Historia
Początki osadnictwa
Najstarsza znana wzmianka o miejscowości pochodzi z 1417 roku, kiedy Małe Chabdzino zostało sprzedane przez Jana z Żukowa Piotrowi Pilikowi, marszałkowi dworu księcia mazowieckiego Janusza I oraz właścicielowi Drwalewa, Chynowa i Węgrowa. Sama wieś istniała już wcześniej, prawdopodobnie od XIV wieku, gdy dobra Chabdzina należały do książąt mazowieckich lub – od 1368 roku – do rodu Ciołków. Osadę lokowano na terenach nadwiślańskich, pozostawionych przez cofające się w XIII–XIV wieku koryto Wisły.
Początkowo Habdzinek miał charakter nadrzecznej osady użytkowanej gospodarczo dzięki żyznym ziemiom zalewowym. Położenie przy Wiśle sprawiało jednak, że miejscowość wielokrotnie zmieniała swoje umiejscowienie względem rzeki i jej starorzeczy. Z czasem zmiany koryta Wisły oraz Jeziorki doprowadziły do powstania pobliskiej wyspy, znanej jako Kępa Chabdzińska (wcześniej także jako Kępa Świderska).
Związki z dobrami kościelnymi i rodami szlacheckimi
W 1430 roku Piotr Pilik przekazał wieś w testamencie warszawskiej archikatedrze. Habdzinek pozostawał jej uposażeniem co najmniej do XVI wieku. W 1516 roku księżna Anna nadała archidiakonowi Janowi Mrokowskiemu przywilej żeglugi i rybołówstwa na Wiśle w dobrach Chabdzinka. Mrokowski, wywodzący się z rodu Pierzchałów, przyczynił się do przeniesienia wsi w ręce rodu Oborskich. Pod koniec XVI wieku Habdzinek wraz z dobrami Chabdzina wszedł w skład majątku Obór, później należącego do Wielopolskich.
Mieszkańcy wsi byli określani jako „urzyccy”, gdyż ich pola znajdowały się na urzeczu – nadwiślańskim terenie zalewowym. Od nich też pochodziła nazwa pobliskiej Kępy Chabdzińskiej, na której prowadzili wypas bydła.
Przemiany osadnicze i językowe
Ze względu na częste wylewy Wisły wieś nigdy nie rozwinęła się znacząco. Inwentarz z 1790 roku wymienia ośmiu gospodarzy noszących typowe nazwiska urzecza: Antoniego Utratę, Franciszka Osekę, Andrzeja Borkowskiego, Kazimierza i Antoniego Skoczków, Marcina Rybaczyka, Stanisława Patyka i Andrzeja Kasprzaka. W 1823 roku w sześciu domostwach mieszkało 50 osób, co czyniło Habdzinek najmniejszą wsią klucza oborskiego.
W XIX wieku w nazwie miejscowości zaszły zmiany językowe związane z zanikiem miękkiego „h” (dawniej zapisywanego jako „ch”) oraz wpływem rusycyzmu. Forma „Chabdzin” i „Chabdzinek” stopniowo ustąpiła późniejszej pisowni przez „H”, ujednoliconej w dwudziestoleciu międzywojennym.
Upadek wsi
Po ukończeniu budowy wałów przeciwpowodziowych w połowie XIX wieku pojawiła się szansa na rozwój miejscowości. Jednak parcelacja ziem po Powstaniu Styczniowym doprowadziła do przeniesienia pobliskich Obórek na prawy brzeg Jeziorki (zmieniającej się w Wilanówkę). Obórki, znacznie liczniejsze, z czasem wchłonęły Habdzinek.
W XX wieku, wraz z utworzeniem w Obórkach samodzielnego sołectwa, nazwa Habdzinek zanikła w dokumentach urzędowych. Wieś przestała funkcjonować jako odrębna jednostka osadnicza.
Współcześnie
Na współczesnych mapach, w tym mapach Google, w miejscu dawnego Habdzinka widnieje nazwa Obórki. Miejscowość zachowała się jedynie w dokumentach ewidencyjnych oraz w lokalnej tradycji, stanowiąc element dziedzictwa kulturowego Urzecza i przykład nadwiślańskiej osady, której historia stopniowo zanika w pamięci mieszkańców.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa warszawskiego.
52°07′14″N 21°09′58″E/52,120556 21,166111
