PlayStation 3 JP: 18 lutego 2010 Am.Płn.: 23 lutego 2010 EU: 24 lutego 2010 PlayStation 4 Am.Płn.: 1 marca 2016 PAL: 2 marca 2016 Windows Świat: 24 czerwca 2019
Heavy Rain – przygodowa gra akcji wyprodukowana przez francuskie studio Quantic Dream i wydana przez Sony Interactive Entertainment w 2010 roku. W grze występuje czworo bohaterów zaangażowanych w tajemnicę Zabójcy z Origami – seryjnego mordercy, który wykorzystuje długotrwałe opady deszczu, by utopić swoje ofiary. Gracz wchodzi w interakcję z grą, wykonując działania wyróżnione na ekranie, związane z ruchami na kontrolerze, a w niektórych przypadkach – przechodząc serię sekwencji quick time events. Wybory i działania gracza w trakcie rozgrywki wpływają na fabułę.
Twórca gry, David Cage, napisał scenariusz liczący ponad 2000 stron, pełnił funkcję reżysera przez cztery lata prac rozwojowych, udał się do Filadelfii w celu zbadania realiów i zamierzał ulepszyć to, co było wadliwe w jego grze Fahrenheit z 2005 roku. Kompozytor Normand Corbeil(inne języki) napisał ścieżkę dźwiękową, która została nagrana w Abbey Road Studios. Gra została wydana na PlayStation 3 w lutym 2010 roku, na PlayStation 4 w 2016 roku i na Windows w 2019 roku. Będąc sukcesem artystycznym i komercyjnym, otrzymała pochwały za ładunek emocjonalny, oprawę wizualną, scenariusz, sterowanie i muzykę, choć niektórzy krytycy wytykali błędy w sterowaniu, aktorstwie głosowym i niespójności fabularne. Do stycznia 2018 roku sprzedano 5,3 miliona egzemplarzy.
Fabuła
Zwiastun fabularny wydania komputerowego
Dzień po obchodzonych dziesiątych urodzinach syna Jasona, Ethan Mars (Pascal Langdale) i jego rodzina udają się na zakupy. Jason i Ethan zostają potrąceni przez samochód; Jason ginie, a Ethan zapada w sześciomiesięczną śpiączkę. Po wybudzeniu ze śpiączki Ethan, obwiniając się o śmierć Jasona, rozstaje się z żoną Grace i przeprowadza się do niewielkiego podmiejskiego bliźniaka, doświadczając jednocześnie urazów psychicznych i omdleń. Dwa lata później Ethan traci przytomność w parku ze swoim drugim synem, Shaunem. Po przebudzeniu odkrywa, że Shaun został porwany przez „Zabójcę z Origami” – seryjnego mordercę, którego modus operandi polega na porywaniu młodych chłopców w sezonie jesiennym, topieniu ich w deszczówce i pozostawianiu storczyka na ich piersiach oraz figurki origami w pobliżu. Norman Jayden (Leon Ockenden(inne języki)), śledczy FBI zmagający się z uzależnieniem od narkotyku o nazwie tryptokaina, bada śmierć kolejnej ofiary Zabójcy z Origami i dochodzi do wniosku, że chłopiec zginął tego samego dnia, w którym nastąpiła gwałtowna burza, która zalała celę, w której był przetrzymywany. Na podstawie wzorców pogodowych szacuje, że Shaunowi pozostały tylko trzy dni życia.
Oblegany przez reporterów Ethan zatrzymuje się w motelu. Otrzymuje list od mordercy, który prowadzi do pudła z butami zawierającego telefon komórkowy, pistolet i pięć figurek origami. Morderca telefonuje do niego i wyjaśnia, że każda figurka zawiera instrukcje dotyczące przejścia prób mających określić, jak bardzo Ethan kocha syna. Za każdym razem, gdy Ethan ukończy jedną z nich, otrzyma fragment adresu miejsca, w którym przetrzymywany jest Shaun. Próby obejmują jazdę pod prąd po autostradzie z dużą prędkością, czołganie się przez potłuczone szkło i czynne słupy elektryczne, odcięcie jednego z palców, zamordowanie dealera narkotykowego Brada Silvera oraz wypicie trucizny przed kamerą. Ethan poznaje Madison Paige (Jacqui Ainsley(inne języki)/Judi Beecher(inne języki)), dziennikarkę, która czasem korzysta z motelu, by poradzić sobie z bezsennością. Madison postanawia przeprowadzić własne śledztwo w sprawie Zabójcy z Origami. Jayden i jego partner, porucznik Carter Blake, badają podejrzanych, lecz nic nie przynosi rezultatów, dopóki na komisariat nie zgłasza się Grace, obawiając się, że jej były mąż ma związek z zaginięciem Shauna. Po tym jak psychiatra Ethana, Clarence Dupré, ujawnia, że jego pacjent ma historię omdleń, Blake i jego przełożeni wystawiają nakaz aresztowania. Nieprzekonany, Jayden kontynuuje śledztwo w innych kierunkach.
