiej arystokracji. W 1757 roku wyjechał do Petersburga, gdzie był dyrygentem orkiestry hrabiego Szeremietiewa i uczył gry na klawesynie przyszłą carycę Katarzynę II. W 1761 roku wrócił do Włoch. W 1762 roku został wybrany na członka Accademia Filarmonica w Bolonii. Wystawiał swoje opery w Cremonie, Wenecji, Genui i Livorno. W 1769 roku otrzymał tytuł kapelmistrza dworu książęcego w Modenie.

Twórczość

Tworzył muzykę operową i instrumentalną, był przedstawicielem szkoły neapolitańskiej. Początkowo tworzył w stylu galant. Przyczynił się do rozwoju klasycznej sonaty klawiszowej i przejścia z sonaty klawesynowej do fortepianowej, jego dokonania na tym polu wyprzedzają stylistycznie wczesne dzieła fortepianowe Haydna i Mozarta. Jego sonaty mają przeważnie 2- lub 3-częściową budowę, większość utrzymana jest w tempie umiarkowanym i szybkim, w roli finału stosowana jest najczęściej gigue lub menuet.

Wybrane kompozycje

(na podstawie materiałów źródłowych)

Opery

  • Alessandro nell’Indie (wyst. Praga 1750)
  • Semiramide (wyst. Praga 1752, wersja zrewid. wyst. Drezno 1780)
  • Il retiro degli dei (wyst. Petersburg 1757)
  • In negligente (wyst. Petersburg 1758)
  • Il caffè di campagna (wyst. Bolonia 1762)
  • I matrimoni in maschera (wyst. Cremona 1763)
  • Ezio (wyst. Florencja 1763)
  • L’olandese in Italia (wyst. Florencja 1765)
  • L’amore industrioso (wyst. Wenecja 1765)
  • Il contadino invicilito (wyst. Florencja 1766)
  • Le contese domestiche (wyst. Florencja 1766)
  • L’ amor tra l’armi (wyst. Siena 1768)
  • Faloppa mercante (wyst. Florencja 1769)
  • La Nitteti (wyst. Modena 1770)
  • L’amor per rigiro (wyst. Poggio a Caiano 1773)
  • Vologeso re de’ Parti (wyst. Florencja 1775)
  • Sicontecal (wyst. Turyn 1776; wersja zrewid. pt. Zulima wyst. Florencja 1777)
  • Il finto amante (wyst. Pistoia 1776)

Utwory instrumentalne

  • ponad 80 sonat klawesynowych (1748–1786)
  • 12 divertimenti facili e brevi na klawesyn na 4 ręce lub harfę i klawesyn (1793)
  • Rondò na fortepian i orkiestrę ad libitum (1797)

Utwory wokalno-instrumentalne

  • kantata solowa z orkiestrą smyczkową No, non turbati o Nice (1754)
  • kantata solowa z orkiestrą smyczkową Lavinia e Turno (1756)
  • kantata solowa z orkiestrą smyczkową Grazie a gl’inganni tuoi (1758)
  • kantata solowa z orkiestrą smyczkową Genii, gloria, virtù (1764)
  • kantata solowa z orkiestrą smyczkową Clori amabile ti desti (1774)

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 Encyklopedia Muzyczna PWM. T. 8. Część biograficzna pe–r. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 2004, s. 526–527. ISBN 978-83-224-0837-7.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 Baker’s Biographical Dictionary of Musicians. T. Volume 5 Pisc–Stra. New York: Schirmer Books, 2001, s. 3099. ISBN 0-02-865530-3.

Linki zewnętrzne