Goði (l.mn. goðar), po polsku wódz – zajmowali oni najwyższe miejsce w strukturze społecznej w średniowiecznej Islandii.
Ich nazwa pochodziła najprawdopodobniej od słowa: guð/goð albo angielskiego God, które znaczyły: „Bóg”.
Czasem wywodzi się ich od wspólnego przodka, wczesnośredniowiecznego norweskiego wodza: Björna Buna.
Od około 965 r. – kiedy to miano ograniczyć ich liczbę drogą zawarcia w tej kwestii porozumienia na Alþingi – miało ich być dokładnie 39.
Wodzowie przewodzili ówczesnym lokalnym społecznościom i mieli prawo głosu podczas obrad Alþingi.
Nominowali też sędziów, zarówno w Sądach Kwarty i Piątym Trybunale, jak i do sądów działających na zebraniach wiosennych.
Przeprowadzali Sąd Egzekucji/Konfiskaty.
Brali udział w procedurze wyzwalania niewolników.
Ustalali ceny, po jakich kupcy, którzy przypłynęli na statkach do Islandii, mogą sprzedawać Islandczykom swoje towary.
Przypisani do nich wolni farmerzy (bændr) nazywali się þingmenn. Mieli oni obowiązek ich wspierać pod groźba, że ich oni opuszczą
Same wodzostwa (goðorð) były dziedziczne, w tym poprzez zapis, i zbywalne za życia, zarówno pod tytułem darmym (jako podarunek lub posag), jak i odpłatnie. Gdy wódz wyjeżdżał za granicę – na czas jego nieobecności w kraju można je też było oddać w czasowe korzystanie.
Tytuł najwyższego spośród islandzkich wodzów przysługiwał Allsherjargoði.