| Imię i nazwisko |
Helena Rakowska-Serafin |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | |
| Data i miejsce śmierci |
4 listopada 1964 |
| Typ głosu | |
| Gatunki |
opera |
| Zawód |
śpiewaczka |
| Aktywność |
1900-1930 |
| Współpracownicy | |
| Tullio Serafin | |
Helena (Elena) Rakowska-Serafin (ur. 2 listopada 1882, zm. 4 listopada 1964 w Rzymie) – polska śpiewaczka, sopran dramatyczny.
Wychowała się w Krakowie, śpiewu uczyła się w Wiedniu i włoskiej Genui. Debiutowała w Wiedniu w 1900 roku. Ze względu na dramatyczne właściwości głosu była szczególnie ceniona w partiach Wagnerowskich. Występowała w mediolańskiej La Scali, nowojorskiej Metropolitan Opera, Teatro Regio w Parmie, rzymskim Teatro Costanzi, Teatro Real w Madrycie oraz Teatro Liceu w Barcelonie.
Od 1914 roku żona dyrygenta Tullio Serafina, mieli córkę Vittorię (1916-1985). Śpiewakiem był również jej brat, Nicola Rakowsky, ceniony[przez kogo?] w repertuarze Wagnerowskim. Giovanni Battista Meneghini wspomina ją w swojej książce My wife, Maria Callas, jako osobę, która poznała się na talencie wokalnym Marii Callas i która wspierała ją w debiucie w partii Izoldy.
Występowała do roku 1930. Na scenie partnerował jej m.in. Adam Didur.
Repertuar Heleny Rakowskiej: