Heksyl

Heksanitrodifenyloamina
Ogólne informacje
Charakterystyka fizyczna
żółte ciało stałe
Wzór Hilla

C12H5N7O12

Masa molowa

439,21 g/mol

Identyfikacja
Numer CAS

131-73-7 (wolny kwas)
5369-29-9 (sól potasowa)

PubChem

8576

Podobne związki
Podobne związki

tetryl

Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Heksyl, dipikryloamina, HNDP – organiczny związek chemiczny wykorzystywany jako kruszący materiał wybuchowy. Stosowany głównie w mieszaninie z trotylem, azotanem amonu i glinem do napełniania torped, min morskich, bomb lotniczych itp.

Mieszanina 40% heksylu i 60% trotylu nosi nazwę heksanit. Inne mieszaniny z użyciem heksylu, określane Schießwolle 18, 36 i 39 były używane do napełniania niemieckich głowic torpedowych w czasie obu wojen światowych.

Sole amonowe bądź sodowe heksanitrodifenyloaminy były nazywane Aurantia, czyli żółcień cesarska. Związki te były wykorzystywane do barwienia wełny, jedwabiu oraz skóry na kolor pomarańczowy.

Otrzymywanie

Heksyl można otrzymać poprzez nitrowanie difenyloaminy:

          

lub w reakcji kwasu pikrynowego z amoniakiem:

2 + NH3           + 2 H2O

Przypisy

  1. 1 2 3 Dipicrylamine, [w:] PubChem [online], United States National Library of Medicine, CID: 8576 [dostęp 2026-05-12] (ang.).
  2. 1 2 G. Schill, B. Danielsson, Photometric determination of quaternary ammonium compounds with hexanitrodiphenylamine. I., „Analytica Chimica Acta”, 21, 1959, s. 248–254, DOI: 10.1016/0003-2670(59)80175-6 [dostęp 2026-05-12] (ang.).
  3. ↑ Tadashi Iwachido, Shinji Oosawa, Kyoji Tôei, The Determination of the Dissociation Constants of Picric Acid and 2,2′,4,4′,6,6′-Hexanitrodiphenylamine in Ketone–Water Mixtures, „Bulletin of the Chemical Society of Japan”, 58 (8), 1985, s. 2415–2416, DOI: 10.1246/bcsj.58.2415 [dostęp 2026-05-12] (ang.).
  4. ↑ Heksyl, [w:] Classification and Labelling Inventory, Europejska Agencja Chemikaliów [dostęp 2015-04-10] (ang.).[martwy link]
  5. ↑ Mikołaj Korzun: 1000 słów o materiałach wybuchowych i wybuchu. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1986, s. 65. ISBN 83-11-07044-X.
  6. ↑ Ernst-Christian Koch, Insensitive Munitions, „Propellants, Explosives, Pyrotechnics”, 41 (3), 2016, s. 407–407, DOI: 10.1002/prep.201680373 [dostęp 2026-05-12] (ang.).
  7. ↑ Aurantia, [w:] Henry Leffmann, The coal-tar colors with special reference to their injurious qualities and the restriction of their use. A sanitary and medico-legal investigation, Philadelphia: Blakiston, 1892, s. 94–96 (ang.).