Tymczasem prywatny detektyw Scott Shelby (Sam Douglas(inne języki)) spotyka się z rodzinami ofiar Zabójcy z Origami, zbierając listy i inne przedmioty, które otrzymali, gdy ich bliscy zostali porwani. Prostytutka Lauren Winter, matka jednej z ofiar, przekonuje Scotta, by pozwolił jej mu towarzyszyć. Ich śledztwo doprowadza ich do Gordiego Kramera, który twierdzi, że jest mordercą, jednak gdy próbują go przesłuchać, zostają ogłuszeni i budzą się w samochodzie tonącym na dnie jeziora. Niezależnie od tego, czy uda mu się uratować Lauren, Scott odnajduje ojca Gordiego, Charlesa, i zmusza go do przyznania, że jego syn był odpowiedzialny za wcześniejszy incydent, w którym zginął chłopiec.
Zakończenia
W trakcie gry gracz doświadcza dwóch odrębnych retrospekcji, które ujawniają prawdziwą naturę Zabójcy z Origami. Pierwsza z nich ma miejsce 34 lata wcześniej, gdy bliźniaczy bracia bawią się na placu budowy po tym, jak zostali wyrzuceni z przyczepy przez swojego nadużywającego alkoholu i stosującego przemoc ojca. Jeden z braci, John Sheppard, wpada do pękniętej rury i zostaje uwięziony za nogę w momencie, gdy burza powoduje napełnienie rury wodą. Druga retrospekcja następuje niedługo potem – brat Johna biegnie do domu, by ostrzec ojca, lecz zastaje go zbyt pijanego, by pomóc. Przerażony i zdezorientowany chłopiec mógł tylko bezradnie patrzeć, jak jego brat się topi. Tak narodził się Zabójca z Origami: morderca poszukujący ojca gotowego do poświęcenia samego siebie. Zabija swoje ofiary w ten sam sposób, w jaki zginął jego brat. Chłopcem tym okazuje się Scott, który wkrótce po śmierci brata został adoptowany. Jego działania jako detektywa nie służą wymierzaniu sprawiedliwości ofiarom; zamiast tego musi zebrać dowody swoich zbrodni, które następnie spala w koszu na śmieci w swoim biurze.
Ethan, Madison i Norman mają możliwość odnalezienia magazynu, w którym znajduje się Shaun, uratowania go i powstrzymania Scotta. Ethan może dotrzeć na miejsce dzięki swoim próbom, Madison musi przeżyć i znaleźć adres w mieszkaniu mordercy, a Norman musi przeżyć i namierzyć lokalizację magazynu przy pomocy systemu ARI poprzez analizę zebranych dowodów. Jeśli Ethan przybędzie sam, uratuje Shauna i oszczędzi Scotta albo go zabije. Niezależnie od tego, co zrobi, zostanie zastrzelony przez policję podczas próby ucieczki. Jeśli całej trójce uda się dotrzeć, Ethan i Madison będą musieli uratować Shauna, podczas gdy Norman rozprawi się ze Scottem. Jeśli Ethan nie dotrze na miejsce, Madison stoczy walkę ze Scottem, a Norman uratuje Shauna; jeśli Norman nie przybędzie, Madison dokona ratunku. Po zakończeniu rozdziału gracz dowie się, co stało się z postaciami. Treść wyświetlanego zakończenia zależy od przebiegu finałowego rozdziału. Najbardziej pozytywne zakończenie ukazuje Ethana i jego syna rozpoczynających nowe życie z Madison, Normana odchodzącego z FBI, by skupić się na leczeniu uzależnienia lub okrzykniętego bohaterem za uratowanie Shauna, oraz Lauren, która pluje na grób Scotta, przeklinając jego pamięć. Najbardziej negatywne zakończenie ukazuje Madison i Shauna martwych, Normana umierającego z przedawkowania tryptokainy z powodu wyrzutów sumienia za nieuratowanie Shauna oraz Ethana skutecznie obwinionego przez Blake’a o bycie Zabójcą z Origami. Jednocześnie Scott uchodzi cało i pozostaje na wolności, jeśli Lauren zginie. Ulegając bólowi, Ethan odbiera sobie życie w swojej celi.
