 Halina Chrostowska w latach 60. | |
| Data i miejsce urodzenia |
25 lipca 1929 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
22 kwietnia 1990 |
| Alma Mater | |
| Dziedzina sztuki |
grafika, rysunek |
| Odznaczenia | |
  | |
Halina Chrostowska (ur. 25 lipca 1929 w Warszawie, zm. 22 kwietnia 1990 tamże) – graficzka, rysowniczka, pedagog, działaczka artystyczna.
Urodziła się w rodzinie Stanisława Ostoi-Chrostowskiego i Anny (1897–1978). W latach 1946–1950 studiowała w warszawskiej ASP: grafikę w pracowni prof. Tadeusza Kulisiewicza oraz malarstwo w pracowni prof. Jana Cybisa. Od 1950, niemal do śmierci, pracowała na tej uczelni jako pedagog. W latach 1962–1989 kierowała pracownią grafiki warsztatowej i brała udział w działaniach Związku Polskich Artystów Plastyków.
Debiutanckie prace zgodne z doktryną socrealizmu, krótko potem zastąpiła pasja do poszukiwań formalnych i technicznych. Początkowo eksperymenty objęły przede wszystkim fakturę czarno-białej odbitki graficznej, np. w cyklach Astralny (1957) lub Komedianci (1961–1963). Artystka łączyła różne techniki druku – trawione płyty metalowe z linorytami i drzeworytami. Od 1968 roku tworzyła grafiki barwne – jak w cyklach Portrety, czy Figury – zacierając stopniowo granice między grafiką a malarstwem. Na skutek zatrucia oparami kwasu azotowego i związanego z nim uszkodzenia nerwów dłoni, artystka musiała przerwać na długo pracę w dotychczas stosowanych technikach. Halina Chrostowska stworzyła w tym czasie cykl Ręce (połowa lat 70.), na który składają się rysunki przedstawiające dłonie oraz odciski dłoni artystki na metalowych płytach pokrytych lakierem. Od 1977 wykonywała odbitki łączące grafikę z malarstwem i kolażem. Od 1988 wprowadziła do swego warsztatu sitodruk i kontynuowała eksperymenty malarskie.
Zmarła w Warszawie, pochowana na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 179-4-23).
Źródło:.
