 | |||||||||||||||||
| Data i miejsce urodzenia |
18 kwietnia 1884 | ||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Data śmierci |
27 października 1973 | ||||||||||||||||
| Obywatelstwo |
brytyjskie | ||||||||||||||||
| Wzrost |
180 cm | ||||||||||||||||
| Pozycja |
napastnik | ||||||||||||||||
| Kariera seniorska | |||||||||||||||||
| |||||||||||||||||
| |||||||||||||||||
| Dorobek medalowy | |||||||||||||||||
| |||||||||||||||||
Gordon Hoare (ur. 18 kwietnia 1884 w Blackheath, zm. 27 października 1973) – angielski piłkarz występujący na pozycji napastnika, złoty medalista Letnich Igrzysk Olimpijskich 1912.
Karierę piłkarską rozpoczął w juniorskich zespołach Westcombe Park, West Norwood, Woolwich Polytechnic oraz Bromley. W 1907 trafił do drużyny Woolwich Arsenal. W barwach zespołu zadebiutował w ostatnim meczu sezonu 1907–1908 20 kwietnia 1908 przeciwko zespołowi The Wednesday. W sezonie 1908–1909 wystąpił w 11 spotkaniach i strzelił 5 goli nie będąc podstawowym zawodnikiem. W grudniu 1909 został zawodnikiem drużyny Glossop. W grudniu 1910 powrócił do zespołu Woolwich Arsenal. W sezonie 1910–1911 strzelił 7 goli w 16 meczach. Ponownie został odsunięty od drużyny nie mogąc wyprzeć Jackiego Chalmersa i Charlesa Randalla z linii ataku i w lutym 1912 powrócił do zespołu Glossop. W sumie w 34 występach dla Arsenalu strzelił 13 goli. Po sezonie spędzonym w Glossop grał następnie w zespołach Queen’s Park i Fulham. W 1914 grał w zespole Northfleet United. W 1920 zakończył karierę. Zmarł w 1973 w wieku 89 lat.
W latach 1909–1913 grał w amatorskiej reprezentacji Anglii zdobywając 11 goli. W 1912 został członkiem drużyny reprezentującej Wielką Brytanię na Letnich Igrzyskach Olimpijskich w Sztokholmie: zagrał we wszystkich trzech meczach i strzelił dwa gole, oba w finale z Danią, w którym Wielka Brytania wygrała 4–2, przyczyniając się w ten sposób w decydującym stopniu do triumfu swojej drużyny.
Strzelił także 5 kolejnych goli dla drużyny amatorskiej Anglii w nieoficjalnych meczach: dwa w wygranym 5–1 meczu z Walią w 1911, dwa w przegranym 2–3 meczu z Irlandią w 1912 i gola w wygranym 2–1 meczu przeciwko drużynie Bruges w 1912.