Przytrzymanie przycisku R2 powoduje poruszanie się postaci naprzód, a lewa gałka analogowa steruje kierunkiem. Interakcja z otoczeniem odbywa się poprzez naciskanie wyświetlanych na ekranie podpowiedzi kontekstowych, używanie prawej gałki analogowej oraz wykonywanie ruchów sterowania Sixaxis przy pomocy kontrolera DualShock 3 lub 4. W grze występują również poziomy trudności, które gracz może zmienić w dowolnym momencie rozgrywki. Ekran wyboru rozdziałów oferuje możliwość ponownego przechodzenia scen. Przy obsłudze PlayStation Move gracz posługuje się kontrolerem ruchu i nawigacyjnym albo kontrolerem DualShock i kontrolerem ruchu.
Produkcja
Przed zaangażowaniem się Sony w produkcję gra była proponowana Microsoftowi, który odrzucił ją ze względu na motyw porywania dzieci. Na Electronic Entertainment Expo w 2006 roku studio Quantic Dream zaprezentowało Heavy Rain: The Casting – demo technologiczne działające na PlayStation 3. Zostało ono stworzone w mniej niż trzy miesiące, wliczając silnik gry, scenariusz, casting, przechwytywanie ruchu oraz badania rozwojowe. Demo, choć nie było przeznaczone dla szerszej publiczności, zostało zaprezentowane na życzenie Sony. Pod wrażeniem występu aktorki Aurélie Bancilhon, scenarzysta i reżyser David Cage powierzył jej rolę Lauren Winter.
Prace nad grą trwały ponad cztery lata, a jej budżet rozwojowy, marketingowy i dystrybucyjny wyniósł 30 mln euro, przy scenariuszu liczącym 2000 stron. Heavy Rain wymagało 170 dni zdjęciowych, ponad siedemdziesięciu aktorów i kaskaderów oraz sześćdziesięciu dodatkowych dni na animowanie twarzy pięćdziesięciu aktorów. Gra obejmowała również sześćdziesiąt planów i 30 000 animacji. Guillaume de Fondaumière(inne języki) (dyrektor finansowy Quantic Dream) oświadczył, że był to najbardziej ambitny projekt przechwytywania ruchu dla gry w tamtym czasie. Początek gry zainspirowany był zdarzeniem, w którym Cage na krótko zgubił syna w centrum handlowym, co skłoniło go do refleksji nad tym, „co znaczy kochać syna”; doprowadziło to do hasła reklamowego: „Jak daleko jesteś gotów się posunąć, by uratować kogoś, kogo kochasz?”. Cage ustrukturyzował grę na wzór filmu i chciał wyeliminować frustrację związaną z komunikatem „koniec gry”, pozwalając opowieści toczyć się dalej po śmierci postaci grywalnej. Każda postać została stworzona na podobieństwo swojego aktora; Madison Paige została zamodelowana na podobieństwo Jacqui Ainsley, która udostępniła również przechwytywanie ruchu ciała i swój wizerunek, natomiast Judi Beecher użyczyła jej głosu. Aby gra nie była nudna, celowo tworzono krótkie sceny. Interfejs użytkownika został zrealizowany przy pomocy narzędzia Omegame Menus Master. System zdarzeń czasowych bazował na tym z gry Shenmue. Pierwotny projekt sterowania w Heavy Rain zakładał prowizoryczny kontroler ruchu, co ostatecznie uznano w tamtym czasie za niewykonalne. Różne poziomy trudności zostały wprowadzone, by trafić do szerszej grupy odbiorców.
