W latach 1920–1941 pracował jako nauczyciel. W 1937 uzyskał doktorat. W latach 1941–1959 był kustoszem Muzeum Botanicznego Uniwersytetu w Helsinkach. W 1963, z okazji jego siedemdziesiątych urodzin, zadedykowano mu 38. tom czasopisma Memoranda Societatis pro Fauna et Flora Fennica.
Osiągnięcia naukowe
Znaczenie w historii nauki
Liście dwóch gatunków mniszków opisanych przez Marklunda: Taraxacum submaculosum Markl. (A) oraz Taraxacum subtile Markl. (B)
Marklund specjalizował się w dwóch trudnych grupach apomiktycznych (podzielonych na mikrogatunki): mniszkach (rodzajTaraxacum) oraz w grupie jaskrów różnolistnych (Ranunculus auricomus aggr.). Opublikował cztery monografie, w których opisał około dwustu nowych gatunków, na przykład Ranunculus mendax (Markl.) Ericsson, a ponadto liczne drobniejsze prace.
Wybrane publikacje
Die Taraxacum-Flora Estlands (1938)
Die Taraxacum-Flora Nylands (1940)
Outlines of evolution in the pseudogamous Ranunculus auricomus group in Finland (G. Marklund & A. Rousi, 1961)
Der Ranunculus auricomus-Komplex in Finnland 1 (...) R. auricomus L. coll. (s.str.) (1961)
Der Ranunculus auricomus-Komplex in Finnland 2 (...) R. fallax (W & Gr.) Schur, R. monophyllus Ovcz. und R. cassubicus L. (1965, dzieło pośmiertne)
Upamiętnienie
Na jego cześć nazwano Ranunculus marklundii (Nannf. & Julin) Ericsson [≡ Ranunculus auricomus ssp. marklundii Nannf. & Julin], gatunek jaskra znany ze Szwecji i Estonii, oraz Taraxacum marklundii Palmgr., gatunek mniszka znany z Wysp Alandzkich.
Przypisy
12Marklund, Gunnar [online], Uppslagsverket Finland [dostęp 2025-03-13].
↑ErikE.JulinErikE., Der Formenkreis des Ranunculus auricomus L. in Schweden. II. Diagnosen und Fundortausgaben neuer Sippen aus Södermanland, „Arkiv för Botanik”, 6 (2), 1965, s. 29–108.
↑AlvarA.PalmgrenAlvarA., Bidrag til Kännedomen om Ålands vegetation och flora. I. Taraxaca, „Acta Societatis pro Fauna et Flora Fennica”, 34 (1), 1910, s. 1–53.