Hans-Rudolf Wiedemann

Hans-Rudolf Wiedemann
Data i miejsce urodzenia

16 lutego 1915
Brema

Data i miejsce śmierci

4 sierpnia 2006
Kilonia

profesor nauk medycznych
Specjalność: pediatria
Alma Mater

Uniwersytet w Monachium
Uniwersytet w Lozannie

Doktorat

1941
Uniwersytet w Jenie

Habilitacja

1944

Uczelnia

Uniwersytet Fryderyka Wilhelma w Bonn
Uniwersytet Chrystiana Albrechta w Kilonii

Hans-Rudolf Wiedemann (ur. 16 lutego 1915 w Bremie, zm. 4 sierpnia 2006 w Kilonii) – niemiecki lekarz pediatra i genetyk kliniczny.

Życiorys

Ojciec Hansa-Rudolfa Wiedemanna był praktykującym lekarzem, a wielu członków rodzony od strony matki pracowało na uczelni. Naukę zaczął w Starym Gimnazjum w Bremie, po czym studiował medycynę na uczelniach we Fryburgu Bryzgowijskim, Monachium, Hamburgu, Lozannie i Jenie, kończąc je w 1940 roku. Z powodu słabego zdrowia nie został wcielony do wojska i mógł specjalizować się w pediatrii, rozprawę habilitacyjną obronił w 1944 roku. Pod koniec II wojny światowej był starszym konsultantem w tej dziedzinie. Pracował w Bonn, Münster i w Krefeld, by w 1961 roku objąć katedrę pediatrii na uniwersytecie w Kilonii. Pozostał na tym stanowisku do przejścia na emeryturę w 1980 roku

Hans-Rudolf Wiedemann obok zainteresowań zawodowych był, wraz z żoną Giselą, kolekcjonerem autografów. W 1984 roku opublikował filozoficzną rozprawę Altersbriefe bedeutender Menschen a w 1987 wydał zbiór poezji i listów poświęcony chorym dzieciom.

Dorobek naukowy

Wiedemann opisał jako pierwszy wiele nieznanych wcześniej zespołów wad wrodzonych. Wprowadził do medycyny terminy zespołu Proteusza i czaszki o kształcie trójlistnej koniczyny (Kleeblattschädel-Syndrom). W 1961 roku jako jeden z pierwszych zaalarmował środowisko lekarskie w obliczu katastrofy talidomidowej, postulując egzogenną przyczynę malformacji kończyn dzieci.

Nazwisko Wiedemanna upamiętnia szereg eponimów określających zespoły wad wrodzonych:

Wybrane prace

Monografie i książki
Artykuły

Przypisy

Bibliografia