Zamiarem Cage’a w przypadku Heavy Rain było kontynuowanie opowiadania interaktywnego i naprawienie błędów z gry Fahrenheit. Choć akcja gry rozgrywa się w nienazwanym mieście, Cage przeprowadził badania terenowe w Filadelfii i wynajął osobę odpowiedzialną za wyszukiwanie lokalizacji, która pracowała przy filmie o tym samym tytule, prosząc o eskortę do biednych dzielnic, gdzie mógł rozmawiać z mieszkańcami, robić zdjęcia i nagrywać. Cage był poruszony przygnębieniem, jakie tam zastał, i włączył do gry obecność wielkich fabryk w pobliżu domów. Jego inspiracje obejmowały sztukę wielu rodzajów, ale pochodziły głównie z życia codziennego. Cage badał seryjnych morderców, czytając książki, i na tej podstawie określił modus operandi oraz przeszłość Zabójcy z Origami. Scenę amputacji palca oparł na wypadku z dzieciństwa.
Normand Corbeil, który wcześniej współpracował z Cage’em przy grze Fahrenheit, został wybrany na kompozytora Heavy Rain. Otrzymał dwa miesiące – od 5 czerwca 2009 roku – na przygotowanie wszystkiego. Corbeil otrzymał od reżysera instrukcje dotyczące znaczenia oddania perspektyw poszczególnych postaci, co doprowadziło go do wykorzystania fortepianu dla Ethana Marsa, orkiestry kameralnej dla Madison Paige, orkiestry symfonicznej dla Normana Jaydena oraz instrumentów dętych blaszanych i fletów dla Scotta Shelby’ego. Nagrywając w Abbey Road Studios, kompozytor dostarczył blisko 300 sygnałów muzycznych i sam zagrał na fortepianie.
Wydanie
Heavy Rain stało się tytułem ekskluzywnym na PlayStation 3, po tym jak rozwój wersji na Xboksa 360 i Windows utknął w martwym punkcie w 2006 roku. Pierwotnie zaplanowane do wydania pod koniec 2008 roku, zostało przesunięte na 23 lutego 2010 roku w Ameryce Północnej, 24 lutego w Europie, 25 lutego w Australii i Nowej Zelandii oraz 26 lutego w Wielkiej Brytanii i Irlandii. W ramach kampanii poprzedzającej premierę przeprowadzono internetową kampanię marketingu wirusowego, w ramach której uczestnicy mieli odnaleźć cztery dowody dotyczące seryjnego mordercy, a w zamian otrzymali wersję demonstracyjną gry (przed jej udostępnieniem 11 lutego). Heavy Rain Edition Modifiée, zmodyfikowana wersja wydana we Francji w 2011 roku, była skierowana do młodszego odbiorcy. Quantic Dream ogłosiło później, że remasterHeavy Rain zostanie wydany na PlayStation 4 1 marca 2016 roku w Ameryce Północnej za pośrednictwem PlayStation Network, a następnie w wersjach pudełkowych 2 marca w Europie, Australii i Nowej Zelandii oraz 4 marca w Wielkiej Brytanii. Jeszcze w tym samym miesiącu gra została wydana wraz z kolejną grą Quantic Dream, Beyond: Dwie dusze, jako The Heavy Rain & Beyond: Two Souls Collection. W lipcu 2018 roku trafiła do oferty PlayStation Plus. Podczas konferencji Game Developers Conference w marcu 2019 roku ogłoszono, że Quantic Dream wyda Heavy Rain wraz z Beyond: Dwie dusze i Detroit: Become Human na system Windows. Gry były dostępne wyłącznie przez rok w sklepie Epic Games Store, a 24 czerwca 2019 roku Quantic Dream wydało je samodzielnie.
The Heavy Rain Chronicles, początkowo planowane jako zawartość do pobrania zawierająca wiele scen, doczekały się tylko jednego odcinka z udziałem Madison Paige, zatytułowanego The Taxidermist, zaprezentowanego po raz pierwszy na E3 2008. Reszta została anulowana z powodu wersji na PlayStation Move, która ukazała się w październiku 2010 roku i obejmowała The Taxidermist, trzy motywy dynamiczne, ścieżkę dźwiękową oraz dziewięć filmów zza kulis. Edycja kolekcjonerska zawiera te same materiały co edycja Move, z wyjątkiem dwóch motywów, filmów zza kulis i obsługi Move.
