Hans Habe, właśc. Janos Békessy (ur. 12 lutego 1911 w Budapeszcie, zm. 29 września 1977 w Locarno) – austriacki, amerykański i niemiecki pisarz i dziennikarz. Używał pseudonimów literackich: Hans Habe, Antonio Corte, Frank Richard, Frederick Gert, John Richler, Hans Wolfgang i Robert Pilchowski.
Urodził się w Budapeszcie, w ówczesnym Królestwie Węgier wchodzącym w skład Austro-Węgier, w rodzinie Żydów węgierskich. Jego rodzice Imre Békessy i Bianca Marton byli pochodzenia żydowskiego, lecz przeszli na chrześcijaństwo. Po I wojnie światowej rodzina przeniosła się do Wiednia, gdzie jego ojciec pisał w latach 1923–1926 w tabloidzie Die Stunde (Godzina). W latach 1921–1929 Janos Békessy uczył się w gimnazjum Franciszka Józefa. Następnie studiował prawo i literaturę niemiecką w Heidelbergu, powrócił jednak wkrótce do Wiednia z powodu narastającego antysemityzmu w Niemczech.
W 1930 Janos Békessy rozpoczął pracę jako reporter w gazecie „Wiener Sonn- und Montagspost”, a w 1931 został redaktorem gazety „Österreichische Abendzeitung” (Austriacka Popołudniowa Gazeta), będąc w wieku 20 lat jednym z najmłodszych redaktorów prasy. W tym okresie ożenił się z Margit Bloch. Na początku 1934 przeniósł się do gazety „Wiener Morgen” (Wiedeński Poranek).
W latach 1935–1939 był korespondentem zagranicznym gazety „Prager Tagblatt” (Dziennik Praski), przebywając głównie w Genewie, gdzie zajmował się kwestiami związanymi z Ligą Narodów. Uczestniczył m.in. w konferencji w Évian w lipcu 1938, zajmującej się problemem żydowskich uchodźców z hitlerowskich Niemiec, którą konferencję opisał w powieści Misja (1965). W tym czasie ożenił się drugi raz z Eriką Levy, dziedziczką koncernu Tungsram.
Po przyłączeniu Austrii przez Niemcy (Anschluss), Bekessy został pozbawiony obywatelstwa, a jego książki zakazane przez hitlerowskie władze. Wyemigrował wówczas do Francji, gdzie wstąpił do Legii Cudzoziemskiej. W 1940 trafił do niewoli, lecz następnie uciekł z obozu w Drancy i z pomocą francuskich przyjaciół zdołał przedostać się do USA, gdzie następnie uzyskał obywatelstwo amerykańskie. Ożenił się tam po raz trzeci z Eleanor Post Hutton, w 1942, z którą miał syna Anthony’ego Niklasa Habe. W 1942 został powołany do armii amerykańskiej. Szkolił się w zakresie walki psychologicznej w Military Intelligence Training Center w Camp Ritchie w stanie Maryland, po czym wyruszył w marcu 1943 na front do Afryki Północnej w składzie 1 Kompanii Ruchomej Propagandy Radiowej (1st Mobile Radio Broadcasting Company). Brał udział w desancie we Włoszech we wrześniu 1943 (operacja Avalanche). W 1944 został instruktorem walki psychologicznej w Camp Sharpe koło Gettysburga w USA. Jesienią 1944 wybrał grupę niemieckich pisarzy i dziennikarzy w celu przygotowania do publikowania w nowych gazetach w powojennych Niemczech.
W 1945 Habe przeniósł się do Niemiec wraz z amerykańską armią okupacyjną. Do listopada 1945 utworzył 18 tytułów prasowych w amerykańskiej strefie okupacyjnej, po czym został redaktorem „Neue Zeitung” (Nowa Gazeta) w Monachium. W tym czasie po raz kolejny ożenił się, z aktorką Ali Ghito, a w 1948 po raz piąty, z aktorką Eloise Hardt, z którą miał córkę Marinę Elizabeth (ur. 1951, zm. 1968). W 1949 przeniósł się do gazety „Münchner Illustrierte” (Monachijska Ilustrowana), a w 1951 do „Echo der Woche” (Echo Tygodnia). W latach 1952–1953 redagował kolumnę Outside America (Poza Ameryką) w amerykańskiej „Los Angeles Daily News”. Po zakończeniu ukazywania się „Echo der Woche” w 1953 osiedlił się w Ascona w Szwajcarii i zajął się głównie powieściopisarstwem. W 1954 ożenił się po raz szósty, z węgierską aktorką Licci Balla.