| Data i miejsce urodzenia |
21 sierpnia 1921 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
2 grudnia 2006 |
| Miejsce spoczynku | |
| Alma Mater | |
| Odznaczenia | |
      | |
Henryk Jost (ur. 21 sierpnia 1921 w Zakopanem, zm. 2 grudnia 2006 tamże) – polski nauczyciel, regionalista, dr nauk humanistycznych, inżynier, historyk techniki i przemysłu wiejskiego na Podhalu, Spiszu i Orawie.
Maturę zdał w liceum im. Oswalda Balzera w 1939 roku, następnie złożył dokumenty o przyjęcie na studia na Politechnice Warszawskiej. W Warszawie spędził okres kampanii wrześniowej, biorąc udział w obronie stolicy jako ochotnik, po zakończeniu walk powrócił do Zakopanego. W 1944 roku uczestniczył w organizacji w Zakopanem konspiracyjnej ekspozytury Politechniki Warszawskiej, samemu zaliczając na niej kurs pierwszego roku studiów. Po wojnie kontynuował studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Gdańskiej, który ukończył w 1951 roku. Stopień doktora nauk humanistycznych uzyskał 14 grudnia 1973 roku w Zakładzie Historii Nauki i Techniki PAN.
Początkowo pracował w elektrowni miejskiej, w połowie 1940 roku, chroniąc się przed wywiezieniem na roboty przymusowe rozpoczął naukę w Berufsfachschule für goralische Volkskunst (dawna Państwowa Szkoła Przemysłu Drzewnego). Od 1941 roku pracował w niemieckim zarządzie miasta. Jednocześnie, od 1943 roku, był zaprzysiężony jako żołnierz Armii Krajowej, ps. "Limba" i brał udział w tajnym nauczaniu. Po przerwanych przez II Wojnę Światową studiach w Warszawie podjął naukę na Politechnice Gdańskiej.
Po studiach ukończonych w 1951 roku powrócił do Zakopanego i do przejścia na emeryturę w 1982 roku pracował jako projektant instalacji sanitarnych w kilku miejscowych przedsiębiorstwach. Poza pracą zajmował się badaniami nad historią przemysłu na Podhalu. W 1955 roku wszedł w skład Zespołu do Badań Górnictwa i Hutnictwa Tatrzańskiego, powołanego przez Komitet Historii Nauki Polskiej Akademii Nauk. W 1962 roku opublikował książkę O górnictwie i hutnictwie w Tatrach polskich (II wyd. rozszerzone, pt. Dzieje górnictwa i hutnictwa w Tatrach polskich, 2004).
Jako członek Podhalańskiej Komisji Opieki nad Zabytkami PTTK rejestrował zabytki przemysłu wiejskiego na terenie powiatu nowotarskiego. W rezultacie tych działań opublikował Katalog zabytków budownictwa przemysłowego w Polsce, powiat Nowy Targ i m. Zakopane (Wrocław, 1969).
Był synem Alojzego Henryka, budowniczego, inspektora budowy drogi do Morskiego Oka i projektanta mostu na Wodogrzmotach Mickiewicza oraz Matyldy z Nowaków, nauczycielki i działaczki społecznej. Mieszkali w zaprojektowanej przez ojca willi Hanka przy dzisiejszej ulicy Grunwaldzkiej. Żonę poznał w trakcie odbywania studiów w Gdańsku, z Anną Bloch wszedł w związek małżeński w 1949 roku.
Do innych publikacji jego autorstwa należą:
Autor wielu artykułów, publikował między innymi w "Roczniku Podhalańskim", "Kwartalniku Historii Nauki i Techniki", "Kwartalniku Historii Kultury Materialnej", "Wiadomościach Hutniczych", "Przeglądzie Odlewnictwa", "Podtatrzu".
Członek wielu stowarzyszeń:
Został pochowany na Nowym Cmentarzu w Zakopanem (kw. N6-B-10).
Był odznaczony między innymi:
