Henry Boyle

Henry Boyle Lord Carleton
Ilustracja
Henry Boyle jako kanclerz skarbu (obraz autorstwa Godfreya Knellera, 1703 r.)
Data urodzenia

12 lipca 1669

Data śmierci

22 października 1840

Kanclerz Skarbu
Okres

od 1701
do 1708

Minister północnego departamentu
Okres

od 13 lutego 1708
do 14 marcaa 1725

Poprzednik

Robert Harley

Następca

Henry St John

Lord przewodniczący Rady
Okres

od 1721
do 1725

Poprzednik

Charles Townshend

Henry Boyle, 1. baron Carleton (ur. 12 lipca 1669, zm. 14 marca 1725) – anglo-irlandzki polityk ze stronnictwa Wigów. W latach 1692–1695 zasiadał w irlandzkiej Izbie Gmin, a w okresie od 1689 do 1710 roku był członkiem angielskiej, a następnie brytyjskiej Izby Gmin. Pełnił funkcje kanclerza skarbu oraz sekretarza stanu, a po otrzymaniu tytułu barona Carleton zasiadł w Izbie Lordów i objął urząd przewodniczącego Tajnej Rady (Lord President of the Council).

Życiorys

Wywodził się z anglo-irlandzkiej arystokracji (boczna gałąź rodu hrabiów Cork). Był synem Charlesa Boyle’a – wicehrabiego Dungarvan (w Irlandii) i barona Clifforda (w Anglii) – oraz jego pierwszej żony, Jane, córki Williama Seymoura, 2. księcia Somerset. Kształcił się w Westminster School, a w roku 1685, podczas podróży zagranicznej, uczęszczał na Uniwersytet w Padwie. Po powrocie do kraju wstąpił do armii dzięki wsparciu swojego wuja, torysowskiego polityka lorda Rochestera. Sam Boyle związał się jednak z frakcją wigów i w 1688 roku porzucił armię Jakuba II, przechodząc na stronę księcia Orańskiego. Jego wuj Laurence Hyde, 1. hrabia Rochester nadzorował jego wczesna karierę w armii. W przeciwieństwie do wuja - Torysa, Boyle był Wigiem.

Po raz pierwszy do parlamentu wszedł w roku 1689 z okręgu Tamworth. Po rozwiązania parlamentu znalazł się na „czarnej liście” osób popierających klauzulę wykluczającą (disabling clause) w ustawie o korporacjach miejskich, co utrudniło mu ponowny wybór w 1690 roku. Z tego powodu udał się do Irlandii, aby zarządzać rozległymi posiadłościami swojego dziadka w hrabstwach Cork i Waterford. W 1692 roku został wybrany do irlandzkiej Izby Gmin, reprezentując hrabstwo Cork. Mimo młodego wieku odegrał znaczącą rolę w krótkotrwałej kadencji parlamentu z 1692 roku, pełniąc funkcję przewodniczącego komisji ds. zaopatrzenia (supply committee).

Wbrew oczekiwaniom swojego dziadka, hrabiego Burlingtona, Boyle powrócił do Anglii. W listopadzie 1692 roku został wybrany do angielskiej Izby Gmin jako reprezentant Uniwersytetu w Cambridge, gdzie funkcję kanclerza pełnił jego wuj, książę Somerset. W listopadzie 1692 roku w trybie przyspieszonym przyjęto go do Trinity College w Cambridge, gdzie rok później uzyskał tytuł magistra (MA). Boyle reprezentował okręg uniwersytecki do 1705 roku, kiedy to wybrano go na posła z Westminsteru – mandat ten sprawował do 1710 roku. Przez pierwsze cztery czy pięć lat swojej obecności w parlamencie był coraz bardziej znaczącym członkiem opozycji („stronnictwa krajowego” (country party)), lecz zimą 1697–1698 roku przeszedł do obozu rządowego („stronnictwa dworskiego” (court party)), gdzie jego talenty zostały szybko docenione. W latach 1699–1701 pełnił funkcję członka komisji skarbu (lord of the treasury), a w latach 1701–1708 był kanclerzem skarbu (chancellor of the exchequer).

Boyle pełnił funkcję Kanclerza Skarbu w latach 1701–1708 i Sekretarzem stanu północnego departamentu od 13 lutego 1708 do 21 września 1710. Po zwycięstwie torysów w 1710 roku wycofał się z aktywnej polityki.

Po objęciu tronu przez dynastię hanowerską w osobie Jerzego I, Boyle otrzymał angielski tytuł parowski (19 października 1714 r.) jako baron Carleton z Carleton w hrabstwie Yorkshire, a w rządzie Walpole’a (1721–1725) pełnił funkcję przewodniczącego Tajnej Rady (Lord President of the Council).

Boyle zmarł, sprawując urząd, 14 marca 1725 roku w Carleton House i został pochowany w rodzinnym grobowcu w Londesborough.