Heavy Rain jest wymieniane wśród najlepszych gier wszech czasów i zostało uwzględnione w książce 1001 Video Games You Must Play Before You Die. Według agregatora Metacritic recepcja krytyczna składała się z „ogólnie przychylnych recenzji”. Spośród grupy fokusowej liczącej siedemdziesiąt osób ustalono, że nikt nie rozpracował tożsamości mordercy, zanim gra ją ujawniła.
David Ellis z 1UP.com pochwalił jakość i dbałość o detale planów jako „spektakularne”, zauważając, że świat wydaje się „zamieszkany i autentyczny”; postacie charakteryzował podobny „surowy realizm”. Zdaniem Ellisa gra przekazywała subtelność emocjonalną, „jakiej bardzo niewielu grom udało się osiągnąć”, a świadomość, że postacie mogą ponieść śmiertelne konsekwencje, dodawała „stresujący poziom” i tak już napiętemu doświadczeniu. Redakcja „Edge” pochwaliła Heavy Rain za niespotykane „kompulsywne przyciąganie”, pisząc, że „makabryczna ciekawość” wyzwań przypominała tę z serii Piła. Realizm, „odpowiednio wywołany” jakościowym oświetleniem, oraz „filmowe klisze”, uznane za skuteczne jedynie dzięki rzadkiemu użyciu, zostały dostrzeżone jako balansowanie na „cienkiej linii”. Tom Bramwell z Eurogamera uznał scenariusz za pełen „współczucia i odwagi” i skomentował, że to gra, „w której pociągnięcie za spust naprawdę sprawia, że coś czujesz”.
Joe Juba z „Game Informera” ocenił „zadziwiającą dbałość o detale” i animację mimiki komputerowej postaci. Juba docenił „nastrojową ścieżkę dźwiękową” oraz aktorów głosowych, z których niektórych nazwał „wyjątkowymi”. Ogłaszając grę „arcydziełem”, pochwalił również narrację i rozwój postaci za demonstrowanie „niewykorzystanego potencjału” rozrywki interaktywnej. Sterowanie zostało docenione za wkład w bardziej poruszające sceny. Lark Anderson z GameSpotu nazwał Heavy Rain „pochłaniającym doświadczeniem”, które w drobiazgowy sposób pokazywało napięcie, pilność, zaskoczenie i tragedię postaci. Podobnie jak Juba, docenił to, jak sterowanie współtworzyło stany emocjonalne postaci. Fabuła była według niego największą siłą gry, uzupełnioną przez „wybitny” projekt wizualny i „hiperrealistyczne” modele postaci. Ocenę pozytywną otrzymała również partytura orkiestrowa i „w większości dobre aktorstwo głosowe”. Anthony Gallegos z GameSpy stwierdził, że Heavy Rain wywołało „najintensywniejsze doświadczenie emocjonalne, jakiego kiedykolwiek doznałem z kontrolerem w ręku”. Gallegos powiedział, że zdarzenia czasowe miały wartość intuicyjną i docenił Quantic Dream za stworzenie „niesamowicie wyglądających modeli postaci”. Chris Roper z IGN uznał mechaniki sterowania za godne pochwały, wskazując na wybór i wpływ podpowiedzi przycisków jako „kluczowy element” odróżniający grę od innych. Podziwiał główne postacie za to, że są dobrze wykreowane, interesujące i integralne dla fabuły. Scenariusz określił mianem „zdecydowanie jednego z najlepszych” wśród gier. Łukasz Malik z Gry-Online pochwalił wysokiej jakości polski dubbing, szczególnie Magdalenę Różczkę w roli Lauren Winter.
