 | |
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Zawód, zajęcie | |
| Alma Mater | |
| Dzieci | |
Henryk (Chaim) Higier (ur. 1 stycznia 1866 w Warszawie, zm. 1942 w getcie warszawskim) – polski lekarz neurolog i psychiatra.
| |
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Zawód, zajęcie | |
| Alma Mater | |
| Dzieci | |
Henryk (Chaim) Higier (ur. 1 stycznia 1866 w Warszawie, zm. 1942 w getcie warszawskim) – polski lekarz neurolog i psychiatra.
Pochodził z rodziny żydowskiej; był synem Jakuba Higiera i Zofii z domu Lubelfels. Ukończył III Gimnazjum w Warszawie w 1884 roku. Studiował medycynę na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim, a potem na Uniwersytecie w Dorpacie, swoją dysertację doktorską sporządził w klinice psychiatrycznej Emila Kraepelina. Studia zakończył cum eximia laude, a jego rozprawa doktorska została nagrodzona złotym medalem. W latach 1891–1893 pracował na oddziale wewnętrznym Szpitala Starozakonnych w Warszawie. Blisko współpracował z Samuelem Goldflamem w jego poliklinice. W 1897 roku odbył podróż naukową do Niemiec i Austrii, gdzie zwiedzał kliniki neurologiczne. Pracował też w Szpitalu Starozakonnych w Warszawie.
W 1908 powstało w Otwocku „Sanatoryum dla chorych nerwowych” (później „Zakład Dietetyczno–Przyrodoleczniczy”), którego był jednym z inicjatorów i założycielem, razem z Gustawem Krukowskim i Adamem Wizelem. Przez lata budynek rozrastał się, ale placówka zakończyła działalność wraz z wybuchem II wojny światowej. Obecnie w budynku dawnego sanatorium działa od 1994 roku Zespół Szkół nr 1.
W 1909 roku uczestniczył w XVI Międzynarodowym Kongresie Medycznym w Budapeszcie. Był wiceprzewodniczącym Polskiego Towarzystwa Neurologicznego (od 1925 roku), członkiem zarządu Warszawskiego Towarzystwa Neurologicznego. Od 1911 należał do Towarzystwa Lekarskiego w Tokio. Członek Warszawskiego Towarzystwa Lekarskiego. Od 1901 roku był współpracownikiem „Neurologisches Centralblatt”, od 1918 „Zentralblatt für die gesamte Neurologie und Psychiatrie”.
Prezes Żydowskiego Towarzystwa Dobroczynnego Pomoc Lekarska. Współpracował z redakcją „Naszego Przeglądu”. Należał do warszawskiej loży B’nai B’rith.
W 1931 roku uroczyście obchodzono jubileusz 40-lecia pracy lekarskiej i naukowej Higiera.
Podczas II wojny światowej został przesiedlony do getta warszawskiego, gdzie został zamordowany w 1942 roku. Syn Stanisław zginął wcześniej, również zamordowany w getcie.
29 czerwca 1893 roku ożenił się z Heleną Rothberg (Rotberg). Jego syn Stanisław Higier również był lekarzem neurologiem; córka Zofia Dromlewiczowa była pisarką i scenarzystką
Zajmował się m.in. dziedzicznymi schorzeniami ośrodkowego układu nerwowego. Proponował zabieg sympatektomii przed eksperymentami René Leriche′a. Pozostawił około 250 prac naukowych. Był jednym z autorów 12-tomowej Bibliothek der gesammten medicinischen Wissenschaften für praktische Aerzte und Specialärzte (pod redakcją Antona Draschego).