Z drugiej strony, Ellis uznał „niewygodne” schematy sterowania za najmniej atrakcyjny aspekt, zastrzeżenie powtórzyła redakcja „Edge”, która uznała również strukturę scen za mylącą. Bramwell wspomniał, że scenariuszowi okazjonalnie brakowało „poezji lub powściągliwości”, zauważając tendencję do klisz w dialogach oraz łamaną angielszczyznę u aktorów głosowych. W zgodzie z redakcją „Edge” i Bramwellem, Juba wskazał na luki fabularne w historii oraz słabo artykułowane aktorstwo głosowe. Anderson podzielił to zdanie, zarzucając niespójnościom narracyjnym zmniejszanie immersji. System sterowania został oceniony jako „niezdarny i niedokładny”. Roper skrytykował grafikę ubrań, rąk i obiektów za brak oczekiwanej dbałości o detale i podzielił opinię, że akcenty amerykańskich postaci granych przez aktorów spoza USA brzmiały „dziwnie”. Redaktor portalu Gamekult zarzucał również grze, że cierpi „na poważne problemy z tempem akcji, które obciążają narrację, jakby 90-minutowy film został rozciągnięty na dziesięć godzin”. Krytyk James Stephanie Sterling pisał, że „gdyby Heavy Rain naprawdę było filmem, krytycy zmieszaliby je z błotem. Narracja staje się interesująca dopiero po długich scenach bzdur, by następnie zamienić się w przerażający chaos pełen chwytów deus ex machina i niewiarygodnie głupich zwrotów akcji”. Sammy Barker z portalu Push Square wyraził opinię, iż „podobnie jak w przypadku Beyond: Dwie dusze, gra nie do końca potrafi zdecydować, czy chce być kryminałem proceduralnym, czy thrillerem, a momentami zbacza nawet w rejony torture porn i horroru psychologicznego”. Marcin Kosman w recenzji dla „Komputer Świat” podsumował:
Twórcy zrobili temu tytułowi dużą krzywdę, lansując go jako przełom. Bo on nie broni się jako interaktywny film – byle przeciętne kino sensacyjne z Hollywood jest bardziej spójne niż gra Cage’a. Ale jako nieliniowa, podążająca wieloma ścieżkami historia jest tym, czego branża potrzebuje.
Sprzedaż i wyróżnienia
Heavy Rain zadebiutowało w Japonii na szóstym miejscu, sprzedając się w liczbie 27 000 egzemplarzy, i w tym samym tygodniu znalazło się na szczycie list sprzedaży w Wielkiej Brytanii. Według The NPD Group(inne języki) była to dziesiąta najlepiej sprzedająca się gra pudełkowa w lutym, z wynikiem ponad 219 000 sprzedanych egzemplarzy. Dwa miesiące później gra przekroczyła milion sprzedanych kopii, przebijając przedpremierowe szacunki Cage’a wynoszące 200 000–300 000. Do sierpnia 2013 roku gra sprzedała się w liczbie trzech milionów kopii, co wzrosło do 4,5 miliona w 2017 roku i 5,3 miliona w 2018 roku w łącznej sprzedaży na PlayStation 3 i 4. Jest to jedna z najlepiej sprzedających się gier na PlayStation 3, z zyskiem Sony przekraczającym 100 milionów euro.
Na E3 2009 Heavy Rain zdobyło nagrodę GameSpot za najlepszą grę przygodową i było finalistą w kategoriach Gra festiwalu, Najlepsza gra na PS3 i Najlepsza grafika. Zajęło drugie miejsce w kategorii Najlepsza gra na PS3 na E3 w plebiscycie 1UP.com oraz otrzymało nominacje w kategoriach Gra na PS3 i Najlepsza gra przygodowa w plebiscycie GameSpy. Game Critics Awards nominowało je w kategorii Najlepsza oryginalna gra. GameSpy ogłosił je grą przygodową i grą roku na PlayStation 3; IGN uhonorował je w tej drugiej kategorii. W 2011 roku portal Adventure Gamers uznał Heavy Rain za 26. najlepszą grę przygodową. IGN sklasyfikował później grę jako jedną z najlepszych w swojej generacji, a „Empire” umieściło ją w gronie najlepszych wszech czasów.
Wybitne osiągnięcie w oryginalnej kompozycji muzycznej
Wygrana
Przygodowa gra roku
Nominacja
Wybitne osiągnięcie w scenariuszu
Nominacja
Adaptacja filmowa
15 maja 2006 roku prawa do ekranizacji Heavy Rain zostały zakupione przez New Line Cinema w ramach opcji filmowej, tuż po prezentacji Heavy Rain: The Casting. Zostały one później sprzedane na aukcji firmie Unique Features – wytwórni założonej przez dwóch byłych dyrektorów New Line, Boba Shaye’a i Michaela Lynne’a. Shaye i Lynne kupili prawa do ekranizacji za własne fundusze, mimo posiadania umowy o pierwszeństwie z Warner Bros., która przejęła New Line przed ich odejściem. David Milch, scenarzysta NYPD Blue i Deadwood, miał dokonać adaptacji pod tytułem Rain.
